Zondag 25/10/2020

interview l regisseur brad bird over the incredibles

'Ik speel supermodeontwerpster Edna. Ik heb immers nooit geloofd dat die spierbundels zelf hun pakjes kunnen maken'

'Wat ik maak, moet over honderd jaar nog cool zijn'

'De natte droom van elke animatieliefhebber.' Dat was zo'n beetje de reactie in het Amerikaanse animatiewereldje toen enkele jaren geleden bekend werd dat regisseur Brad Bird bij Pixar ging werken. Bird had zich een reputatie van supertalent opgebouwd met The Iron Giant en The Simpsons. De superheldenparodie The Incredibles lost de hoge verwachtingen moeiteloos in. Nu al een klassieker!

Los Angeles

Van onze medewerker

Luc Joris

Brad Bird (°1956, Kalispell, Montana) is de eerste Pixar-regisseur ooit die buiten de muren van de eigen studio gerekruteerd werd. Milt Kahl, een van Disneys legendarische nine old men, nam Bird al op zijn veertiende onder zijn hoede. In dezelfde klas als Pixar-boegbeeld John Lasseter en John Musker, de maker van Finding Nemo, studeerde hij aan het California Institute of the Arts. Ook Tim Burton (Batman) en Chris Buck, de regisseur van Tarzan, liepen toen op het door Walt Disney opgerichte instituut rond. Samen trekken ze ook naar Disney, waar ze meewerken aan The Fox and the Hound. Gefrustreerd keren ze de studio van de muis de rug toe. Lasseter gaat voor George Lucas werken (Pixar was oorspronkelijk een afdeling van Lucas Film) en Bird voor Steven Spielberg (Amazing Stories).

Na Toy Story - "de beste animatiefilm die ik gezien heb sinds de dood van Walt", dixit Bird - nemen ze opnieuw contact met elkaar op. Hoewel ze het regelmatig over Birds komst naar Pixar hebben, komt het er maar niet van. Totdat Bird na zijn ongelukkige ervaring met The Iron Giant - de kritiek was vol lof maar Warner bracht de film nogal onhandig uit - zijn idee voor een film over een familie superhelden pitcht.

Brad Bird: "Pixar is voor mij een plaats waar men gelooft in originele, door regisseurs gedreven projecten. John Lasseter houdt van auto's en racen en hij kent alle automodellen. Dat zul je merken aan zijn volgende film (Cars, voorzien voor 2005, LJ). Peter Docter vroeg zich af of er monsters in kasten zitten en waar die wel naartoe gaan. Hij draaide Monsters, Inc. Andrew Stanton beschermde angstvallig zijn zoon en maakte daarop Finding Nemo. Als je persoonlijk in je film investeert, overleef je het lange en harde proces om die te realiseren en steek je hopelijk de rest van de crew met je passie aan. Dat is in een notendop de filosofie van Pixar."

The Incredibles bulkt van de referenties aan populaire cultuur, van films tot allerlei strips.

"Ik hou van film omdat alle kunstvormen erin samenkomen. We hebben goed naar comics gekeken, maar ook naar architectuur en live-action-films, vooral dan voor de belichting. Je hebt de invloed van tv-animatie als The Pink Panther en Jonny Quest (een klassieke animatieserie van Hanna en Barbera uit de jaren zestig, LJ). Maar ik heb thuis geen kasten vol strips staan. Ik was meer geïnteresseerd in het combineren van een hele reeks dingen waar ik als kind van hield. Als je die invloeden kunt kanaliseren in iets idioots zoals deze film, krijgt dat meer body. Alles wat je inspireert, moet je meenemen. Ik bewonder Milos Forman, de regisseur van One Flew Over the Cuckoo's Nest en andere grote films als The Fireman's Ball. Hij heeft ooit gezegd dat je om goed te kunnen schijten goed moet eten. Daar ben ik het volledig mee eens. Ik probeer ook altijd dingen te maken waarvan ik hoop dat ze over honderd jaar nog cool zijn. Dat moet je voor ogen hebben als je bij de mensen iets wil losmaken. Als ik naar Mozart of naar The Beatles luister, heb ik ook het gevoel dat dat gisteren geschreven is."

In The Incredibles hebt u het ook over de midlifecrisis, toch niet meteen een onderwerp dat je verwacht in animatiefilms.

"Soms vraagt men ons wat de magische formule van Pixar is, alsof we een of ander geheim ingrediënt hebben waarmee we ons insmeren. We maken films die we zelf ook willen zien, zo eenvoudig is het. Waarom zou een animatiefilm niet over een midlifecrisis kunnen gaan? Dat kan toch interessant en grappig zijn. Toen ik het bij Pixar voor het eerst over die scène had waarin Bob en Helen kibbelen, hadden ze even schrik dat ik een geanimeerde Bergman-film wilde maken. (lacht) Ik heb toen uitgelegd dat ze zich geen zorgen moesten maken, dat er nog genoeg gekke dingen zouden gebeuren, maar dat die scène noodzakelijk was, omdat de toeschouwer zich tot die familie aangetrokken moet voelen. Als je met de personages meeleeft, zijn hun avonturen veel vrolijker. Pas dan krijg je het effect van een goede actiefilm.

"Ik heb trouwens ook acteerlessen gevolgd, ik heb veel respect voor goed acteerwerk. In het algemeen schenken animatiefilms daar te weinig aandacht aan, het niveau van de geanimeerde 'acteerprestaties'. Animators moeten net als een acteur over een scène nadenken. Als het personage een ding denkt, maar een ander zegt, moet je dat kunnen overbrengen. In die scène tussen Bob en Helen is dat schitterend gedaan. Dat soort dingen interesseert me in animatie."

Voor het design hebt u zich geïnspireerd op de jaren vijftig en zestig.

"Ik hou van het design en de filmmuziek van die periode. De jazzy sound van die periode past ook heel goed bij comics. Superheldenfilms hebben vaak nogal wagneriaanse muziek, of techno of zo.. Ik wilde jazzy muziek, omdat ik die sfeer ook in de film wilde. In de jaren vijftig en zestig keken mensen ook optimistischer naar de toekomst, of ze hadden tenminste het gevoel dat er een toekomst was. Dat optimisme hebben we misschien niet verloren, alleen is het nu goed weggemoffeld. (lacht)"

U nam zelf de stem van Edna voor uw rekening, het grappigste personage uit de film. Is ze gebaseerd op Edith Head, de beroemdste kostuumontwerpster uit de Hollywood-geschiedenis? De gelijkenis is in elk geval opvallend.

"Ze is zeker niet bewust naar iemand gemodelleerd, ook al vinden sommigen dat ze op Linda Hunt, Patricia Highsmith, Isaac Misrahi, Edith Head of Frau Farbissina uit Austin Powers lijkt. Als je naar films, tv-series of comics over superhelden kijkt, zie je altijd die flamboyante kostuums, maar er wordt nooit uitgelegd wie die ontworpen heeft. Af en toe krijg je misschien wel een beeld van de gespierde held in zijn kelder terwijl hij druk met een naaimachine in de weer is. Ik geloof daar geen barst van. Als er een wereld met superhelden bestaat, zoals in The Incredibles, moet er ook iemand zijn die de kostuums ontwerpt.

"Voor mij was ze een combinatie van een modeontwerpster en een wetenschapper, iemand die een superhelden, dat tegen nogal wat stoten moet kunnen, van de laatste nieuwste gadgets voorziet. We hebben haar een half-Japans, half-Duits accent gegeven, omdat die twee kleine landen een verbluffende design en dito technologie in huis hebben. Toen ik het scenario schreef, voelde ik me het gelukkigst als ik aan haar scènes werkte."

Lees verder op pagina 26

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234