Maandag 18/10/2021

Isabella Blow (1948-2007)

De Britse stiliste Isabella Blow is vooral bekend wegens haar extravagante stijl en haar oog voor nieuw talent. 'Als een hond snuffel ik rond op zoek naar truffels', zei ze ooit

Paradijsvogel op hoge hakken

Vorig jaar zag ik haar nog in het mondaine restaurant Bice in Milaan. Tijdens de modeweek houden de grote merken en ontwerpers daar hof. De Engelse stiliste Isabella Blow zat er met de mensen van een schoenenmerk, die voor haar een paar zilveren sandalen met ijzingwekkend hoge hakken en lange linten hadden meegebracht. Ze schopte haar schoenen uit, legde een melkwit been op tafel en begon de sandalen om te binden. Buiten vroor het, op haar hoofd droeg ze een vogel.

Door Agnes Goyvaerts

Zelfs in de modewereld, waar men niet gauw op- of omkijkt, was Isabella Blow een opmerkelijke verschijning. Knap was ze niet, maar met haar zwarte Betty Boopkapsel, haar slordig gestifte knalrode lippen, haar roomblanke huid zoals alleen Engelsen er een kunnen hebben en haar onuitputtelijke verzameling hoeden en schoenen, was ze een excentrieke verschijning. Tijdens de modeweken zag ik haar soms vijf, zes keer per dag in een compleet andere outfit, al was elegantie daarbij niet het eerste wat ze nastreefde.

Blow was een aristocrate van afkomst, "maar een punk van inborst", zoals ze zelf graag zei. Ze stamde van een adellijke familie die in Cheshire een 14de-eeuws kasteel bezat met vele hectaren grond. In het familiewapen stond, vrij vertaald: "Niets gebeurt als je zwijgt", een spreuk die haar op het lijf geschreven leek. Omstreeks1920 moest haar grootvader, Sir Jock Delves Broughton, wegens speelschulden het landgoed verkopen, waarna hij uitweek naar Kenia. Daar voegde hij zich bij de door Britten bevolkte 'Happy Valley'-club, die wordt geportretteerd in de film White Mischief. Hij was het die (zoals in de film) werd beschuldigd van moord op Lord Erroll. Later werd hij vrijgesproken, maar pleegde hij zelfmoord.

Isabella Blow is vooral bekend wegens haar extravagante, compromisloze stijl, en haar oog voor nieuw talent. "Ik ben als een hond, ik snuffel rond op zoek naar truffels", zei ze ooit. Wanneer ze een fotograaf, stilist of ontwerper ontdekte die het volgens haar verdiende om bekend te worden, deed ze er alles voor om dat te laten gebeuren. Zo verscheen ze tijdens een modeweek in de Atoombomcollectie van de toen nog onbekende ontwerpers Viktor & Rolf. Kleren als reusachtige atoompaddenstoelen waren het, die eigenlijk niet bestemd waren om geproduceerd te worden maar om in een defilé de aandacht te trekken. Iedereen wou haar natuurlijk fotograferen, en geduldig vertelde ze telkens opnieuw dat ze iets droeg van "de talentvolle Nederlandse ontwerpers Viktor & Rolf".

Bij het zien van Alexander McQueens eindejaarscollectie aan het St Martins College of Art kwam ze zo onder de indruk dat ze zijn volledige collectie kocht voor 5.000 pond. Tot haar 'stal' behoorden voorts de fotografen Sean Ellis en Jürgen Teller, de modellen Stella Tennant, Honor Frazer en Sophie Dahl, de ontwerper Julien McDonald en de hoedenmakers Stephen Jones en Philip Treacy.

Op haar twintigste was Isabella naar New York getrokken om oude Chinese kunst te studeren en via Bryan Ferry kwam ze er in contact met Vogue-hoofdredactrice Anna Wintour. Ze werd haar assistente en kreeg kort daarna de leiding over de modeshoots met André Leon Talley. "Je mocht van haar niet verwachten dat ze voor 11 uur opdaagde, maar als ze kwam, was ze de ene dag gekleed als maharadja en de andere als een Edie Sitwellpersonage", vertelde Wintour aan The Independent. "Isabella maakte het leven interessanter."

Legendarisch zijn haar onkostennota's. Toen ze in 1997 als moderedactrice ging werken voor The Sunday Times, was de grap daar dat ze "elke morgen een taxi naar de badkamer nam". Als ze voor een modeshoot bijzondere handschoenen nodig dacht te hebben, reisde ze daarvoor speciaal naar Rusland. Daarna stuurde ze de handschoenen terug om kleine veranderingen aan te brengen, liet ze ze met een speciale drager weer thuis bezorgen en besliste dan op de dag van de shoot om ze toch maar niet te gebruiken vanwege nét niet de juiste kleur.

Toen ze bij The Sunday Times in dienst kwam, had men haar net in Parijs op de shows zien verschijnen met een dikke, roestige ketting. Het was een accessoire, ontworpen door een modestudente , die de onderwerping van de vrouw wilde uitdrukken. Naar verluidt bezocht Isabella daarna Karl Lagerfeld in zijn somptueus appartement, nog steeds de ingevette ketting achter zich slepend, en zorgde er voor serieuze schade aan zijn gepolijste vloeren.

Blow was vooral een godsgeschenk voor hoedenontwerper Philip Treacy. Ze werd zelden gezien zonder hoed, want ze vond zichzelf niet mooi, en de grote hoofddeksels behoedden haar ook voor te veel luchtkussen, iets waar ze naar verluidt een hekel had. In 2002 zette ze met Treacy de tentoonstelling When Philip Met Isabella op voor het Design Museum. Tot haar dood werkte ze met hem aan een nieuwe editie, die eind deze maand opent in Sint-Petersburg.

Isabella Blow had de mode in het bloed en weigerde compromissen te sluiten. Ze kon bij een defilé zitten springen op haar stoel van enthousiasme, wat soms faliekant afliep voor haar outfit, als het er weer een was van een jong talent dat de geheimen van een goede snit nog niet onder de knie had. Maar ze had ook een zwak hart en leed aan depressies. De officiële doodsoorzaak werd niet meegedeeld, maar ze werd vorig jaar geopereerd wegens een tumor aan de eileiders.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234