Vrijdag 03/12/2021

interview u Juliette Lewis ruilt haar actricebaan in voor een zangcarrière

'Tien jaar geleden had ik een 'younglifecrisis': ik was een wrak. Ik hou mijn hart dus al vast als mijn midlifecrisis er zit aan te komen'

'Ik ben de Tasmaanse duivel'

Een carrière op het witte doek is vandaag niet meer genoeg. Keanu Reeves, Bruce Willis, Minnie Driver en Brittany Murphy willen niets liever dan Hollywood inruilen voor een tourbus. Nu de acteercarrière van Juliette Lewis op een zijspoor is beland werpt ze zich op haar eerste passie: zingen. Met haar groep Juliette and The Licks neemt Lewis, met de ogen dicht, zo beweert ze, een duik in de wereld van haar voorbeeld Iggy Pop. 'Ik blijf met voorbedachten rade naïef. Tot ik met mijn kop tegen de lamp loop.'

Antwerpen

Van onze medewerker

Gunter Van Assche

De eerste keer dat Juliette Lewis (°1973) haar zangstem liet horen, was in de film Strange Days, waarin ze PJ Harveys 'I Can Hardly Wait' zingt. Met de ep ...Like a Bolt of Lightning kondigt Lewis haar debuutplaat You're Speaking My Language aan, die er over enkele maanden aankomt. De volledige plaat zal overigens veel beter klinken dan de (erg teleurstellende) ep, drukt ze me op het hart. Muziek komt voortaan op de eerste plaats, al ziet de punkrockactrice een lowbudget film wel nog af en toe zitten.

"Vind je niet dat het hier ontzettend heet is?", zucht Lewis ineens, terwijl ze haar sweater en T-shirt in één beweging uittrekt. "Bent u met me aan het flirten?", wil ik bijna vragen, in een flauwe poging om haar bekende repliek uit Natural Born Killers te parafraseren. Ik bedwing me net, omdat het zweetdruppeltje dat ik op mijn voorhoofd voel parelen vast al sullig genoeg overkomt. Met Mallory, de seriemoordenares uit die film, blijkt Juliette Lewis vandaag nog het meest affiniteit te hebben: "Ze heeft een sterke, eigen wil en laat niet langer meer met haar voeten spelen. Ik stel mezelf op het podium ook voor als een vrouwelijke Hercules, een schizofrene superheld."

Shirley Manson van Garbage citeerde uw 'Are you flirting with me?' telkens als iemand in het publiek schreeuwde om haar borsten te tonen.

Juliette Lewis: "(lacht) Erg gevat van haar. Begrepen die viespeuken de hint? Nee? Ach, Shirley kan sowieso haar mannetje staan. Zelf heb ik geen zinnetje om die gasten aan te pakken. Ik daag mensen zelfs uit om te roepen wat ze willen. Ik ben klein en tenger, maar ik provoceer het publiek om me op een andere manier te bekijken dan als 'dat frêle kindvrouwtje'. Ik wil dat ze me als een androgyn figuur zien, of een primair oerwezen. (lacht) Waarom zou een slank vrouwelijk figuur je immers direct aan seks moeten laten denken?"

Maakt u het die mannen dan niet wat moeilijk als u in een strak latexpakje het podium opkomt?

"Dat is niet meer dan een leuke gimmick. In Antwerpen droeg ik wel een sexy rode jumpsuit, maar dat rode masker kocht ik in een speelgoedzaak. Dat is toch hilarisch, niet? Het was mijn bedoeling om Captain America met eierstokken te zijn. (lacht)"

Toen u achttien was, had u al een Oscar-nominatie op zak. Is muziek nu de perfecte vlucht? U kunt uzelf sindsdien nog amper overtreffen in de filmwereld.

"Daar zit wel iets in, maar ik geloof niet dat ik zo negatief denk. Er kwam veel meer bij kijken. Het belangrijkste is dat ik niet hou van de filmbusiness en dat ik altijd al heb willen zingen. Muziek is mijn bloed, mijn hart. Ik kom nog graag op een set om te acteren, maar ik krijg het zuur van de rest van de industrie. In de muziek beslis ik zelf veel meer, terwijl ik in een film telkens de verwachtingen van iemand anders moest inlossen."

Is de muziekindustrie dan minder hard dan die van de film?

"Dat zal wel niet. Maar weet je, eigenlijk sta ik een beetje in het leven zoals Chance, de naïeve tuinman in Being There. Ik hou mezelf met voorbedachten rade naïef tot ik met mijn kop tegen de lamp loop."

Chance is een parvenu die zijn wijsheid uit tv-programma's haalt. En u hebt net zo'n hekel aan de tv-cultuur.

"Oké, daar verschillen Chance en ik dus. (lacht) Ik haat tv meer dan wat ook. Heb je al eens gezien wat je op de Amerikaanse buis te slikken krijgt? Iedereen maakt elkaar gek met al zijn neuroses, en de farmaceutische industrie speelt daar handig op in. Een offscreen-voice vraagt je bezorgd: 'Krijg je het wel eens benauwd in een menigte?', 'Voel je je wel eens minder goed in je vel?' Natuurlijk, godverdomme! Iedereen voelt zich wel eens angstig of triest! Maar voor alles bestaat nu een pasklare remedie, in de vorm van een zuigtablet of een oplosdrankje. Ik vraag me wel eens af op welke planeet we zitten, waar we dagelijks onze happy-pillen moeten slikken."

U wist toch zelf ook raad met drugs?

"Dat is zo'n overdreven verhaal. Ik ben inderdaad een poos onder water geweest, maar het is bijna tien jaar geleden dat ik nog 'middelen' gebruikte. Een korte periode had ik de touwtjes niet meer in handen over mijn eigen leven. Maar ik heb mezelf op tijd teruggetrokken uit de waanzin. Laten we het over iets anders hebben."

In uw songs haalt u de porno-industrie over de hekel. Hollywood wordt wel eens vergeleken met die business. Easy cum, easy go, zoiets.

"Leuk hoor. Je beseft toch dat we op weg zijn naar volkomen apathie? Iedereen wil zo'n overdreven vorm van veiligheid en geborgenheid dat we alle gevoelens uitsluiten. Terwijl al mijn werk draait om emotie.

"De pornowereld is zo vreselijk. Ik gruw van de porno-esthetiek in Los Angeles. Onlangs zag ik twee vrouwen van vijftig met lippen die als banden opgespoten waren: lulzuiglippen noem ik dat. Waar ik me zorgen over maak, is dat ook kleine meisjes hardop dromen van een borstvergroting of een lipcorrectie. Waarom dromen ze er niet van om een berg te beklimmen, of een bandje te beginnen? Iedereen zou zijn eigen bandje moeten hebben. (lacht)"

U droomde er altijd van zangeres te zijn. Vindt u dat u tijd hebt verloren? U komt er nu pas mee naar buiten.

"Ja, misschien wel. Erg hé? Het is sinds eeuwig en een dag mijn doel geweest om te zingen, en ik ben gewoon van koers afgeweken. Ik dacht toen dat het leuk zou zijn om te zingen en ondertussen te acteren. Maar ik heb nooit eerder een groep gehad, en de filmaanbiedingen bleven maar binnenstromen. Toch heb ik geen spijt. Op een paar films na misschien. Welke verklap ik niet: als die nu toevallig je lievelingsfilms blijken, wil ik niet de Grinch zijn die dat feestje verknalt."

Hoewel u internationaal gelauwerd werd om uw hoofdrol in Natural Born Killers was u zelf niet zo gek op die prestatie.

"Ach, dat was toen... Ik voelde me in die periode erg verward over mijn eigen kunnen. Toen ik kritieken las en mensen me ophemelden, schaamde ik me zelfs een beetje. Ik voelde me een oplichter. Ik deed zomaar wat op de set. Maar wat ik toen geleerd heb, is om mijn mond meer te houden. Niemand wil actrices horen zeuren."

Bent u nog steeds uw eigen ergste criticus?

"Ik probeer mezelf al minder stress op te leggen. Doordat de druk op de ketel vermindert, weet ik niet zeker of ik beter word, maar het lukt me alvast om me meer te amuseren. In Antwerpen genoot ik bijvoorbeeld van de show, omdat hij uitverkocht was - wat me vroeger gek zou hebben gemaakt, omdat ik die dwingende gedachte van presteren niet aankon. Vroeger kon ik mezelf alleen maar ontgoochelen."

U bekijkt uw leven ook vanuit dat perspectief: de fase voor u 22 was en die erna. Normaal verandert alles toch pas op 27 jaar?

"Dat klopt. Maar bij mij gebeurde dat al op mijn 22ste, omdat ik door omstandigheden nogal vroeg rijp was. Op mijn 22ste had ik een younglifecrisis: ik was een wrak. Ik hou mijn hart dus al vast als mijn midlifecrisis er zit aan te komen. Toen ik begin de twintig was, was ik zwaar fucked-up."

Had u veel weg van de disfunctionele meisjes die u in uw films speelde?

"In al die meisjes school inderdaad een hoop van mezelf. Ik denk dat als ik naar mezelf zou kijken in sommige films het zou lijken alsof ik oude dagboeken opensla. De ene dag zag ik de fun in van disfunctioneel gedrag, de andere dagen zat ik opgerold in een hoekje de klok te volgen. Het zal niet verwonderen dat ik mijn teksten in sommige films voor een groot deel zelf bedacht: in Kalifornia (met Brad Pitt, GVA) kwam ik met 90 procent van mijn dialogen aanzetten."

Op een filmset kun je een slechte prestatie nog rechttrekken met een tweede take. Optreden is one-take-perfectie. Gaat zoiets u goed af?

"Daar hou ik net van. Het zal wel klinken als een flauw excuus om ondermaats te presteren, maar fouten maken hoort gewoon bij rock-'n-roll. Ik geef liever een optreden waarbij de rauwe energie van de muren spat dan een concert waar ik mooi toonvast zing. Dat is te saai."

Het kleine meisje en de wijze vrouw zitten allebei samen in uw stem, zei Woody Harrelson ooit.

"Dat is een mooie quote. Woody is ook zo'n lieve gast, alleen jammer dat hij zo nodig voor softdrugs strijd moet voeren. Ach ja. Het klopt wel: ik ben eigenlijk best wel trots op mijn sensuele jazzstem, mijn treurige bluesstem, mijn brutale rockchick-stem en mijn sletterigste krijsstem. (lacht) En voor ik het vergeet: in 'Got Love to Kill' hoor je mijn sexy popstem."

Regisseur Robert Markowitz roemde u ooit, omdat u voor geen spatje ijdel bent. Is dat dan een goeie zaak voor een frontzangeres?

"Absoluut! Nog wat mensen zouden wat minder ijdel mogen worden. Als iemand beweert dat ik sexy ben, wil ik hem uitlachen. Ik heb zoiets steeds een erg surreële gedachte gevonden: sexy, moi? Als ik mezelf zie, denk ik altijd aan een spast. De Tasmaanse duivel ligt me beter dan een sensuele nimf."

Is het toch niet een beetje ijdel dat u een poster van uzelf hebt hangen in uw huis? Het is weliswaar een arrestatiefoto, maar toch...

"Grappig dat je dat weet. Ik zou dat verhaal voortaan zelf wat meer moeten oprakelen tijdens interviews. Het is een onschuldige anekdote, maar in de beknopte versie kom ik heel stoer over. Toen ik zestien was, werd er een razzia gehouden in de discotheek waar ik ging dansen. Omdat ik minderjarig was, moest mijn vader me komen halen op het kantoor. Hij was zelf een erg populaire en gerespecteerde acteur, en toen de flikken hem herkenden, lieten ze de aanklacht vallen. Een kunstenaar heeft nadien een blow-up gemaakt van al die politiefoto's met bekenden. Ik sta nu in zijn collectie tussen Jerry Lee Lewis en Elvis Presley. Ik kan me geen groter compliment bedenken."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234