Vrijdag 25/06/2021

interview n Belgisch-Kongolese keeper Yves Ma-Kalambay (19), jong en gedreven bij chelsea fc

'Ik was in Londen eens op stap gegaan met Makelele, Gallas en Drogba, om kleren te kopen. De dag erop stonden er foto's in de krant: 'De sterren van Chelsea zijn hun bonus al aan het opmaken aan kleding'

'Stond ik maar zo stevig in mijn schoenen als Mourinho'

Er waren eens drie knaapjes die op een pleintje in de Brusselse Noordwijk een pact sloten. 'Op een dag', zo namen ze zich voor, 'maken we samen ons debuut in het eerste elftal van Anderlecht.' Veel scheelde het niet. Vincent Kompany was zijn makker Anthony Vanden Borre te snel af, en de oudste van de drie, de Belgische Kongolees Yves Ma-Kalambay, trok naar het buitenland. Eerst naar PSV, nadien naar Chelsea, waar hij nu 'geduldig' wacht tot hij van trainer José Mourinho zijn grote kans krijgt als doelman. 'Ik wil meer dan alleen maar met Chelsea trainen en met de reserven keepen. Ik wil in het eerste elftal staan.'

Valerie Hardie

De 'training ground' van Chelsea Football Club in het landelijke Stoke d'Abernon lijkt wel een versterkte vesting. Zonder het juiste pasje laat de security je er niet in en als je naam niet op de lijst staat, blijft de slagboom ook gesloten. Terwijl de bewaker onze papieren bestudeert, brult de motor van een Porsche. Kort erna volgt een Bentley, een BMW X5... Sterren als Makelele, Geremi en Lampard druppelen het complex binnen. Een koffie later duikt ook Yves Ma-Kalambay op, de reservenkeeper van Chelsea én Belgische nationale doelman bij de min-20-jarigen. De Belg met Kongolese roots doet met zijn trendy plunje en gestalte (1m98) meer aan een basketballer dan aan een voetballer denken. En toch is voetbal zijn leven. "Ik begon op de pleintjes in de Noordwijk, net als Vincent en Anthony. Op mijn zevende zat ik net als hen bij Anderlecht, maar toen ik veertien was, tekende ik bij PSV. Vier jaar later ging ik naar Chelsea."

Opmerkelijk toch: drie gastjes uit dezelfde buurt, van dezelfde generatie en alledrie bezig aan een mooie carrière.

Ma-Kalambay: "Bizar, hé. Wie van ons had ooit gedacht dat ik op mijn 18de bij Chelsea zou tekenen en dat Vincent op zijn 17de en Anthony op 16de zou debuteren bij Anderlecht? Ik kan me die dagen op de pleintjes zo voor de geest halen. We amuseerden ons kapot. Na school of op vrije dagen probeerden we allerlei techniekjes uit of deden we onze helden na. Ik was Oliver Kahn, Vincent was Maldini (lacht)."

"Op een dag sloten we een pact: ooit debuteren we samen in het eerste elftal. Tot we mannen als Pär Zetterberg en Jan Koller bezig zagen. Toen bedachten we dat het niet zo simpel zou zijn om dat doel te bereiken. (lacht) Vincent was de enige die er écht in bleef geloven. Hij had dat in zijn hoofd gestoken, hé. 'Als ze ons nu naast Pär zetten, dan doen we het net zo goed als hij', zei Vincent. We waren veertien. (lacht) En tegen mij zei hij: 'En jij bent net zo sterk als De Vlieger.' Vincent slaagde in zijn opzet. Ik ook, want PSV kwam me halen."

Wie wil er nu keeper worden?

"Niemand. Ik ook niet. Ik was aanvaller, net als Vincent. Maar bij Anderlecht waren we verplicht om elk jaar van positie te wisselen. Je begon als spits, dan werd je middenvelder en verdediger. Toen ik dertien was, had mijn trainer Albert (Martens) een idee: 'Waarom ga je niet eens in de goal staan? Gewoon voor de lol.' Vincent zat me uit te lachen, natuurlijk: een spits die in de goal gaat staan! Ik heb dat tien minuten gedaan en niemand kon nog scoren. De coach sprak me er nadien op aan: 'Waarom overweeg je geen carrière als keeper?' Geen gemakkelijke keuze, mijn vader en moeder waren er niet over te spreken. Een voetballer is in hun ogen een speler die scoort, niet eentje die in doel staat, niets te doen. Ik heb dat dus in eerste instantie geweigerd, maar ik gaf mijn ogen de kost. Ik keek naar spelers als Preud'homme en De Vlieger. Het leek me toch geen slechte job, want als keeper kun je ook de show stelen. Ik heb het er dan maar op gewaagd, en na één jaar al stond PSV voor de deur."

Was je toen al buitenmaats lang?

"(lacht) Neen, ik had een normale lengte. Pas op mijn veertiende kreeg ik mijn scheut. Voor mij mag het nu wel stoppen. 1m98, dat volstaat. (lacht) Maar naar verluidt stop je pas met groeien op je 21ste, ik heb dus nog twee jaar te gaan."

Heb je dezelfde roots als Kompany?

"Mijn ouders komen allebei uit Kongo. Ze brachten bijna hun hele leven ginder door, maar toen er onlusten uitbraken, zijn ze naar België gevlucht. Hier bouwden ze hun leven weer van nul op. Dat was niet zo simpel want ze spraken geen woord Frans en waren niet overal even welkom. Maar ze studeerden en dat ik het nu zo ver kan schoppen als voetballer, is aan hen te danken."

De Noordwijk is niet bepaald een 'rijke' buurt.

"Nee, rijk waren we zeker niet maar we kwamen ook niets te kort. We kochten geen dure spullen, we leefden simpel. Met een bal waren we al tevreden. Maar ik klaag niet. We kregen een goede opvoeding. Mijn ouders leerden me beleefd en vriendelijk te zijn, en anderen te respecteren. (glundert) Ze mogen trots op me zijn."

Waarom koos je voor PSV? Een kwestie van geld?

"(lacht) Neen. Ik amuseerde me wel bij Anderlecht, want al mijn vrienden zaten daar, maar ik evolueerde niet zoals ik wilde. Ik voelde me afgeremd. Het ging me niet snel genoeg. En toen ik zag wat PSV voorstelde, dacht ik: 'Waarom niet?' Het sprak me wel aan om een taal te leren die ik niet kende. Ik houd ook van uitdagingen, me moeten bewijzen. Ik wilde weten of ik een ander kampioenschap aankon, of ik er kon overleven. En tegelijk dacht ik: 'Och, na drie jaar keer ik gewoon terug naar Anderlecht.' Zo denk je als je jong bent (lacht). Nu weet ik wel dat ik er voorgoed weg ben. Met geld had het dus niets te maken. Dat contract stelde niets voor, ik wist niet eens wat een arbeidsovereenkomst inhield. (lacht) Ik was al lang blij dat ik naar PSV kón."

Wat was de reactie van je Brusselse makkers?

"De scheiding deed pijn. Toen ik zei dat ik bij PSV had getekend, wilden ze me eerst niet geloven. (lacht) Tot ze het in de krant lazen. Toen zei Vincent: 'Ik had je toch gezegd dat het je zou lukken?' Maar aan zijn blik zag ik dat hij het er moeilijk mee had. Hij zag toen in dat je in het voetbal eenzaam moet kunnen zijn. Hij nam zijn sport nadien veel ernstiger en is eens zo hard gaan werken. En in drie jaar tijd is Vincent echt ontploft. Als je ziet welke progressie hij in die jaren heeft gemaakt, spectaculair. Wij zijn nu elk aan onze eigen weg aan het timmeren. De enige die nog zit te wachten op zijn grote debuut ben ik, maar wie weet krijg ik binnenkort mijn kans."

Hoe lang heb je over het voorstel van Chelsea nagedacht? Twee seconden?

(lacht) "Neen. Ze wilden dat ik direct tekende, zonder na te denken. Ik dacht: 'Waaauw. Chelsea, Engeland, Zola.' Maar mijn vader verzette zich: 'Op je zeventiende naar Chelsea trekken: veel te gevaarlijk. Je bent nog te jong, je stond nog nooit in het eerste elftal van een club.' Hij weigerde het bod dus. Bij Chelsea wisten ze niet wat ze hoorden: een Belg die weigert in Engeland te spelen. Is die achterlijk of zo? (lacht) Ze zijn het gewend dat iedereen direct toehapt. Ze bestookten me dan twee maanden lang met faxen en belden naar PSV: 'We hebben dringend een jonge keeper als Yves nodig.' Het enige obstakel was mijn vader. Die bleef 'neen' zeggen. Na vijf maanden veranderde dat eindelijk in 'ja'. Het duurde nog even voor mijn eerste profcontract in orde was want mijn manager las elk regeltje na, om te zien of er geen addertjes onder het gras zaten. Intussen ben ik bijna twee jaar hier."

Enig idee wanneer je een kans krijgt bij het eerste?

"Er is een kleine kans dat ik eens tussen de palen mag staan nu de titel binnen is. Wie weet tegen Manchester United, Newcastle of Charlton. Duimen maar. Iedereen drukt me hier steeds op het hart dat ik geduldig moet zijn en dat het niet simpel is om op je negentiende en als Belg keeper te zijn bij Chelsea. Het is niet slecht dat ik met ervaren mannen als Claude (Makelele), Didier (Drogba) en Peter (Cech) kan trainen, en onder een coach als Mourinho, maar ik wil meer dan alleen trainen en met de reserven keepen. Ik wil in de eerste ploeg staan. Geduld is nu eenmaal niet mijn ding. Als ik de spelers zie opwarmen en zelf in de tribune moet zitten, dan kriebelt het enorm."

Ben je een spektakelkeeper?

(lacht) "In het begin stal ik vaak de show omdat ik de bewegingen van een spits nog in me had. Ik deed van die crochets en bruggetjes, of ik stopte de bal op mijn borst, dat soort zotte gestes. Toen ik bij PSV kwam, deed ik dat ook nog. Jong, hé. Bij Chelsea ben ik wat gekalmeerd. Ik ben een serieuze keeper nu. Al kan ik die crochets soms niet laten. En natuurlijk maak ik graag een mooie duik maar dat doen alle keepers graag. Die houden allemaal wel van spektakel."

Wat heb jij dat Chelsea wou?

"In Engeland spelen ze veel over de flanken en komen er veel centers, daarom zien ze graag keepers met présence in de zestien. Groot en krachtig, dat is het type doelman waar elke Engelse club naar uitkijkt. Mijn type dus. Ik ben dan ook niet bang om van mijn lijn te komen en die centers te pakken. En ballen die naar de winkelhaak gaan, die zweef ik er graag uit. Ik heb wel een kleine défaut, die ik nu niet ga blootgeven (lacht), maar daar wordt aan gewerkt?"

Was je onder de indruk van al die sterren, toen je de eerste keer de kleedkamer binnenstapte?

(knikt) "Uh-huh. Ranieri (de ex-coach) pikte me op in het hotel en nam me mee de kleedkamer binnen. Ik zag direct Ed de Goey zitten, die ik op het WK had gezien, Gianfranco Zola, Jimmy Hasselbaink, Emmanuel Petit, die het WK had gewonnen, Winston Bogarde. Ik was zeventien en kwam van het kleine PSV. (lacht) Ranieri stelde me voor en zei: 'Yves maakt nu deel uit van de familie, neem hem onder jullie vleugels.' In dat eerste jaar raakte ik snel bevriend met John Terry, die toen nog geen titularis was. Hij was invaller voor Gallas of Desailly. Hij is net zo zot van Playstation als ik. Terry zei me ooit: 'Wij zijn de toekomst van Chelsea en op een dag staan we samen in de verdediging.' Hij was voor mij de Vincent Kompany van Engeland. Hij bezit ook dezelfde kwaliteiten als Vincent."

Heb je Kompany nog niet aangeraden bij Chelsea?

(lacht) "Ik moet Vincent hier niet aanraden, ze kennen hem al. Kompany is geen naam meer zoals alle anderen, hij is een rastalent. Zijn kwaliteiten zijn overal bekend. Als clubs zoals AC Milan op hem azen, dan zegt dat genoeg."

Welk type coaches zijn Ranieri en Mourinho?

"Ranieri was eigenlijk meer een vriend dan een trainer. Ook op het veld. Daarom kreeg hij als trainer soms niet zijn wil opgelegd. Er was wel discipline en respect maar toch niet zoals nu met 'the boss'. Als Mourinho het plein opstapt, dan is het duidelijk dat híj de baas is. Erbuiten kan hij wel lachen en vriendelijk zijn maar zodra de training bezig is, moet je luisteren. En als je het ergens niet mee eens bent: daar is de deur.

"Als hij ons vraagt om rechts te lopen, dan doen we dat. Niemand stelt zich daar vragen bij. Zijn vertrouwen brengt hij over op de groep. Hij deed ons geloven dat we de titel konden winnen, dat we de moed niet moesten opgeven omdat Chelsea al vijftig jaar lang naast het net viste. Ik zie Chelsea nu als mijn familie. We zijn allemaal broers en als er iemand aan mijn broertje raakt, dan laat ik dat niet gebeuren. Als een speler de bal kwijtraakt, dan is er direct een andere om die steek op te rapen. Mourinho smeedde een hecht team bij Chelsea. Dat is de grote verdienste van de 'boss'."

Heb je al vaak met Mourinho gepraat?

"Toch wel. Hij weet wat mijn ambities zijn en dat ik wat gefrustreerd rondloop omdat ik bij de reserven speel. Hij praat soms met me om me kalm te houden. Ik snap ook dat hij niet anders kàn dan Peter Cech op te stellen want die is aan een fenomenaal seizoen bezig. Hij redde Chelsea al meer dan één keer. En ik begrijp ook dat hij telkens de voorkeur zal krijgen, ook al werk ik me te pletter op training, Het is dus wachten op een foutje of een kleine blessure, al wens ik hem dat eigenlijk niet toe."

Is Mourinho net zo arrogant als hij overkomt?

(lacht) "Hij is niet arrogant, hij is zelfverzekerd. Hij weet wat hij wil en is niet bang om dat aan de pers te vertellen. Wie is er beter geplaatst dan de trainer om te weten of zijn team klaar is om de titel te winnen, of de Champions League? Hij is elk uur van de dag bij ons. Als we trainen om tien uur, dan is hij de eerste die op de club komt, om zeven uur 's morgens al. Hij kent ons beter dan wie ook. Hij weet wat we kunnen, en wat niet. De pers vraagt hem: 'Wat zijn uw ambities?' Waarom zou hij dan niet zeggen: 'De titel'? Ik zou graag zoals Mourinho zijn: zeker van je stuk, weten waar je kracht ligt. Als men mij vraagt wat mijn ambities zijn, dan zou ik graag zeggen: de beste keeper ter wereld worden."

Ging er geen siddering door de groep toen bekend raakte dat Mourinho de nieuwe coach van Chelsea werd?

"Ja. We kregen allemaal een brief in de bus waarin stond: 'Op 5 juli bijeenkomst om 10 uur voor de eerste training met de nieuwe coach José Mourinho.' Meteen belden de spelers elkaar op: 'Ben jíj erbij?' We wisten dus op voorhand wie Mourinho bij de kern had genomen en wie hij wandelen had gestuurd. We kenden hem voorheen alleen van naam en wisten wat hij met Porto had bereikt. We dachten ook dat hij een arrogante vent was, streng en veeleisend op training."

"Op de club zat hij al klaar met zijn staf. Hij zette ons allemaal naast elkaar tegen de muur en keek ons vijf minuten lang aan, zonder een woord te zeggen. Daarna stond hij op, schudde ons de hand en legde uit waarom hij had getekend. Mourinho zei dat hij Chelsea aan zijn eerste titel in vijftig jaar zou helpen. Hij zei ook: 'Het interesseert me niet om jullie vriend te zijn op het veld.' Nadien werd er in de kleedkamer nogal geblazen. 'Dat gaat een hard seizoen worden, mannen.' En dat werd het ook."

En heb je al met eigenaar Abramovitsj gesproken?

(kijkt naar buiten) "Weet je, ik denk dat hij hier ergens rondloopt vandaag. Ik zag zijn assistent. Abramovitsj is natuurlijk de 'big boss'. Ik sprak hem gisteren nog toen ik met de reserven aantrad. Ik maakte mijn rentree na een lange knieblessure. Hij wenste me veel geluk."

Besef je dan dat je met de rijkste Rus ter wereld aan het spreken bent?

(lacht) "In het begin was dat niet gemakkelijk om te aanvaarden, omdat je denkt dat Chelsea voor hem niet meer dan een speeltje is. Maar nu zien we zijn rijkdom niet meer, hij is onze chef. Je merkt dat hij van de club houdt en dat hij met Chelsea vooruit wil. Hij is een timide man maar je ziet dat hij er veel mee bezig is. Na elke match komt hij ook in de kleedkamer om ons te feliciteren."

Woon jij eigenlijk in Londen?

"Ik woon vijf minuten buiten het centrum. Ik wil niet in de stad leven, het is me te druk en te groot. Ik zit liever thuis, ver van de verlokkingen van Londen (lacht). Er zijn te veel zaken die mijn carrière kunnen ruïneren. De paparazzi zitten overal. Als je gaat shoppen, staat het een dag later in de krant. Ik was eens op stap gegaan met Claude, William en Didier om kleren te kopen. De dag erop stonden er foto's op de voorpagina: 'De sterren van Chelsea zijn hun bonus al aan het opmaken aan kleren'. (lacht) Ik wil dat soort toestanden vermijden."

"Het maakt ook niet uit of je nu de derde of de eerste keeper bent. Zodra je bij Chelsea zit, ben je een ster. Ik wil dat wel zijn maar ik zou toch graag een normaal leven kunnen leiden. Sterren zoals Didier wórden geleefd. Hun gezicht is bekend en zodra zij de stad intrekken, worden ze overrompeld. Als ik op stap ga, is dat geen probleem, tot iemand me herkent en mijn naam roept. Dan is het om zeep. In de Nieuwstraat in Brussel heb ik dat probleem niet."

In België heb je misschien meer last van racisme dan in het multiculturele Londen.

"In Londen zie je alle mogelijke nationaliteiten, dus van racisme merk je niets. In België ben ik er al eens mee in aanraking gekomen maar ik ben nooit het slachtoffer geworden van flagrant racisme. Mijn ouders hebben me ook uitgelegd dat het altijd zo zal zijn, dat er mensen zijn die daar een probleem mee hebben. Soms waren er wel incidentjes met andere spelers of hoorde je ouders woorden schreeuwen in het heetst van de strijd. Dat heeft alleen maar geholpen om me mentaal te harden."

'Ik hoef Kompany niet aan te raden bij Chelsea, ze kennen hem al'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234