Zondag 25/08/2019

'Is er nog een ticket voor prins Laurent?'

Achter de schermen van de Memorial: waarom deze meeting zo'n doorslaand succes is

De Memorial is 'probably the best meeting of the world'. Dat schrijft Wilfried Meert zelf in een (foto)boek over de 31 voorgaande edities. Hoe wordt de 32ste editie klaargestoomd?

Door Wim De Jonge

BRUSSEL l 'Kent er iemand een zekere Laurent? Getrouwd met Claire?', lacht Wilfried Meert. 'Zij willen ook nog komen, maar ik heb geen plaats meer op de eretribune.' Als prinsen staan te dringen, waarom komen atleten dan zo graag naar de Memorial?

Woensdagavond. Brussel, twaalf graden. Een zwarte in short en op teenslippers loopt op het Rogierplein. In zijn handen een grote schotel afhaalchinees, naast hem vier taterende (maar wel warm aangeklede) zwarten. Een verdwaalde toerist? Nee, het is Asafa Powell. De Jamaicaan is op de Memorial de belangrijkste uitdager van zijn landgenoot en nieuwe sprintkoning Usain Bolt. Powell stapt het Thonhotel binnen en daalt de trappen naar de benedenverdieping af. Hier is het zenuwcentrum van de Van Damme Memorial. Gewone toeristen melden zich aan bij de eerste receptie. Atleten, coaches, managers en gevolg moeten doorlopen naar een tweede welcome desk. Powell haalt er zijn bonnetje voor het ontbijt van de volgende ochtend op. Denken spurters alleen maar aan eten?

Powell is kind aan huis bij de Memorial: "Ik kom elk jaar graag naar Brussel. Ik hou van de piste en van het publiek. Er hangt altijd een geweldige sfeer in het stadion. Ook de ontvangst door Wilfried Meert is hartelijk. Meert is een bijzonder man." De snelle Jamaicaan neemt de lift naar zijn kamer.

Memorialbaas Meert is er niet vanavond, hij zit in het Kolonieënpaleis in Tervuren voor een galadiner met catwalkdefilé van Kim Gevaert, Elodie Ouedraogo, Hanna Mariën en Olivia Borlée in hautecouturekledij. "Al drie jaar zeg ik dat ik er ook bij wil zijn, maar elk jaar stel ik vast dat er nog te veel werk is en blijf ik dus hier", zucht Annie Nieuwlandt, de echtgenote van Wilfried Meert. Net als haar man maakt Nieuwlandt een bijzonder innemende en fitte indruk: "Ik sta elke dag op om kwart over zes en stap recht naar mijn loopband. Als ik een eindje heb gelopen kan ik de hele dag met een helder hoofd werken."

Net als Wilfried Meert is Annie Nieuwlandt het hele jaar door voor de Memorial in de weer, maar hoe dichter de wedstrijd nadert, hoe meer mensen ingeschakeld moeten worden. Vrijdag zijn meer dan driehonderd vrijwilligers in het stadion aan de slag, in het hotel is een team van dertig mensen bezig. Vijf daarvan hebben dezelfde familienaam als Annie Nieuwlandt. "Mijn zus Jacqueline zit op het secretariaat, mijn broers Wim, Dirk en Marc en Jeroen, de zoon van Dirk, maken deel uit van het chauffeursteam. Elke chauffeur heeft een bakje met opdrachten: atleten ophalen aan luchthaven of Thalys, soms ook eens 'special requests'. Wim Nieuwlandt: "Begin jaren negentig hadden we de Amerikaanse sprinter Andre Cason op bezoek. Zijn vrouw was net bevallen en ik moest met hem in de stad een supergrote kinderwagen kopen. Cason had natuurlijk geen geld op zak. Ik betaalde met mijn kredietkaart. In het hotel heb ik even Wilfried moeten inschakelen om mijn geld te recupereren."

Anne-Marie Vannuffel en Ann Roelants zitten in stralend blauwe shirts van de Memorial aan de welcome desk. Zij nemen speciaal voor de Memorial een weekje onbetaald verlof. Van Nuffel is een gewezen 800 metertopper (in 1980 haalde ze zilver op een EK-indoor), later was ze trainer van Sandra Stals. " Nu werk ik bij het Vlaams Subsidieagentschap voor Werk en Sociale Economie. Ik ga over de contracten van de sporters met Bloso en de projecten van Anciaux."

Haar buurvrouw draagt een in atletiekkringen beroemde familienaam en die link blijkt te kloppen: Ann is de dochter van baron Gaston Roelants, goud in Tokio 1964 op de 3000 meter steeple. Zij laat speciaal voor de Memorial Reebok een weekje in de steek. Van 's ochtends vroeg tot een stuk in de nacht ("de laatste lading Russen komt pas om elf uur aan in Zaventem") geven ze elke atleet zijn welkomstpakket. Daar zit een T-shirt in én een forse lat chocolade. Zelfs goedverdienende atleten glunderen als ze het zwarte goud zien.

Van Nuffel en Roelants moeten ongeveer driehonderd kamers toewijzen. Van Nuffel: "Maar vaak hebben we kamers te kort. Soms heb je een atleet die met een heel gevolg opduikt: coach 1, coach 2, de kinesist, de manager en de vriend of vriendin van de manager."

Gelukkig zijn er ook nog de Kenianen. Brimin Kiprop Kipruto meldt zich. Van Nuffel checkt gauw de uitslagen van de voorbije Olympische Spelen: "Verdorie, hij heeft goud op de 3.000 meter steeple gewonnen. You receive a single room, mister Kipruto." De Keniaan kijkt niet blij, hij wil liever met zijn landgenoot Asbel Kipruto Kiprop een kamer delen. Kiprop haalde zilver op de 1.500 meter in Peking, maar ook hij wil niet extra in de watten gelegd worden. Liever kletsen met een vriend, dan ongegeneerd kunnen snurken 's nachts.

Duiken atleten soms het nachtleven in? "Niet voor de meeting, denk ik", zegt Ann Roelants, "maar nadien gebeurt dat zeker wel. Tot enkele jaren geleden ging ik altijd mee. Dan stond ik op de dansvloer met Mike Powell en Maurice Greene en andere fuifbeesten. Maar nu heb ik een zoontje en moet op tijd naar huis."

Ann Roelants werkt al van haar zesde voor de Memorial: "Computers waren er nog niet in de beginperiode, dus droeg ik de uitslagen naar de pers op de tribune. Dat heb ik tien jaar gedaan, daarna hielp ik met het uitreiken van de medailles en de ontvangst in het hotel."

Zien zij Kim Gevaert meedraaien in de organisatie van de Memorial volgend jaar? Van Nuffel: "Waarom niet? Zij zal absoluut graag contact blijven houden met atleten, de Memorial is daarvoor een prima gelegenheid."

Kim Gevaert slaapt niet in het Memorialhotel, Tia Hellebaut wel. Maar in de lobby zul je haar niet vinden, zij probeert zo veel mogelijk te rusten. Later op de avond gonst het dopingspook door het hotel: de zilveren en bronzen medaille van het hamerslingeren in Peking zijn betrapt. Twee Wit-Russen.

De volgende ochtend blijken de geruchten te kloppen, maar hamerslingeren staat niet op het Memorialprogramma. Intussen is Wilfried Meert back in the office. Hij puzzelt met het plan van zijn eretribune: "Prins Filip én prinses Mathilde komen. En daarnet kreeg ik een telefoontje van Laurent. Hij wil met Claire komen. Waar moet ik hen zetten?"

Het stadion is al weken uitverkocht, ook atleten dringen om op de Memorial te mogen presteren. Zelfs met een blessure reizen ze naar Brussel af. Op de 29ste verdieping van het hotel probeert Marc Botte met zijn team het meeste fysieke atletenleed te verhelpen: "Dit is mijn 28ste Memorial. We waren een van de eerste meetings te wereld die kinesisten ter beschikking stelden. Nu hebben toppers zelf hun verzorgers mee."

Toch blijft het werk van Botte en zijn team zinvol. Atleten blijken nog vaak onzorgvuldig met hun lichaam om te springen: "Amerikanen zijn vaak ongeduldig. Zij gaan elke week naar de osteopaat en zijn tevreden als ze hun lichaam horen kraken. Probleem is dat ze daardoor hypermobiele gewrichten krijgen. Niet goed. Andere atleten hebben de kunst van het rekken nog niet onder de knie." Jaren geleden werkte Marc Botte een week lang drie uur per dag aan Carl Lewis: "Uiteindelijk besliste zijn coach dat hij niet mocht lopen. Jammer. Maar uiteraard is het een voorrecht om met deze atletenlichamen te mogen werken. Dat zeg ik ook aan de studenten die hier helpen. Dit is een unieke kans: de beste les anatomie is het masseren van een atleet. Je voelt én ziet elk spiertje."

Intussen is Gaston Roelants even goeiedag komen zeggen aan zijn dochter Ann. Niet veel atleten weten dat hij op vijf Olympische Spelen heeft gelopen. "De tijden veranderen, niet waar. Neem nu het afscheid van Kim Gevaert. Prachtig wat ze allemaal zullen doen. Weet je wat ze met mij deden? Ik was veertig en de bond kwam mijn borstnummer van mijn truitje scheuren op een cross in Wespelaar."

Toch zijn de Belgische atleten in Peking Roelants niet vergeten: "Gisteren lag er een kaartje vanuit Peking in de brievenbus. Met de namen van Tia en Kim en co. op. Dat vind ik heel lief."

De baron glundert. Heeft iemand intussen prins Laurent al blij gemaakt?

Annie Nieuwlandt, echtgenote van Wilfried Meert:

Al drie jaar zou ik ook graag naar dat galadiner gaan, maar elk jaar is er nog te veel werk en blijf ik hier

Anne-Marie van de desk:

Oei, deze man heeft in Peking goud op de 3.000 meter steeple gewonnen. You receive a single room, mister Kipruto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden