Vrijdag 10/04/2020

In ’t Kuipke dromen van San Siro

Ze hebben zo stilaan een patent op lucky transfers, de mannen van Westerlo. Er was de frêle maar uiterst vaardige Jaja Coëlho, de rechttoe-rechtaanaanpak van Patrick Ogunsoto en het flegma van Jaime Ruiz. Met acht doelpunten hebben ze in de Kempen een nieuwe parel in de spits lopen, Paulo Henrique. Lang zullen ze er niet kunnen van genieten. Onlangs nog weigerde hij een vierjarig contract bij Standard, “wegens niet goed genoeg”. Henrique wil het maken, de wereld verbazen. Een dromer in het o zo nuchtere Westerlo.

Eén blik in Themacafé ’t Kuipje volstaat om de noord-zuidverhoudingen van de Westelse kleedkamer beter te begrijpen. Aan de toog kleven vier Oervlamingen: Jef Delen, Frank Dauwen, Bart Deelkens en Jan Ceulemans. Mannen opgetrokken uit kleigrond die samen naar het tennis kijken: “Allez Kim godverdoeme.” In een hoekje van het café zit de struise Henrique zich te warmen aan een kop koffie en een belletje naar het thuisfront. Mama hangt aan de lijn. Mama hangt vaak aan de lijn. “Ja, ik bel drie keer per dag naar mijn ouders”, klinkt het eerlijk. “Gewoon, om te vertellen over de training.”

Het is de voorlopige samenvatting van zijn carrière: eenzaamheid. Zeventien en al aan het kanon bij Atletico Mineiro, in de Braziliaanse eerste klasse. Achttien en getransfereerd naar Heerenveen: “Tja. Moeilijk. Je spreekt de taal niet, kent de streek niet en bibbert van de kou. Bij aankomst in Friesland vroeg een journalist me wat ik daar eigenlijk kwam doen. Titels en bekers winnen, was mijn antwoord. ‘Dan ben je hier aan het verkeerde adres man.’ Leuk begin hé?”

Heerenveen had Henrique opgemerkt in het befaamde jeugdtoernooi van Terborg, in de Nederlandse Achterhoek. Het toernooi waar ook Fernando Gago (Real Madrid) en Maxwell (Barcelona) boven water kwamen. Hij werd er topschutter en trok zo de aandacht van de Friezen. “Terug in Brazilië veroverde ik een basisplek bij Mineiro en liep er al snel een bod binnen van Heerenveen. Eigenlijk wilde ik helemaal niet naar Nederland. Wie wel? In Brazilië speelde ik voor 65.000 toeschouwers, was ik dicht bij mijn familie en had ik de tijd om verder door te groeien. Maar ja, het mocht niet zijn.” De financiële situatie van Mineiro noopte tot een transfer. “Ze hadden dringend geld nodig. Uiteindelijk ben ik voor 3 miljoen euro vertrokken naar Heerenveen.”

In Friesland had Henrique het aanvankelijk niet makkelijk om zich door te zetten. Hij kwam in zijn eerste seizoen moeilijk aan spelen toe, maar ontbolsterde het jaar nadien onder de vleugels van Trond Sollied. Met tien doelpunten, bekerwinst en prima prestaties in de Europa League brak de toen nog altijd piepjonge zuiderling de ban. Het plotse vertrek van Sollied bracht de mentaal fragiele spits evenwel uit evenwicht. “Hij wilde véél te snel groeien”, vertelt Yme Kuiper, toenmalig technisch directeur bij Heerenveen. “Talent zat, maar hij miste zijn familie te hard en was daardoor ook vatbaar voor andere ‘impulsen’.”

Discoverhalen

De precieze definitie van ‘impuls’ is hier voor interpretatie vatbaar. Henrique ontkent de discoverhalen, maar erkent wel een gebrek aan discipline. “Ja, ik heb daar blunders begaan. Maar echt losbandig? Neen, dat niet.” Zo kwam hij twee dagen te laat terug uit Brazilië na de begrafenis van zijn grootmoeder en nam hij het aanvangsuur van de trainingen niet altijd even serieus. De vergelijking met Jonathan Reis van PSV gaat volgens Henrique niet op. Beiden speelden samen bij Mineiro, trokken al dan niet gedwongen naar Nederland, maar braken niet door. Reis greep naar drugs, Henrique naar zijn telefoon. “Bellen, en maar blijven bellen naar huis. En continu chatten. Om de heimwee te verdrijven. Wat kun je daar anders doen in Friesland? Niks. Hier in Westerlo trouwens ook niet. (lacht) Ging ik eens eten met mijn vriendin? Dan was ik zogezegd fuivend in de disco gesignaleerd. Ach, mensen praten te veel.”

Na 2,5 jaar Friesland hield hij het voor bekeken in de diepvries van Nederland.

Henrique kon uiteindelijk naar Twente, maar de vraagprijs van 8 miljoen euro stond een transfer in de weg. “Dan ben ik maar teruggekeerd naar Brazilië. Het deed zo verdomd deugd om terug thuis te komen. Om mijn vader eens te kunnen omhelzen. Hij die zoveel voor mij gedaan heeft. Met mijn vriendjes mocht ik vroeger niet voetballen van hem. Uit schrik voor blessures. Hij nam me dan mee naar het strand om te trainen. Om te joggen in het zand en me fysiek voor te bereiden op de absolute top. Aan hem heb ik alles te danken.”

Die dankbaarheid werd ook vertaald naar de Braziliaanse real. Henrique kocht een huis voor zijn familie, een auto voor zijn vader en spijsde ook de spaarpot van het gezin. Opvallend: de donaties van zoonlief worden door de vader als leningen beschouwd. Maandelijks betaalt vader Henrique de gegeven centen terug.

De familie Henrique baadt nu overigens niet in weelde, integendeel. Vader werkt als onkruidverdelger en klust ook bij in de bouwsector, moeder doet het huishouden. Henrique zelf is niet opgegroeid in armoede, maar moest zich toch hoeden om niet op het slechte pad te eindigen. Getuige het kleine, ronde litteken op zijn voorhoofd. Een schijnbaar spiritueel cirkeltje tussen de ogen. “Tja, vechtpartijen hé. Als kleine jongen raakte ik wel eens in moeilijke situaties verzeild. Het begon met vechten en eindigde met stenen.” (lacht)

Geschil met Palmeiras

Na zijn avontuur in Heerenveen moest Henrique ook ‘vechten’ met zijn nieuwe werkgever Palmeiras. Een geschil tussen zijn managementbureau en de club uit São Paulo bracht de carrière van de spits even in gevaar, tot Westerlo hem zowaar een tweede kans bood. Dat Henrique nu heropleeft, is deels te danken aan de nuchtere aanpak van Ceulemans en co., maar ook aan de ingesteldheid van de speler zelf.

“Hij is rustiger, geduldiger en beseft dat dit misschien zijn laatste kans is in Europa”, vertelt de Caje. “We weten maar al te goed dat we hem aan het einde van het seizoen kwijt zijn. Zo’n speler kan een club als Westerlo niet houden.” Waar het pad straks naar leidt, weet Henrique zelf nog niet: “We zien wel. Ik droom van Inter Milaan. Waarom niet? Ik heb nog zeven jaar tijd. Daarna keer ik terug naar Brazilië, naar huis. Onherroepelijk.” De repliek van Ceulemans: “Dat hij er eerst maar een paar binnenschiet tegen Standard.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234