Zondag 16/05/2021

Is één casus echt niet voldoende?

null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Prof. Dr. Ignaas Devisch doceert medische filosofie en ethiek aan de UGent. Hij reageert op een opiniestuk van Patrick Loobuyck.

In een zeer lezenswaardig stuk pleit Patrick Loobuyck ervoor om niet te pleiten voor een wetswijziging voor euthanasie omwille van één enkele casus. (12/12) Eerder reageerde minister de Block op dezelfde wijze naar aanleiding van een reportage in Terzake.

Behalve dat ik het pleidooi van Loobuyck tot een sereen debat bijzonder goed kan volgen, is de redenering om niet te vertrekken van casussen vreemd. Doen we dat niet altijd, naar aanleiding van casussen debatteren over wetgeving? Indien er één aanslag wordt gepleegd, herzien we het hele veiligheidsbeleid, we discussiëren over op de opvang van psychiatrisch ge?nterneerden naar aanleiding van Frank Van Der Bleeken of we voorzien alle crèches in Vlaanderen van extra beveiliging na de steekpartij van Kim de Gelder. Ik bedoel maar, casussen zijn toch altijd de aanleiding tot een debat over een maatschappelijke kwesties, dus waarom zou dat in het geval van euthanasie niet zo mogen zijn?

Een casus zoals degene die in Terzake aan bod kwam, is een teken aan de wand. Beelden we ons even in dat er op 100 hartoperaties eentje misloopt nadat een dokter enkele fundamentele fouten heeft begaan. We zouden (terecht) moord en brand schreeuwen en betere protocols eisen om dat soort van praktijken onmogelijk te maken. Dat vereist niet, zoals Etienne Vermeersch beweerde in Van Gils en Gasten, dat we alle operaties moeten afschaffen, maar dat we ons des te meer moeten afvragen of en hoe we operaties beter kunnen uitvoeren.

Ignaas Devisch. Beeld Ignaas Devisch.
Ignaas Devisch.Beeld Ignaas Devisch.

In het geval van euthanasie geldt die noodzaak nog meer. We spreken over leven en dood. Dan moet de zorgvuldigheidsplicht centraal staan. Een casus op enkele tientallen dossiers per jaar lijkt me trouwens meer dan voldoende gewicht in de schaal te werpen om een debat en/of evaluatie te bepleiten. De wet op de euthanasie heeft de afgelopen maanden een interessant debat op gang gebracht en we moeten dit momentum aangrijpen om open kaart te spelen. Indien de wet kan worden verbeterd, zie ik niet in waarop we wachten. Blijkt dat we niet in staat zijn om psychisch lijden te defini?ren, dan is dat een probleem. Indien de procedure zware fouten mogelijk maakt, moet die worden herzien. Toch?

Ik weet het: de voorstanders op de wet op euthanasie, waaronder ikzelf, hebben schrik dat die casussen worden aangegrepen om de wet af te schaffen. Maar is dat niet een beetje als verzwijgen wie er in Keulen vrouwen heeft aangerand, uit schrik dat daardoor racisme wordt aangewakkerd? En wat is dan het gevolg? Dat racisme wordt aangewakkerd doordat er iets wordt achtergehouden.

Welnu, hoe langer we dergelijke casussen met angst of paniek behandelen, hoe meer we de indruk wekken dat er inderdaad iets niet klopt wat het daglicht niet mag zien. Indien dat niet het geval is, wat houdt ons dan tegen? Zijn we niet volwassen genoeg om dit debat aan te gaan? Natuurlijk wel. We zullen inderdaad blijvend geconfronteerd worden met de "stuntelige tragiek van het sterven", zoals Loobuyck stelt, maar onze omgang met procedures rondom het sterven mag nooit stuntelig zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234