Zondag 11/04/2021

Iron Maiden sluit Graspop af: Volksmennen als kunstvorm ****

Iron Maiden, hier tijdens een concert in Portugal, sloot Graspop waardig af. Beeld EPA
Iron Maiden, hier tijdens een concert in Portugal, sloot Graspop waardig af.Beeld EPA

De tijd dat Iron Maiden nog relevante nieuwe platen maakte gluurt al een stuk aan de einder, maar qua live-reputatie liggen deze Britse hardrockpioniers nog steeds in de bovenste schuif. Dat bleek gisteravond eens te meer, toen de Londenaars hun meest theatrale show ooit bovenhaalden en Graspop platwalsten.

Na passages op Pukkelpop en Rock Werchter stond de ijzeren maagd gisteren (terug) in Dessel, als afsluiter van de achttiende Graspop Metal Meeting. Een plek waar het zestal thuis hoort, zo vonden de ruim 50.000 toeschouwers en duidelijk ook de groep. Omdat hier meer dan alleen de plichtbewuste hits als 'Run to the Hills' en 'The Number of the Beast' worden meegezongen, en ook omdat er geen schroom is naar enige retrospectie.

Iron Maiden kwam in Dessel een kwarteeuw 'Seventh Son of a Seventh Son' vieren, een conceptplaat over een zoon die magische krachten wordt toegewijd. Hun laatste 'grote plaat' ook, uit de gloriejaren tachtig. Het werd een jubileum vol bombarie, want in hun meest megalomane periode toverden Steve Harris en zijn troepen naast toetsen en synthesizergitaren ook graag een theatraal decor tevoorschijn. En zo prijkten er zondag dus grote ijsschotsen achter de groep, kwam de gehoornde duivel even piepen en toverde een reuzenversie van huismascotte Eddie een kloppend hart tevoorschijn. Het vuurwerk knetterde dat het een lieve lust was, metershoge vlammen wakkerden de gloed nog meer aan.

Diep en donker
Qua setlist schotelde Iron Maiden een gouden greep voor uit zijn rijk gevulde repertoire. Geen smeuïge liedjes over vlotte vrouwen, drank en ander vertier. Nee, donkere teksten met diepgang zoals de mystieke openingssong 'Moonchild', het pompende epos 'Seventh Son of a Seventh Son', een sublieme versie van 'Wasted Years' en een ingetogen 'Afraid To Shoot Strangers'. Dat weinig gespeeld lied handelt over de angsten van jonge frontsoldaten in de Golfoorlog. Met een briljante gitaarlijn van Dave Murray, de oudste van de drie gitaristen bij Iron Maiden. In jaren anciënniteit dan, want van statisch krakende knarren was hier geen sprake. De lust die deze zes zondag uitstraalden, doet vermoeden dat het pensioen nog niet nabij is.

Bruce Dickinson mag dan tegenwoordig ook actief zijn als lijnpiloot en binnenkort een eigen vliegtuigmaatschappij opstarten, in Dessel toonde hij waar hij voor op aarde gezet is: zingen. Brulboei Dickinson heeft op zijn 54ste nog een even krachtige, heldere stem als 25 jaar geleden, en verheft het volksmennen tot kunstvorm. Dat de songs al uit een vorige eeuw dateren, deerde hem niet. De frontman rende zich te pletter om alle kanten van het immense podium te bereiken, haalde tijdens 'The Trooper' Britse vlag en legeruniform boven en dwong iedereen tot achter in de wei om mee te zingen. 'Fear of the Dark' klonk als een hymne voor de Graspopnatie.

Bissen met Churchill
Iron Maiden kwam bissen met de donderende speech van Churchill die 'Aces High' vooraf gaat, en greep na 'The Evil That Men Do' Graspop nog één keer bij de kraag tijdens 'Running Free'. Vijftigduizend kelen schreeuwden zich een laatste keer schor. Een waardige afsluiter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234