Vrijdag 27/05/2022

IN 'T DIEPST VAN MIJN GEDACHTEN (zou ik 1 dag in de huid willen kruipen van... )

Toni Coppers alias Salvo Montalbano

(een romanpersonage van Andrea Camilleri)

Wekelijks leeft iemand uit boekenminnend Vlaanderen zich uit in een literair fantasma.

Toen theatermaker Andrea Camilleri al bijna zeventig was, publiceerde hij zijn eerste misdaadverhaal over een 50-jarige commissaris in een kuststadje op Sicilië. Salvo Montalbano is de politiechef in het imaginaire Vigata, een onkreukbare speurder die er niet om maalt om op het randje van de wetteloosheid te balanceren, zolang hij maar aan het eind van het verhaal de misdadiger kan klissen.

Vanaf het moment dat hij wakker wordt in zijn huisje aan het strand zit je kniediep in het hete, mythische Sicilië; vanaf de eerste bladzijde dompelt hij je onder in de sfeer, de humor en de wanhoop waar het eiland zo vol van is.

Montalbano's dagen - na de eerste sterke kopjes koffie - zijn grosso modo gewijd aan drie dingen: een misdaad oplossen, eten en de relatie met zijn eeuwige verloofde in het verre Genua onderhouden. Een misdaad gaat hij te lijf met intuïtie en met een flinke dosis idealisme, vaak gehinderd door de 'idioten' met wie hij moet samenwerken, onder wie de meeste van zijn superieuren en zijn waanzinnig domme maar oersympathieke collega Cataré.

Zijn tweede dagelijkse bezigheid - vaak nog iets belangrijker dan de zaak die moet worden opgelost - is het eren van de schitterende Siciliaanse keuken. Bijna iedere middag bezoekt hij het visrestaurantje San Calogero, om daarna al wandelend langs de vuurtoren over de lopende zaak na te denken, en nog voor het avond is loopt hij al te dagdromen over de schotel die thuis in de koelkast op hem te wachten staat. Dat avondeten maakt zijn huishoudster Adelina voor hem, een Siciliaanse moeder van twee criminelen, van wie Montalbano er één achter de tralies heeft gezet.

Ik geniet enorm van het personage dat Camilleri in zijn oude dag uit zijn pen heeft getoverd, en ik heb me al vaker afgevraagd waarom. Zijn plots zijn niet speciaal, de taal die hij gebruikt is eenvoudig, zijn ontknoping is vaak braaf.

En toch zie ik 'Salvo' zo graag door dat slaperige kuststadje lopen terwijl hij de meest wilde ideeën over een misdaad de revue laat passeren. Ik zie hem graag bezig terwijl hij de vreemdste leugens verzint tegen mensen die hij niet respecteert, zolang dat het onderzoek vooruit kan helpen, maar ontroerend eerlijk is tegen vrienden.

Ik lijd een beetje met hem mee als hij aan de telefoon met zijn verloofde weer eens niet uit zijn woorden geraakt, niet omdat hij niet slim genoeg is, maar omdat Camilleri, als oude Pirandello- en Beckettkenner, je zonder dat je het meteen beseft meetrekt in de complexiteit van onze dagelijkse omgang met onze geliefden.

En ik verkneukel me samen met hem als hij weer eens mag aanschuiven voor een bord gillend verse inktvis, terwijl je iets verderop de golven op het strand hoort slaan.

Toni Coppers publiceerde zopas de thriller Zwerfvuil bij Manteau.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234