Donderdag 24/06/2021

interview Frans danceduo Cassius met nieuwe cd 'Au rêve'

'We hebben het gevaar opgezocht'

Cassius: 'Het begrip French touch is flink gedevalueerd. Iedereen kan een sample met een beat combineren, zo van bbzzzsstwizzss...'

Phillipe Zdar en Hubert Blanc-Francart hadden een al erg gevuld cv als producer, remixer of deejay toen ze drie jaar geleden als Cassius met 1999 een bommetje lieten ontploffen in de Franse dancescene. Ze versneden allerhande samples met house, disco en funk en de plaat werd een hit. Het kersverse Au rêve is hoofdzakelijk gevuld met songs, maar die zijn nog altijd behoorlijk groovy en dansbaar.

Zdar (die ooit de helft vormde van Motorbass) en Blanc-Francart (alias BoomBass) hadden vóór Cassius al samengewerkt als LaFunk Mob. Ze kozen voor een andere naam omdat ze andere muziek wilden maken. Ditmaal hebben ze de naam behouden, hoewel ook Au rêve duidelijk anders klinkt dan 1999. Maar als Cassius hebben de twee Fransen een behoorlijke naambekendheid opgebouwd. Die gooi je niet zomaar overboord.

Au rêve bevat liedjes, opgebouwd uit funky gitaren en enkele vuile licks, gespeeld door M, alias Mathieu Chedid, maar toch vooral hyperkinetische keyboards, vette baslijnen en rake drumbeats. Die hebben de heren zelf gespeeld. Zdar: "We zijn geen grote muzikanten, maar we kunnen ons uit de slag trekken en achteraf flink (maakt een schaarbeweging met zijn vingers) knippen en plakken."

Het is echt een ander soort cd. Hebben jullie ook anders gewerkt?

Philippe: "Het uitgangspunt was dat we geen samples meer op de plaat wilden en dat we liedjes wilden maken. Ja, dan moet je wel helemaal anders werken. Er is een groot verschil tussen (imiteert vrouwenstem) 'My feeling for you, my feeling for you' samplen en een song schrijven met een echte tekst. We zijn lang met de teksten bezig geweest. Dat was niet gezeverd, hoor."

Waarom wilden jullie überhaupt anders werken?

Philippe: "Omdat het zinloos is om twee keer hetzelfde te doen."

Hubert: "Dat hebben we nooit gedaan. Anders zou Philippe vijftien platen met Motorbass uitgebracht hebben. En we moeten zelf opgewonden geraken door de muziek die we maken. Dat is nodig om je eigen grenzen te kunnen verleggen."

Hubert: "We hebben onze buik vol van makkelijke muziek bedacht door marketingboys. Ik weet niet of jullie in België ook Popstars hebben, dat televisieprogramma met van die mensen die uit het niets opduiken en muziek beginnen te maken met als enige doel geld verdienen. Daarnaast is het begrip French touch flink gedevalueerd. Eender wie kan tegenwoordig een sample met een beat combineren, zo van bbzzzsstwizzss. "De samenwerking met Jocelyn Brown voor 'I'm a Woman' was het kantelpunt. Toen wisten we zeker dat we deze richting uit wilden. 'I'm a Woman' is het eerste liedje dat we in ons leven geschreven hebben. Ik moet bekennen: songs schrijven is een drug waaraan we meteen verslaafd waren."

Philippe: "Bon, dan luister je naar een plaat van iemand anders en komt die vroegere reflex terug. Je denkt: 'Waw, fantastisch, laten we dit samplen.' Niet dus, we zijn volwassen geworden. "We hadden een motto bij deze plaat: 'Va vers ton risque', probeer je grenzen te verleggen. We hebben voortdurend het gevaar opgezocht. Wat we wisten dat we konden, hebben we niet gedaan. Toen we 'The Sound Of Violence' af hadden, dacht ik: 'Verdomme, dit is straf, want het lijkt in de verste verte niet op Cassius.'"

Denken jullie dat de fans jullie zullen volgen?

Hubert: "We hebben geen flauw idee, al neem ik aan dat hun smaak ook wel verandert. Maar die vraag hebben we ons nooit gesteld."

Philippe: "Je mag nooit aan het publiek denken, nooit. Het enige wat me interesseert als we in de studio zitten, is: zijn we allebei even enthousiast?"

Hubert: "Dat is altijd het uitgangspunt geweest. Waarom zouden we dat nu veranderen?"

Philippe: "Je mag je nooit de vraag stellen of je plaat zal verkopen. Want dan ben je niet met muziek, maar de business bezig."

Hubert: "Ik hou het meeste van literatuur, cinema, muziek, enzovoort die me meeneemt naar een plek die ik niet verwacht had."

Philippe: "Denk aan Stanley Kubrick: die heeft zichzelf toch met elke film opnieuw uitgevonden."

Hubert: "Maar als je naar een Spielberg gaat, weet je wat je kunt verwachten."

Zijn jullie ook beïnvloed door cinema?

Hubert: "Zeker. Alles wat we mooi vinden, inspireert ons."

Philippe: "De teksten zijn zeker beïnvloed door wat we gelezen hebben. Maar ook door ons leven. We hadden geen zin om 'oh, baby, I love you all night long'-teksten te maken. We hebben genoeg meegemaakt om iets te vertellen te hebben, zowel mooie als verschrikkelijke dingen."

Jullie hebben dus zelf de teksten geschreven.

Philippe: "Ja, maar in samenwerking met de zangers en zangeressen. Behalve de rap van 'Thrilla', dat heeft de Ghostface Killah zelf gedaan. (lachend) Hij is ons iets te gespierd, hem durven we niet tegen te spreken."

Hoe zijn jullie bij Jocelyn Brown terechtgekomen, een stem uit het discotijdperk van een kwarteeuw geleden?

Philippe: "Heel simpel, drie jaar geleden hebben we haar gehoord in een club in Miami. We waren meteen verkocht. De samenwerking was pure magie."

Waarom zingt ze dan maar één liedje?

Hubert: "Zoals gezegd is het de eerste song die we geschreven hebben. Toen wisten we nog lang niet welke richting we uit wilden."

Philippe: "We wisten zelfs niet dat we aan een nieuwe cd bezig waren."

Hubert: "Ik geloof ook niet dat je die magie opnieuw kunt oproepen. We zullen het maar toegeven: we hebben het nog geprobeerd, maar het leek nergens op."

Hubert: "Dat is niet ongewoon als je muziek maakt: als je alles goed voorbereidt, lukt het niet, maar als je niks verwacht, verkrijg je soms het beste resultaat."

Hoe hebben jullie de andere stemmen gekozen?

Philippe: "De rapper, Ghostface Killah, moest er zeker bij. Die vinden we schitterend."

Hubert: "Leroy Burgess is ons getipt door een vriend."

Philippe: "Steve Edwards is óns komen opzoeken om iets samen te doen. Elke ontmoeting is anders geweest. Er is een hele reeks mensen met wie we hadden willen werken: Al Green, wijlen Curtis Mayfield, Stevie Wonder, ... Toegegeven, we hebben geen moeite gedaan om hen te contacteren."

Hubert: "Het is niet erg dat de stemmen op de cd niet bekend zijn, integendeel zelfs."

De plaat bevat enkele instrumentale nummers. Omdat jullie geen inspiratie hadden voor een tekst?

Philippe: "Neen, neen, er mochten niet alleen liedjes op staan."

Hubert: "Wij staan voor instrumentale muziek. Het zou te gek zijn om dat helemaal overboord te gooien. Daarnaast is het een uitdaging om na songs als 'The Sound Of Violence' of 'Under Influence' een instrumentaal nummer te zetten dat de luisteraar even sterk naar de keel grijpt."

Philippe: "Het is telkens een rustpunt, want een liedje is toch zwaar. Nu ja, zwaar, ik bedoel, een liedje heeft een tekst en dus een betekenis. Maar een luisteraar heeft toch meer vrijheid met die instrumentale nummers. Neem nu 'Barocco'. bij de ene luisteraar laat dat een blauwe indruk, bij een andere een rode."

'I'm a Woman' begint met een gitaarlick die erg seventies, nogal macho klinkt. Maar het nummer wordt al snel funky, disco, erg vrouwelijk.

Hubert: "Mm, dat was geen gewilde tegenstelling, maar we zijn ons er wel van bewust en vinden die bijzonder aangenaam."

Philippe: "Per slot van rekening is het een antimanlied."

'Nothing' heeft een gospelgevoel.

Philippe: "De twee vrouwen die het brengen, hebben dan ook in de kerk leren zingen. Maar weet je welke plaat ons het hardst beïnvloed heeft? Harvest van Neil Young. Die cd hebben we oneindig vaak beluisterd. Die en de muziek van Sebastien Tellier."

Harvest herken ik toch niet in jullie cd.

Hubert: "We hebben het er niet vingerdik op gelegd."

Philippe: "Neen, ik kan me inbeelden dat niemand zal merken dat we zo goed als elke dag naar die plaat hebben geluisterd. De songs op die plaat zijn geweldig. Ik vermoed dat sommige mensen nu vreemd zullen opkijken. Waarschijnlijk verwacht iedereen dat we technomuziek promoten."

Is er eigenlijk een nieuwe wereld voor jullie opengegaan?

Hubert: "Neen, voor mij is het een terugkeer naar de muziek van mijn jeugd. Wat ook meegespeeld heeft: het gros van de dancemuziek komt maar tot haar recht als ze in een club uit de luidsprekers knalt. Au rêve is een plaat die je ook thuis kunt beluisteren. Het is best mogelijk dat we ons over een paar jaar weer helemaal op clubmuziek zulllen focussen. Tien jaar geleden had ik me niet kunnen voorstellen dat ik ooit nog naar mijn rockplaten zou teruggrijpen. Eigenlijk is ons werk een reactie op wat er in de muziekwereld gebeurt. Daarom valt het niet te voorspellen hoe we zullen evolueren."

In welke afdeling van de platenwinkel willen jullie Au rêve zien staan?

Hubert: "In de afdeling popmuziek. Bon, ik maak me geen illusies. Daar zullen we wel niet terechtkomen. Het wordt vast weer de sector elektronische muziek. Dat is een afdeling waar je de meest uiteenlopende dingen vindt."

Philippe: "Ik wil de cd vooral bij de mensen thuis zien. We hebben hem laten horen aan mensen die niet van elektronische muziek houden, en die vinden hem goed. 'Ah, dat lijkt al meer op een echte plaat', zeggen ze."

Hubert: "Voilà, dat is het. We willen bij de echte platen liggen, tussen Bob Dylan en Neil Young."

Net na Johnny Cash dus. Trouwens, ik neem aan dat jullie naam een eerbetoon is aan Cassius Clay, alias Muhammad Ali.

Philippe: "We bewonderen zijn wilskracht, maar zo'n naam is natuurlijk deels om te lachen."

Hubert: "Bij hem wist je ook nooit heel zeker of hij zichzelf volledig ernstig nam."

Jullie logo is een gebalde vuist met aan de middelvinger een ring met de letter c. Dat zal dan wel geen toeval zijn.

Philippe: "Toch wel. Het is een oud logo dat Etienne de Crécy nog ontworpen heeft voor Motorbass. Pas later, nadat we al beslist hadden om die tekening te gebruiken, hebben we de naam Cassius gekozen. Dat klonk niet te Amerikaans of Brits, meer Europees. Cassius is Latijn, hé. We wilden niet 'Wallpaper' of zoiets heten."

De titel Au rêve deed me meteen denken aan de uitdrukking 'aux armes', waardoor hij wel een aansporing lijkt.

Philippe: "Putain, daar hebben we nooit aan gedacht."

Hubert: "Dat staat me wel aan."

Philippe: "We hadden meer het beeld voor ogen van een deur waarop au rêve staat, als een soort plek waar je naartoe kunt gaan. 'Viens, on va au rêve.' Maar dat idee van aux armes zullen we in onze volgende interviews gebruiken. Aux armes, citoyens. Putain!"

Au rêve is uit op Virgin.

Letters Christophe Verbiest Beelden Coste Bros / RV

'We willen bij de echte platen liggen, tussen Bob Dylan en Neil Young'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234