Donderdag 17/06/2021

Ingehouden maar gevaarlijk IJzersterke PJ Harvey in de Hallen van Schaarbeek

Sirene of schikgodin? Voodoo Queen of hoedster van de blues? Als het om Polly Jean Harvey gaat, bestaan er geen voor de hand liggende antwoorden. Op haar jongste, spaarzaam gearrangeerde cd Is This Desire? moesten de primal screams van weleer wijken voor een serenere benadering en werd haar grillige rockidioom onverwachts getemperd met laagjes elektronica en triphopbeats. Donderdagavond gaf de zangeres een uitstekend concert in de Hallen van Schaarbeek.

Tijdens de jongste aflevering van Pukkelpop wist ze niet helemaal te overtuigen, maar hoe dat kwam, blijft een voorwerp van discussie. Leverde PJ Harvey een ondermaatse podiumprestatie? Of lag de lauwe respons aan het feit dat het publiek met een set werd geconfronteerd die overwegend uit nog niet eerder gehoord materiaal bestond? Wat er ook van zij, enkele maanden later hebben de fans ruimschoots de gelegenheid gekregen aan de nieuwe songs te wennen. Als de opkomst voor het Brusselse concert een aanwijzing mocht zijn, is hun vertrouwen in de zangeres onaangetast gebleven.

De jongste jaren zaaide la Harvey weleens verwarring door zich allerlei bizarre imago's aan te meten. De opzichtige make-up, de aangeplakte wimpers, de rode baljurken en de vampachtige catsuits lijken nu echter definitief tot het verleden te behoren. Dat zou erop kunnen wijzen dat de artieste eindelijk vrede heeft met zichzelf en dat ze ervan overtuigd is geraakt dat haar muziek het ook zonder excentrieke visuele ondersteuning kan redden. Bovendien is haar huidige groep misschien wel de beste die ze ooit heeft gehad. Met de gitaristen John Parish en Jeremy Hogg maakte Polly Jean Harvey zeven jaar geleden al deel uit van Automatic Dlamini; drummer Rob Ellis, die onlangs een tweede cd met Spleen uitbracht, was lid van het trio waarmee ze haar eerste twee langspelers inblikte en ook toetsenspeler en bassist Eric Drew Feldman behoort al een poosje tot haar vaste entourage.

Veel nummers klonken donderdag vrij kaal en ingehouden. Dat was geen toeval: Harvey heeft onderhand voldoende zelfvertrouwen en vakkennis opgedaan om te weten dat je er beter aan doet niet alle kieren in een song zomaar dicht te stoppen. Er mag best een beetje wind doorheen waaien: dat houdt het hoofd koel en het repertoire fris. Opener 'Catherine' en het op triphopgolven deinende 'My Beautiful Leah' waren allebei representatief voor die schetsmatige aanpak. Wat door de muzikanten open werd gelaten, mocht, nee moest, de toeschouwer in gedachten zelf invullen.

Bij het opstellen van de setlist had PJ Harvey het zichzelf niet echt gemakkelijk gemaakt. Ruim de helft van de songs was afkomstig van haar jongste cd, terwijl een populaire langspeler als To Bring You My Love zo goed als onaangeroerd bleef. Wel putte de zangeres tot viermaal toe uit Dance Hall at Louse Point, de schromelijk onderschatte en door nogal wat critici mis begrepen plaat die ze twee jaar geleden opnam met John Parish. Dat was meteen goed voor een paar hoogtepunten, zoals het broeierige 'Rope Bridge Crossing', met grillig samenspel van Parish en Hogg; het aangrijpende 'Civil War Correspondent' en het in blues, gospel en vertwijfeling gedrenkte 'Taut', waarin enkel de minimalistische slide-motiefjes weerstand boden aan de aan Nick Cave herinnerende woordenvloed. Met 'City of No Sun' bewees de groep dan weer dat je ook zonder drums op een verbluffende manier met dynamiek kan omspringen. Nu eens mijmerde de zangeres zachtjes voor zich uit, dan weer ging ze zich te buiten aan wilde, rauwe stemuithalen.

Tijdens 'Joy', een stompende bluesgroove die werd aangevuurd door een logge bassynthesiser, raasde Harvey als een draaiende derwisj over het podium, waarna de claustrofobische sfeer nog werd aangedikt met 'Hook', een van de stekeligste en grofkorreligste momenten uit Rid of Me.

Enkele nummers hadden, sinds vorige zomer, een ingrijpende gedaanteverandering ondergaan. Dat gold vooral voor 'Electric Light', waarin John Parish de drumstokjes overnam, zodat Rob Ellis zich uitgebreid kon bewijzen als (tweede) zanger en percussionist. Later zou hij ook nog zijn kunsten tonen op allerlei kleine elektronische gadgets en zo droeg hij bij tot een klankbeeld dat nauw aansloot bij dat van Tricky. Zowel 'The Wind' als 'A Perfect Day Elise' kregen breakbeats, een modderbas en industriële samples als motor.

Maar PJ Harvey heeft de rock zeker nog niet afgezworen. Dat bleek volop uit het afgemeten gezongen 'Missed', het stuwende 'Dress', de drammerige punk van 'Snake' en het in roestige prikkeldraad gewikkelde 'The Sky Lit Up', één voor één nummers die een sticker met het opschrift 'overweldigend' verdienden. Zeker, die enkele schoonheidsfoutjes hebben we ook gehoord. Maar dit concert was toch vooral leerzaam voor lieden die het begrip intensiteit weleens verkeerdelijk durven te associëren met Alanis Morissette. Isn't it ironic?

Dirk Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234