Vrijdag 27/01/2023

Interviews als koopwaar

Interviews met filmsterren zijn handelswaar geworden, onbetaalbaar voor de Belgische pers. Zelfs voor een plekje in een kort rondetafelgesprek wordt een hoge prijs betaald.

Het 73ste Filmfestival van Venetië zit er bijna op, en al waren er enkele uitstekende films te zien (La La Land, Réparer les Vivants, One More Time With Feeling, Arrival en Jackie), voor veel journalisten is de balans negatief. En wel om de simpele reden dat ze met te weinig interviews naar huis terugkeren.

Echte interviews kun je op festivals eigenlijk alleen nog doen met mensen die (nog) niet bekend zijn. Zodra iemand naam en faam verwerft, sta je in de rij. Het beste dat je eventueel te pakken krijgt, is een zitje bij een rondetafelgesprek. Dat moet je dan gereserveerd hebben, want zonder nominatie van de filmdistributeur die in jouw land de rechten heeft op de film, moet je niet op een interview rekenen. Maar dat wordt beslist voor het festival van start gaat, en dan heb je de film nog niet gezien. Zo heb je misschien een interview te pakken voor een prent die een misbaksel blijkt te zijn.

Charles McDonald zit als publicist al in de business sinds 1978. Toen werkte hij voor het bureau van Theo Cowan, die de belangen van klanten als Peter Sellers, David Niven en Derek Bogarde verzorgde. "De sterren waren toen nog benaderbaar, om de simpele reden dat er veel minder journalisten waren", legt Cowan uit. "Er waren tijden dat je in Cannes gewoon aan de deur van die mensen kon gaan kloppen als je een gesprek wilde."

Nu is het wel even anders. McDonald heeft al jaren zijn eigen pr-bureau en is op alle grote festivals aanwezig. Hij heeft een aantal vaste klanten als Ken Loach, Peter Greenaway, Jim Jarmusch en Wim Wenders, maar wordt ook heel vaak ingezet door salesbedrijven die de internationale rechten op een film bezitten en hun product internationaal in de kijker willen zetten. Zij vliegen regisseurs en acteurs naar die festivals en willen hun investering zo goed mogelijk laten renderen. Ze moeten rode lopers doen, fotosessies en een aantal interviews.

"Niets vervelender dan een regisseur of acteur die weet waarom hij of zij op een festival aanwezig is, maar voortdurend tegenspartelt. Heel onprofessioneel en heel onrespectvol tegenover de journalisten die gewoon hun job trachten te doen." Namen wil hij niet noemen. Wel van het andere uiterste, een man die altijd meegaand is en met wie er te praten valt: Viggo Mortensen. "Een heerlijke man, heel interessant, iemand die over alles kan meepraten."

Vijf minuten

Barbara Van Lombeek heeft haar eigen pr-agentschap, maar op de grote festivals vormt ze samen met enkele andere Belgische publicistes The PR Factory. In Venetië bijvoorbeeld werkt ze voor enkele Belgische distributeurs, voor wie ze nominaties voor Belgische journalisten tracht te versieren. Tegelijk doet ze de internationale pers voor Home van Fien Troch, maar ook voor een Iraanse, een Colombiaanse en een Argentijnse film.

"De film die ik aanbied, daar kan men gratis interviews voor krijgen. Maar als ik bij internationale collega's Belgische journalisten tracht te nomineren voor de films waarop de Belgische distributeurs de rechten gekocht hebben, moet er meestal worden betaald. Voor een plekje bij een rondetafelgesprek, waar meestal toch een achttal journalisten zitten, betaal je al vlug een kleine 1.000 euro. Voor een tv-interview van vijf minuten wordt doorgaans een kleine 1.500 euro gevraagd."

Vijf minuten is een luxe, maakt McDonald dan weer duidelijk. "Als het van de Amerikanen afhangt, gaan we naar twee of drie minuten. Hoe groter de namen, hoe meer die bedragen oplopen en hoe minder tijd je krijgt."

"In sommige gevallen spreken we over zowat 5.000 euro voor een nominatie", beaamt Van Lombeek. "Het absurde is dat die bedragen dikwijls dezelfde zijn voor landen als Duitsland, Italië en noem maar op, waar men een veel groter publiek bereikt. In verhouding is de investering voor een Belgische distributeur dus veel hoger. Bovendien weet je niet waar dat geld naartoe gaat. Dat is voor onkosten, zegt men dan. En het is waar, zo'n festival is duur. Want de festivals nemen doorgaans weinig kosten op zich. Een kleine Belgische film die een selectie voor Cannes weet te versieren, mag rekenen op een investering van zowat 70.000. euro."

Uit het Oostblok

Van Lombeek verwacht dat de Belgische pers er binnen enkele jaren helemaal niet meer aan te pas komt. "Er komen altijd maar nieuwe markten bij. Tegenwoordig zijn er zwermen journalisten uit het Oostblok. Enkele jaren geleden waren die er niet. Als een publicist moet kiezen tussen een Poolse journalist, die actief is op een markt van 40 miljoen mensen of iemand uit Vlaanderen, een gebied met 6 miljoen inwoners, dan weet je het wel."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234