Donderdag 17/10/2019

interview u Pa en ma Walschaerts zijn content over 'hun' Raf en Mich

'In bepaalde dingen waren ze heel vrij. Maar te laat thuis was wel erg'

Kommil Foo word je door een goede opvoeding

Jef en Chris Walschaerts-Roodhooft zijn de ouders van de broertjes van Kommil Foo en hun jongere zus Joyce. 'Wie zal me vangen als ik val?' zingt het duo in 'Salto mortale'. We spraken met de beste vangers die kinderen zich kunnen dromen, want bij de Walschaerts gaat het altijd over 'wij' en 'ons'.

Gent

Van onze medewerker

Jan De Smet

Jef: "Ik was 21, zij 18 en we woonden in Wommelgem. Ik had een oogje op haar zonder dat ze het wist. Op de nationale feestdag was er op het marktplein gewoonlijk bal. Het was zo rond een uur of tien en we dansten. Ze hield direct haar wang tegen de mijne. (ma lacht) Ze zegt altijd dat het niet waar is. Ik weet het nog goed, op 'Jenny' van Udo Jürgens. Ik ging een pintje halen en ineens was ze weg."

Chris: "Ik moest van mijn vader om tien uur binnen zijn."

Jef: "Ik wist dat ze in Boechout op een kantoor werkte. Om vijf uur stond ik te wachten, ergens in een straatje langs waar ze zeker naar huis zou komen. Dat werd halfzes, zes, halfzeven, zeven uur... Ineens was ze er. Het eerste dat ik vroeg, was: 'Zullen we vanavond eens gaan wandelen?' Na drie maanden vrijen spraken we al een datum af om te trouwen."

Chris: "13 juli 1963."

Jef: "We zaten in die wei en we waren zo bezig, niet alleen met kussen, maar ook met die datum, dat we die stier achter ons niet hadden gezien. Toen al moest ik haar beschermen."

Chris: "Raf is van 1965, Mich kwam vier jaar later en Joyce nog eens vijf jaar later."

Wat hebben jullie benadrukt in hun opvoeding?

Jef: "In bepaalde dingen waren ze heel vrij. Bij hun plechtige communie waren ons gasten in jeansbroek. Dat mocht van ons, al had dat veel bekijks in Essen. Mich heeft ooit nog oranje haar gehad, Raf droeg zijn haar in een staart tot zijn dertigste. We geloofden en vertrouwden hen altijd. Eigenlijk hebben ze daar nooit misbruik van gemaakt.

"Toen Raf pas zijn rijbewijs had, heeft hij onze nieuwe wagen perte totale gereden. Om zijn kot te betalen werkte hij toen in het weekend als ober. Het was een zondagmorgen, we lagen nog in bed. Ik zie hem daar nog op zijn knieën zitten. 'Sjotter, sjotter' - zo noemden ze mij omdat ik met Raf voetbalde toen hij klein was, al kan ik geen poot sjotten. Ik zag bloed op zijn hemd en het eerste wat ik zei was: 'Raf, heb je iets? Nee? Dan kan het nooit erg zijn.' Van dingen waar je niets aan kunt doen, moet je geen drama maken. Maar te laat thuis was wel erg, want dat was principieel."

Chris: "Ze mochten wel vroeg uitgaan en hun gedacht zeggen, maar ze moesten luisteren. Eerlijkheid was belangrijk en leren delen wat je te veel hebt. Ne goeie mens zijn."

Jef: "Thuis in de tuin hebben wij een granieten Venus van Milo, met daarop een plaatje: 'Er is maar één ding belangrijk in het leven en dat is een goed mens te zijn.' Dat is de levensleuze van ons gezin. Ik denk dat onze kinderen goeie mensen zijn."

Lijken de broers op elkaar?

Jef: "Mich was makkelijker dan Raf. Van Raf wisten we alles, maar hij had het wel lastig om op tijd thuis te zijn. Om één minuut voor één, meestal twee minuten erover, hoorden we hem hijgend arriveren met zijn fiets. Mich was een plantrekker. Wij lasten elke week een dag in, de maandag, om bruine rijst met gebakken ajuin te eten. Wat we daarmee uitspaarden, was voor een goed doel."

Chris: "Om hen te leren dat niet iedereen eten had."

Chris: "Er was er één die niet klaagde, Mich."

Jef: "Dat was de dag dat het zwemmen was in het dorp en daarna ging hij een pak friet halen."

Chris: "En thuis maar rijst eten."

Jef: "Dat was Mich, die zegt niets, maar doet wel altijd zijn goesting."

Klopt het wat Stef Bos zingt: 'Papa, ik lijk steeds meer op jou'? Chris: "Raf en Joyce aarden naar hun vader."

Jef: "Van mij zeiden ze dat ik streng was. Als ik Raf nu bezig zie met de kinderen van zijn zus, is hij minstens even streng. Mich lijkt uiterlijk heel erg op mij, maar is helemaal zijn ma."

Chris: "Dat artistieke hebben ze van ons beiden, het schrijven van mij. Zo'n vijf jaar geleden ben ik begonnen met gedichten. Ik schrijf over de dingen die mij ontroeren: de geboorte van een kleinkind, de natuur, vriendschap, dood. Zo ongeveer waar onze jongens mee bezig zijn. Ze hebben er ooit over gedacht die op muziek te zetten, maar doordat ik zo weinig mogelijk woorden gebruik, is dat moeilijk. Maar dat vertellen, zingen en optreden hebben ze van hun pa."

Jef: "Ik ben wat met gitaar bezig geweest, maar heb dan een accidentje gehad (hij mist een halve linkerwijsvinger, JDS). Eigenlijk ben ik niet zo'n muzikant, maar vraag me op café een liedje te zingen en ik doe het. Onze jongens niet, die moeten op een podium staan."

Veel Kommil Foo-liedjes baden in de melancholie. Waar komt die bij zulke jonge mensen vandaan?

Chris: "Ik denk dat het te maken heeft met eerlijk en perfect willen zijn in alles. Dat zie je in hun relaties ook. Raf kwam eens thuis na optredens in Amsterdam en dacht: 'Ik zou na een paar dagen eigenlijk blijer moeten zijn om mijn vriendin terug te zien.' En het was gedaan. Mich heeft dat misschien niet zo hard, maar toch ook wel."

Hoe stonden jullie tegenover hun beroepskeuze?

Jef: "Toen Raf als bedrijfspsycholoog afstudeerde, heb ik gezegd: 'Ga werken, dan heb je nog genoeg kansen en tijd om je droom waar te maken.' Maar er was geen zeggen aan. Laatste examen gepasseerd, boeken toe en nooit meer naar gekeken. Toen ze begonnen, vroegen ze ons voor hen een geluidsinstallatie te kopen. Wij vonden dat wat vroeg. Raf zei: 'Dan zorgen we er zelf wel voor.' Dat hij zo radicaal tegen vaders gezag inging, daar was ik wel door geraakt. We hebben die installatie toch maar gekocht. Nu treed ik zelf ook een beetje op, vooral voor ziekenzorg en mindervaliden. Ik vroeg aan onze jongens of ze mij niet via een collega een occasiegeluidsinstallatie konden bezorgen. Ze hebben mij de duurste installatie gekocht. Da's plezant, hé."

Spaak, van 15 tot 25 juli, 20.30 uur, NTGent, Sint-Baafsplein, Gent, reserveren via www.uitbureau.be, 09/233.77.88. Voor de gedichten van Chris: www.chrisroodhooft.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234