Woensdag 12/05/2021

Interview u Arctic Monkeys, de snelst verkopende rockact uit de geschiedenis

Zanger Alex Turner: 'Alles waarover ik schrijf, is gebaseerd op echte gebeurtenissen, daardoor wordt het wel eens heavy'

'We zijn het slachtoffer van onze goede songs'

'Hoe overleef je een hype', vraagt zanger Alex Turner van Arctic Monkeys zich in dit interview af. Hij moet het antwoord schuldig blijven, maar zal er zeker nog achter komen. Zijn bandje is de snelst verkopende act uit de Britse rockgeschiedenis en hun debuut-cd Whatever People Say I Am, That's What I'm Not staat al op de negende plaats in onze Ultratop. Turners reactie: 'Voor ons kan het niet vlug genoeg gaan.'

BRUSSEL

Van onze medewerker

Koen De Meester

Het verhaal van de meest besproken formatie van 2005 én 2006 wordt inmiddels aan popscholen onderwezen: onbekende en piepjonge groep maakt liedjes. Een paar worden als mp3's op het internet gezet en even later wordt het viertal rijk en beroemd en slijt het zijn cd's sneller dan de schaduw van Lucky Luke. Het verschijnsel Arctic Monkeys lijkt wel een sprookje, maar het verhaal klopt grotendeels, bevestigt hun zanger: "We wisten niets van die files, maar liggen wel aan de basis ervan. We kregen het idee om de fans na een optreden demo's te geven. Ik heb in een bar gewerkt en vond het enorm lullig als bands zeiden dat je hun cd kon kopen. Die gratis opnamen vormden geen grote investering, want we speelden gemiddeld voor vier man of zo."

Hoe komt het dan dat het zo'n vaart liep?

"Wel, we hadden geen website, maar fans plaatsten de mp3's op de fora van bands als Franz Ferdinand. Zo raakten ze snel verspreid. Ineens stonden er kids van de andere kant van het land voor onze neus en werd er bijna om de tapes gevochten. Toen wisten we dat we goed bezig waren en dat het wel eens heel snel zou kunnen gaan. Tenslotte is het maar vier jaar geleden dat ik gitaar begon te spelen, net als Jamie (Cook, de andere gitarist van de groep, KoDM). Later kwamen Andy Nicholson (bas) en Matt Helders (drums) erbij. Door het internet is het razendsnel gegaan, maar ik ben er zeker van dat we alles te danken hebben aan onze ijzersterke liedjes. Als iets shit is, mag je het nog gratis weggeven, niemand zal het willen. Echt, we zijn het slachtoffer van onze goede songs."

Jullie genieten nu van een van de grootste hypes van deze eeuw. Geen schrik voor de weerslag?

"Ik heb al eens gezegd 'don't believe the hype', om de hele toestand te relativeren. Ik bedoelde het echt letterlijk, al was het ook een knipoog naar Public Enemy. Hoe overleef je een hype? Tja, dat weet je niet. Kun jij het zeggen?"

Arctic Monkeys laten graag horen dat ze uit het noorden van Engeland komen. Waarom die keuze voor de streektaal?

"Toen we ermee begonnen, was het erg moeilijk om niet in een gefaket accent te zingen. Pas na lang wroeten was er een doorbraak. Ik sta ervan te kijken hoe traag ik mezelf ben geworden! Het vergde verdorie veel training. Nu krijg ik natuurlijk de vraag wat een mardy bum is. Bij ons in Sheffield is dat een arrogante zak. Iemand die voortdurend aan je kop loopt te zeuren. Je kent het type wel."

Is het dat slag mens dat op de cover van de cd prijkt?

"Nee hoor, op die foto staat Chris, een goede vriend. Een toffe gast die we graag in de buurt hebben."

Hij ziet er nochtans niet echt gezond uit.

"Hmm, begrijp je nu waarop de titel Whatever People Say I Am, That's What I'm Not slaat? Als je scherp kijkt, merk je dat hij stomdronken is. Er staan in het boekje foto's bij alle songs en daar duikt hij telkens weer op. Maar op die beelden ziet hij er een heel stuk nuchterder uit. Hij betekent iets in ons leven en mijn songs gaan net over het dagelijks leven."

Klopt het dat de cd-titel uit een boek van angry young man Alan Sillitoe komt?

"Ik heb enkel de film gezien, maat. Saturday Night and Sunday Morning vond ik erg goed, het bleek ook een van de favoriete prenten van Morrissey. Dat zinnetje 'whatever people say I am, that's what I'm not' bleef maar in mijn hoofd rondspoken en toen we een titel voor de cd zochten, was de zaak gauw beklonken."

Je vermeldde daarnet Public Enemy. Klopt het dat jullie veel naar rap luisteren?

"Ja, een gast als Roots Manuva is fantastisch. Ik ben een groot liefhebber van de hele Lyricist Lounge-reeks, ik heb nog maar net de best of van de eerste tien jaar van het Rawkuslabel gekocht. Hiphop is voor ons nog altijd een van de essentieelste stijlen. Ik voel me dan ook aangetrokken door een lange tekst en goochel graag met klanken. Ik probeer echte verhalen te vertellen."

Mike Skinner van The Streets gebruikt ook dialect en heeft iets met hiphop. Voel je verwantschap?

"Hij was zeker een invloed. Toen de eerste plaat van The Streets uitkwam, kon ik het niet zo waarderen, want ik ging toen volledig op in Amerikaanse hiphop. Ik dacht dat Skinner een Britse parodie was. Maar toen las ik een interview waarin hij zei dat het helemaal niet zijn bedoeling was een Britse rapper te zijn. Daarna ging ik hem meer waarderen. 'Weak Become Heroes' vind ik echt groots."

Een andere invloed is de punkdichter uit Manchester John Cooper Clarke. Hoe heb je hem ontdekt?

"We hadden leerkrachten die wel eens een gedicht van hem lieten horen, maar toen luisterde ik niet. School was vervelend. Op een dag speelde The Fall in een bar waar ik achter de toog stond en Johnny was het voorprogramma. Ik vond hem erg goed, heel humoristisch en messcherp. Ik probeer dat in mijn teksten ook: echte gevoelens uiten op een spitante, geestige manier."

Valt dat niet moeilijk bij een beladen onderwerp als dat van 'Sun Goes Down'?

"Die song gaat over straatprostitutie, meisjes die ten einde raad elke kerel aanklampen. Dat is inderdaad niet om te lachen. Alles waarover ik schrijf, is gebaseerd op echte gebeurtenissen, daardoor kan het wel eens heavy worden. Ik denk dat je alleen door eerlijkheid goed werk aflevert. Daardoor groeit ook je zelfvertrouwen op een goede manier."

Hoe reageerde je op de nominatie voor coolest person of 2005 in het Britse NME?

"Ik kon daar best mee leven en vond het zelfs aardig. Maar mijn vrienden hebben me er enorm mee geplaagd. Ze deden me weer met mijn beide voeten op de grond terechtkomen."

Wat vond je van de oorlog tussen de platenlabels om jullie?

"We waren erg blij dat we bij Domino konden tekenen. De baas is een aardige kerel en al de rest interesseerde ons niet. Ze hebben een heleboel knappe bands onder contract, niet alleen Franz Ferdinand. Het was ook echt fijn dat het label onze plaat een week vroeger uitbracht, want we konden niet meer wachten om te weten wat de reacties zouden zijn."

Jullie worden vergeleken met The Clash. Stoort je dat?

"Nee, We houden net als The Clash van exotische ritmes gecombineerd met rockgitaren. Maar we zijn ook gek op Oasis, The Strokes, The Coral, heel veel hip hop..."

Wil je je helden ontmoeten?

"Ik heb Morrissey nog niet ontmoet, maar The Strokes al wel. En Noel Gallagher van Oasis zal ik binnenkort spreken. Kijk, het wordt nog spannend, deze job."

Whatever People Say I Am, That's What I'm Not is nu uit bij Domino. Arctic Monkeys treedt op 28 februari op in de Botanique in Brussel, maar dat concert is uitverkocht.

WIE Arctic Monkeys, een groep uit Groot-Brittannië

LEDEN Alex Turner (zang/gitaar), Jamie Cook (gitaar), Andy Nicholson (bas) en Matt Helders (drums).

OPMERKELIJK De gitaristen Alex en Jamie leerden hun eerste akkoorden uit een Oasissongbook.

DISCOGRAFIE Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (HHHH)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234