Woensdag 26/06/2019

'Is België een planeet? Want Soulwax is niet van deze wereld!'

Vrijdag sluit Soulwax zijn tour af met een gloeiende party night in de Lotto Arena. Wij gingen de temperatuur al eens opmeten in de Roundhouse in Londen. Net als 3.400 andere fans kwamen we overdonderd thuis.

"I've got some really good drugs on me", grinnikt Stephen Dewaele tegen een bevriende casting director, die zwierig de backstage van de Roundhouse komt binnengewalst. Is Soulwax van het padje geraakt, nu de tour op zijn laatste benen loopt? Nou, nee. De frontman wijst naar een keurig apothekersdoosje: 'drugs' zoals in de Engelse vertaling van medicijnen, dus. Drie lange dagen heeft de groep gerepeteerd voor het laatste luik van de tour. Die intensieve voorbereiding wreekte zich kennelijk op de keel. Een dokter ontraadde Stephen zelfs om nog op te treden, als hij zijn stembanden niet onherroepelijk wil schrammen. Maar die optie is uitgesloten. Zware medicatie moet hem nu door de tweede concertavond in Londen sleuren. Daarna volgt nog een nachtshift als dj op zijn eigen afterparty, met DeeWee-protegee Charlotte Adigéry. De gezondheid gijzelen hoort bij de dagelijkse routine voor de broers.

Het paardenmiddel wérkt gelukkig. Als een briesende hengst draaft Soulwax door de tweede set in de Roundhouse. De onversneden opwinding die we eerder dit jaar voelden tijdens hun concerten in de AB, stroomt vanavond in het kwadraat door onze bloedbaan. Een trojka drummers mept zich een weg doorheen een ingewikkelde maar opzwepende symfonie van beats, met 'Missing Wires' als eerste climax. De eerste avond heeft Igor Cavalera zijn snaredrum losweg aan flarden gespeeld, vertelt hij, maar op dag twee in de Roundhouse volhardt hij in de boosheid: op halve kracht wordt niet geroffeld. Ook het broederduo laat zich niet onbetuigd. David Dewaele lijkt zich op te werpen als orkestleider, die met zijn twee handen eigenlijk in gebreke zou moeten blijven. Op een bepaald ogenblik zien we hem gehurkt gitaar spelen terwijl hij het analoge laboratorium voor hem bestiert. Máchtig.

Januskop

"Wij zijn jullie kerstorkest voor de avond", monkelt Stephen. De songs glijden vanavond in een spannende remix over in elkaar: net alsof ze een subtielere Nite Versions voor From DeeWee hebben bedacht. Zelfs als je de aandrift om te dansen zou kunnen bedwingen, hap je nog naar adem. Terwijl een gigantische aluminium januskop om zijn as draait boven het podium, wordt de laatste plaat in de dansvloer geïnjecteerd. En oudere classics als 'E Talking' of 'NY Excuse' zorgen dat nostalgische fans, voor wie a part of the weekend never dies, zich de longblaasjes uit hun lijf kunnen zingen. Een streepje 'Moskow Diskow' van Telex wordt ook in de set gesmokkeld. België boven!

Niet alleen de groep blijkt op dreef in Londen. Het is zaterdag in het walhalla van het nachtleven. Het Britse publiek gaat vollédig uit zijn dak. Tijdens de eerste helft van het concert vatten we post tussen 1.700 dampende, schokkende en dansende lijven. Een meisje wordt tijdens 'KracK' op de schouders van haar vriend gehesen. De arme knul heeft er meteen spijt van, want zijn vriendin gaat volledig loos, terwijl hij met een gepijnigde grimas haar hobbelende gewicht torst. Even verder zien we iemand de songteksten integraal brullen in de richting van Stephen. Wat een beige en beleefd publiek zijn Belgen toch, denken we.

Aan de bar praten we met Gareth, een Nieuw-Zeelandse fan die in Londen werkt. "Ik ken oprecht geen groep die meer durft dan zij. Is België een fuckin'planeet of zo? Want deze gasten zijn duidelijk niet van deze wereld! En die drie drummers, wat een krankzinnig maar geniaal idee!" Zijn vriendin Lila wil na het concert nog op stap gaan, "maar het beste feestje is nu al aan de gang!"

Een avond eerder was Ed Rowlands van Chemical Brothers ook van de partij in de Roundhouse. Hij bleek vooral grote fan van 'Goodnight Transmission', waarin Stephen als laconieke crooner "There's so much bullshit coming out of your mouth" zingt, terwijl het Londense publiek zich in de rol van impromptu koor beweegt. Ook nu is het de perfectelaid-back encore, in een set die verder vooral inzet op de heupen. Voor celebrity spotters was dag één in de Roundhouse overigens een uitzonderlijke avond: actrice Keira Knightley danste er kennelijk met haar lief van The Klaxons. Maar daar loopt de groep liever niet mee te koop: namedroppingkan hen aan de reet roesten. We komen er bijvoorbeeld pas later achter dat de tourmanager van Soulwax dezelfde is als die van PJ Harvey.

Rosse duivel

Vlak voor het concert passeren we Jarvis Cocker in de coulissen. We willen hem aanspreken over zijn dj-set met Steve Mackey, dat als een soort symposium annex meditatiesessie zal gelden voor de show van Soulwax. Maar hij kijkt strak naar de vloer, mijdt oogcontact en lijkt zo erg in zijn eigen gedachtewereld verzonken dat we wijselijk besluiten om in de backstage bij Stephen aan te schuiven.

Ziek of niet, hij toont zich de perfecte gastheer. Uitstekende Poolse wodka wordt voor ons uitgeschonken: "In een theetas, dan kun je iedereen iets anders wijsmaken", grijnst hij. Stephen praat over de voetbalmatch van Arsenal die hij 's middags met drummer Igor Cavalera heeft gezien. "Geen goed idee, om ziek naar een wedstrijd te gaan kijken in een stadion. Maar ik ben sowieso niet het soort supporter dat zich de ziel uit zijn lijf staat te schreeuwen. Dat is Igor! Die vloekt als een ketter tijdens elke match. Op de Braziliaanse televisie heeft hij één keer live-verslag mogen uitbrengen, maar nadien zeiden de tv-bonzen: nooit meer! Hij vloekte aan één stuk door."

Op een computerscherm kijken we samen hoe Kevin De Bruyne, in opdracht van Manchester City, zonder mededogen Tottenham naar huis speelt. Zelfs een horrortackle kan de rosse duivel niet stoppen. Er valt een parallel te trekken met Soulwax in de Roundhouse. Zelfs getackeld door een schofterige verkoudheid speelt de groep 's avonds de sterren van de hemel.

We hadden er nochtans geen goed oog in. David komt zichtbaar oververmoeid de backstage binnen na de soundcheck. Met een doffe blik staart hij in het ijle. Een hemelsbreed verschil met de animo na het concert. Breed grijnzend lopen ze door de corridor achter het podium. Stephen schenkt onze mug nog eens vol met Belvedère, en we praten met een trotse moeder Dewaele over het concert. Zij is er 's nachts niet meer bij op de afterparty. Niet onlogisch: we weten eigenlijk zélf nauwelijks of we er nog bij zijn. Tot het ochtendgloren draaien de broers, terwijl Charlotte Adigéry zingt achter een rookgordijn. Of is het stoom, van het dampende publiek in de club? Iedereen is behoorlijk boven zijn theewater, maar maalt niet om een dijbeen dat in een ander verstrengeld raakt.

Wild feestje. Zware ochtend. Het is maar dat u weet waar u vrijdag aan begint.

Soulwax speelt vrijdag in de Lotto Arena. In Antwerpen zullen ze de Under The Covers-show van onder het stof halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden