Dinsdag 29/09/2020

Iron Maiden grootste metalgroep aller tijden brult weer

'Het is niet omdat je harde, ruige muziek maakt dat je oude vrouwtjes van hun handtas berooft'

Brussel / Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Met meer dan 50 miljoen verkochte cd's is Iron Maiden niet alleen de succesvolste heavy-metalgroep aller tijden, maar ook een van de invloedrijkste. Jonge bands als Papa Roach, Sum 41 en Disturbed dragen het Britse gezelschap op handen, en vorig jaar nog scoorde Wheatus een wereldhit met 'Teenage Dirtbag', waarin samen naar een Maiden-concert gaan werd omschreven als de definitie van ware liefde. Zanger Bruce Dickinson laat zich al die complimenten welgevallen. "Iedere muzikant droomt ervan om anderen te inspireren."

Het verhaal van Iron Maiden leest als een spannend jongensboek. De ingrediënten voor een forse dosis suspens liggen dan ook voor het rapen: zes jonge kerels die zonder het goed te beseffen uitgroeien tot een stadiongroep, maar na een tijdje elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen, en na hoogoplopende ruzies uit elkaar gaan, solocarrières uitstippelen die nooit echt van de grond komen, en uiteindelijk toch weer de neuzen in dezelfde richting zetten. Toen Bruce Dickinson in '92 de band de rug toekeerde, zag het ernaar uit dat geen van beide partijen daar beter van zou worden. De carrière van Iron Maiden kwam in een neerwaartse spiraal terecht die de nieuwe zanger Blaze Bayley alvast niet af kon remmen. Dickinson bewandelde intussen andere paden. Hij tekende een paar stripverhalen, studeerde af als lijnpiloot, en bracht een handvol platen uit die weliswaar lovend besproken werden, maar voor geen meter verkochten.

Een reünie kon bijgevolg niet uitblijven, en acht jaar na de split zijn de plooien weer gladgestreken. Een opluchting, want Brave New World, het eerste resultaat van de hernieuwde samenwerking, wordt algemeen beschouwd als een van de beste passages uit de Iron Maiden-catalogus, en ook het gloednieuwe Rock In Rio, live opgenomen voor een kwart miljoen Zuid-Amerikaanse fans, is een fraai tijdsdocument. "Het voelt alsof ik nooit ben weggeweest", zegt Dickinson wanneer we hem ontmoeten in Brussel. "Vergelijk het met een machine die even op non-actief heeft gestaan: we hoefden het knopje maar om te draaien, en alles functioneerde weer als tevoren. Niemand van ons heeft zich eigenlijk veel vragen gesteld bij de reünie. Het was allemaal zo vanzelfsprekend dat we meteen een wereldtournee hebben geboekt."

In tegensteling tot wat vaak gedacht wordt zijn rockmuzikanten erg voorkomende jongens. Ook Dickinson spreekt met twee woorden en ontpopt zich tot een echte gastheer. "Metalgroepen slepen vaak een kwalijke reputatie achter zich aan, al heeft dat voornamelijk met uiterlijkheden te maken. Maar het is niet omdat je harde, ruige muziek maakt dat je oude vrouwtjes van hun handtas berooft of er een erezaak van maakt om iedere hotelkamer verwoest achter te laten. Wij hebben er nooit voldoening uit gehaald om andermans eigendom te beschadigen. Een paar uitzonderingen daargelaten gedragen rockgroepen zich niet beter of slechter dan zakenmensen of dokters. Dat kun je navragen bij het eerste het beste hotel. Daar hebben ze veel meer last van dronken bedrijfsleiders, want die kunnen hun onkostennota toch inbrengen. Die kijken bijgevolg niet op een gesloopt televisietoestel meer of minder."

Dickinson staat er nauwelijks van te kijken dat harde muziek de jongste jaren weer aan belang gewonnen heeft. "Metal zal altijd een muzieksoort blijven die enkel een minderheid aanspreekt. Maar zelfs die kan zo groot zijn dat je er niet meer omheen kan. Het genre gaat over agressie, over je slecht in je vel voelen. Om het anders te zeggen: metal is eerder The Lord Of The Rings dan Pretty Woman. Als kind had ik een bloedhekel aan popmuziek, maar toen ik de eerste van Black Sabbath hoorde, wist ik meteen: dat wordt mijn muziek. Eens om de zoveel jaren heb je nog steeds een metalband die doorbreekt naar de mainstream, en dan schreeuwt iedereen weer van de daken dat metal niet dood is."

"Maar alleen de media redeneren zo. Want zelfs als hardrock weer uit het gezichtsveld verdwijnt, blijft het enorm populair. Er zijn een boel metalgroepen waar geen mens ooit van gehoord heeft, maar die in alle discretie toch een paar miljoen cd's verkopen. Terwijl de Kylie Minogues van deze wereld enkel overleven omdat er een enorme promotiemachine achter hen draait. Dat stoort me ook een beetje aan al die Amerikaanse nu-metalbands. Je hoeft geen kenner te zijn om in te zien dat Limp Bizkit pure prefab is. Dergelijke groepen zijn bedacht door grote Amerikaanse platenfirma's. Neen, dan voel ik veel meer voor Marilyn Manson. Die heeft tenminste een eigen stijl, een eigen identiteit. Natuurlijk bouwt hij verder op de traditie die door Alice Cooper in gang werd gezet, alleen gebruikt hij nog meer make-up.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234