Donderdag 02/12/2021

Column

INKE PINKE PARLEZ-VOUS

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Marc Didden volgt alles wat los en vast hangt in de wereld van cultuur. Hier leest u wekelijks zijn bevindingen.

Nooit gedacht dat ik de dag nog ging meemaken waarop Samuel Beckett trainer zou worden van voetbalclub Racing Genk. Of tenminste nooit gedacht dat het gedachtegoed van de grote Ierse auteur nog tot mij zou komen bij monde van Franky Vercauteren, die overigens nog meer paars-wit bloed in zijn aderen heeft vloeien dan hij zelf wil toegeven. Want wat antwoordde die Franky dus toen een tv-reporter hem onlangs voor de aftrap van alweer een "belangrijke" play-off wedstrijd een microfoon onder de neus schoof en stelde dat zijn team die avond toch absoluut moest winnen?

Franky trok zijn bovenlip wat omhoog en mompelde toen als een verkouden bergbeek: "Moeten? Moeten? Niks moet. En zelfs áls het moet, dan moet het nog niet!"

Ga daar maar eens aan zitten. En probeer maar eens te doorgronden wat die zin betekent. Franky weet het vast wel. En ik ook, maar ik ga er geen correspondentie over voeren.

Misschien bedoelde Vercauteren wel gewoon "'t Leven is een apekot, inke pinke parlez-vous' al kan het ook zijn dat die zinsnede uit dat liedje uit de tijd dat ik nog jong was maar me toch ook al oud voelde deze week gewoon door mijn hoofd spookte omdat ik toen net iets teveel tv gekeken heb. Terwijl ik toch gewoon net als alle andere ongeschoolde arbeiders naar het Kunstenfestivaldesarts had kunnen gaan, een evenement dat zich bovendien in mijn eigen straat afspeelt en waar ik, mocht ik het handig aan boord leggen, wel wat vrijkaarten voor zou kunnen ritselen.

Maar nee, ik moest zo nodig tegen mijn plasmascherm aangedrukt blijven om verbijsterd te kijken naar alles wat zich daar afspeelde: verhalen over een recidiverende en meervoudige moordenares die straks wellicht de kans krijgt om zich min of meer een vrij mens te noemen, over een prachtige jonge wielergod die zichzelf live de dood in smakt tegen de harde grond van Het Schiereiland, over een wat onhandige ex-minister die een wat groot uitgevallen KBC-cheque van tien jaar geleden verkeerd verstopt heeft, over die nauwelijks verholen gangsterbende die zich al jaren verkleedt als 'de Brusselse taxi-chauffeurs', over de nu langzaam op sm lijkende regeringsvorming.

Ik kan het niet wetenschappelijk bewijzen, maar neemt u het voor één keer zomaar van mij aan: het leven is een apekot en terwijl ik deze woorden neerschrijf heb ik ook een gedachte voor de zanger van 'Het apekot', Vuile Mong, die van zijn eigen eigenlijk gewoon Mong Rosseel heet en van wie ik op dit moment op Wikipedia lees dat hij in dit eigenste jaar ook 65 gaat worden, of al geworden is. Kleine lettertjes, weet u, en ik heb mijn bril niet op.

Mong en zijn Vieze Gasten waren bij de eerste echte lichting protestzangers van dit land en alhoewel zij op muzikaal vlak niet bepaald het meest vooruitstrevende ensemble aller tijden waren, herinner ik me wel de warme gloed die over mij en de andere toeschouwers neerstreek tijdens hun begeesterende optredens, en kan ik me zo ook weer de gemeende verontwaardiging voor de geest roepen die je voelde bij elk van hun songs. Over liefde gingen die zelden, of het zou liefde voor het volk moeten zijn. Sommigen noemden het cabaret, anderen hadden het over theater maar er zat toch ook veel Bertold Brecht in, en Karel Valentin, en Frank Zappa en echte rock-'n-roll.

Linkse rock-'n-roll. Ook toen al een zeldzaamheid.

't Leven is een apekot. Zeven lange strofen lang was dat lied en soms nog langer. Alles mocht toen. En niks moest. En zelfs wanneer het moest dan moest het nog niet. En nog straffer: je hoorde dat toen gewoon op de radio.

Linkse rock, zeven strofen lang.

Zou ik willen dat die tijd nog ooit terugkomt? Nee, natuurlijk niet, al was het maar omdat er toen nog geen Cola Light bestond, mijn favoriete drank, net ná witte bourgogne.

Maar wat ik wél goed vond aan de jaren '60 is dat je toen zowel op de radio als op tv, in de kranten als in de betere tijdschriften, absoluut nooit geconfronteerd werd met allerhande Vlaamse nepdiva's en hun voortdurend met de ondergrens van de wansmaak flirtende zielloze pseudomuziek. U weet vast wel wie ik bedoel.

't Leven is een apekot, of heb ik dat al gezegd ?

Wat niet wegneemt dat er soms mooie momenten kunnen zijn. Zo zat ik vorige week gezellig met een Cultuurprinses van De Morgen een kop koffie te drinken in een etablissement in mijn buurt en net toen ik al een beetje mijn biezen aan het pakken was danste Inge Vervotte daar binnen, in een little black dress en met wat zilver om haar nek en een smile van hier tot Hofstade en tutti quanti. En ik moet zeggen dat, alhoewel de zon die ochtend al aardig haar best deed, het toch héél even allemaal nog wat stralender werd, daar in die ontbijtclub.

Mocht de CD&V er ooit over denken een kleine subgroep op te richten voor ontgoochelde ex-sympathisanten van de Brigate Rossi dan hou ik mij alvast aanbevolen voor versneld lidmaatschap.

En Inge was niet nog de enige celebrity die ik die dag nog op mijn weg vond. Toen ik vergeefs op zoek was naar het openbare pissijn dat al mijn hele leven lang tegen de Sint-Katelijnekerk aanplakt zag ik op het terras van een modieus tapasrestaurant een topjournaliste van de VRT zitten, in een geanimeerd tête-à-tête met opperblauwkous Alexander Decroo.

Werklunch, duidelijk, geen vuile manieren onder tafel te zien, ook al had ik me in dat verband behoorlijk strategisch opgesteld. Ik heb ook niet gehoord wat ze tegen mekaar zeiden of wat er eventueel gevierd moest worden.

Misschien wel dat de dobbelsteen alweer een héél jaar geleden geworpen was.

Misschien dat het leven een apekot is, want dat moet die Alexander van huis uit toch zeker weten.

Wie zal het zeggen?

Ik niet, want me know nothing.

Inke pinke parlez-vous!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234