Zaterdag 22/02/2020

Is het echt nieuws of toch bullshit?

Het had nogal wat voeten in de aarde vooraleer State of Play in productie kon gaan. Nogal plagerig kwam Brad Pitt (die in eerste instantie het hoofdpersonage zou spelen) met een alternatieve titel op de proppen, namelijk State of Delay. Van uitstel kwam gelukkig geen afstel. Russell Crowe voelde zich niet te min om de hoofdrol over te nemen. Het uitstekende eindresultaat is nu een kanjer van een politieke, annex journalistieke thriller.

Regie: Kevin MacdonaldMet: Russel Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams, Helen Mirren, Robin Wright Penn, Jason Bateman en Jeff DanielsDuur: 127 minuten

In de jaren zeventig gaf de achterdochtige tijdgeest van het Watergatetrauma aanleiding tot politieke paranoiathrillers als The Parallax View en All The President's Men van Alan J. Pakula, The Candidate van Michael Ritchie of ook nog Three Days of the Condor van Sydney Pollack, waarin de vijand niet zozeer buiten de landsgrenzen dan wel binnen de eigen regering en aanverwante geheime diensten moest gezocht worden. In allerlei filmrecensies en -interviews klinkt nu nog vaak de nostalgie naar die hoogdagen door, vooral wanneer er zo nu en dan toch nog eens zo’n schaars geworden specimen opduikt, zoals The Manchurian Candidate van Jonathan Demme, Syriana van Stephen Gaghan of Body of Lies van Ridley Scott. Kortom, het genre is misschien niet springlevend, maar toch ook niet dood en begraven, zoals nu opnieuw met State of Play bewezen wordt.Het scenario van deze Amerikaanse thriller is een adaptatie van de briljante, zesdelige BBC-serie uit 2003, toen geschreven door Paul Abbott en geregisseerd door David Yates. De locatie werd uiteraard verplaatst van Londen naar Washington, maar de kern van de intrige is intact gebleven. Het spectaculaire begin doet meteen naar adem happen. Een frenetieke achtervolging te voet, culminerend in de moord - executiegewijs, dus het werk van een professionele hitman - op een jonge zwarte. Ook een voorbijrijdende pizzakoerier overleeft zijn late shift niet. De ervaren verslaggever Cal McAffrey (rol van Russell Crowe) van de (fictieve kwaliteitskrant) The Washington Globe begeeft zich ter plaatse. Alles wijst in de richting van een uit de hand gelopen drugsdeal. Business as usual.De volgende ochtend moet Congressman Stephen Collins (rol van Ben Affleck) een persconferentie geven. Zijn politieke ster is rijzend, want hij zetelt in een commissie die de privatisering van bepaalde militaire opdrachten (onder meer in Irak) wil onderzoeken. Vooral de massale hoeveelheden dollars die de firma PointCorp daarmee verdient, doen op Capitol Hill toch wel enkele wenkbrauwen fronsen. Maar net vóór die persconferentie verneemt Collins dat één van zijn researchassistentes die ochtend in de metro verongelukt is. Zelfmoord is de snelle conclusie van de media. Maar Collins blijkt zo aangedaan door dat overlijden dat de pers meteen een sappig schandaal en dus bloed ruikt: de politicus moet wel een overspelige relatie hebben gehad met zijn mooie, jonge assistente!

Spannend en actueel

Maar dan ontdekt Cal McAffrey dat de zwarte drugsdealer en de researchassistente kort voor hun beider dood telefonisch contact hebben gehad. Zijn journalistiek instinct wordt meteen geprikkeld. Zou hier meer aan de hand kunnen zijn? Reken maar van yes!Bovenstaande samenvatting is echt niet meer dan een summiere introductie, want State of Play zit boordevol verrassende wendingen en onverwachte zwenkingen. Dat kan ook moeilijk anders, vermits deze film uiteindelijk toch een resumé moest zijn van zes uren televisiefictie. Men moet als kijker dus goed bij de les blijven, maar men wordt voor die aandacht dan ook beloond door een voortreffelijke en erg spannende, in de politieke actualiteit gedrenkte thriller, die tegelijk ook een soort stand van zaken van het journalistieke vak opmaakt. Het aantal afzonderlijke, maar toch met elkaar gelinkte themata is trouwens zeer indrukwekkend. Even afvinken. Het verschil in aanpak van kwaliteitskranten en de tabloidpers? Ja! De verhouding tussen klassieke krantenjournalistiek en de snellere en dus hippere bloggers? Ja! De tendens om politici niet op hun werk, maar op hun privéleven te taxeren? Ja! De druk van al dan niet nieuwe aandeelhouders op de redactionele onafhankelijkheid? Ja! De haat-liefdeverhouding tussen pers enerzijds en politie/politiek anderzijds? Ja! De onderzoeksjournalist als bedreigde soort? Ja! Het verschil tussen echt nieuws en bullshit? Ja! Het balanceren op de grens van de legaliteit bij het verzamelen van bewijsmateriaal? Ja, zoals blijkt uit dit stukje dialoog tussen hoofdredactrice Della Frye (rol van Helen Mirren) en haar sterreporter Cal McAffrey. Haar vraag: ‘Did we just break the law?’. Zijn antwoord: ‘Nope. That’s what you call damn fine reporting.’ Conclusie: State of Law is ‘damn fine filmmaking’. Een must voor iedereen die van ver of van dicht met politiek en journalistiek te maken heeft. Voor iedereen dus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234