Zondag 04/12/2022

'In ons werk is niets toevallig'

Een dwarrelend zwart jurkje, een stier met presidentiële ambities, een koppel filosoferende hondjes: ze zijn stuk voor stuk ontsnapt uit de voormalige spiegel- fabriek van Kuntzel+Deygas in Parijs.

Ze leerden elkaar eerder kennen in het midden van de jaren 80, toen Olivier Kuntzel voor hetzelfde Parijse post-productiebedrijf werkte als de zus van Florence Deygas.

Intussen werken ze al meer dan een kwarteeuw samen als Kuntzel+Deygas, een grafisch duo gespecialiseerd in animatiefilms en illustraties (en lampen en luidsprekers). Ze werden wereldberoemd - Hollywood - met hun generiek voor de Spielberg-film Catch Me If You Can, en zijn de scheppers van zowel Winney (bij voorkeur uit te spreken met Franse tongval), een stier met presidentiële ambities, als Caperino & Peperone, filosoferende hondjes. Hun recente reclamecampagnes voor La Petite Robe Noire, een geur van het Franse huis Guerlain, zijn licht, vrolijk, en onmiddellijk herkenbaar - Frans en universeel tegelijk (net als hun werk voor Renault Twingo en American Express). In hun vierde filmpje, voor de Eau Fraîche-variant van de geur, voeren ze voor het eerst ook zichzelf op.

"Guerlain is ons destijds komen halen omdat ze wilden breken met de codes van de klassieke parfumcampagne. Ze waren het beu om telkens weer te werken met een halfnaakt model op een fauteuil, of een extreme close-up van een gezicht. Ze hoopten dat ze van ons iets anders konden verwachten."

"Ze hadden al een naam, La Petite Robe Noire, en een flacon, met daarop een eenvoudig pictogram van een zwart jurkje. Het lag voor de hand om van dat jurkje een personage te maken."

"Een personage zonder gezicht. Omdat gezichten verdeling zaaien - er zal altijd wel iemand zijn die zegt: ik herken mij niet in dat gezicht. Daarom hebben we ons personage die grote hoed gegeven. Een ovaal, eerder. Je kunt de hoed vergelijken met de oren van Mickey Mouse. Die leiden in feite een eigen leven, zoals ze altijd gericht staan naar de blik van de toeschouwer. Maar de hoed is ook een punt. Het hele silhouet kan worden gezien als een omgekeerd uitroepteken."

"In ons werk is niets toevallig. We vertrekken van een blanco vel papier. Alles is kunstmatig, gewild en gecontroleerd.

"Het komt erop aan om in je werk aan het einde van de rit nog wat emotie over te houden. Dat is het moeilijkste in dit beroep. Moeilijk, omdat je op een bepaald moment moet zeggen: 'en nu stop ik'. Zodat je tekening nog iets ruws overhoudt, en daardoor een zekere charme bewaart."

"Mij blijft het verbazen hoeveel reacties ons werk kan opwekken. Soms zien mensen dingen in onze filmpjes waar we zelf niet aan gedacht hadden."

"Iemand vergeleek ons dansend zwart jurkje met Josephine Baker. En dat was inderdaad ook een personage dat zich uitdrukte door beweging."

"Je kunt er ook Holly Golightly in zien, de heldin van Breakfast at Tiffany's, zoals vertolkt door Audrey Hepburn."

"Dat is inderdaad geen Parisienne, terwijl we met La Petite Robe Noire een typisch Parijse sfeer schetsen. Maar Parisienne zijn, dat is in de eerste plaats toch een état d'esprit."

"In het filmpje voor Eau Fraîche voeren we ook onszelf op. We deden dat al eerder, in making-of-filmpjes die we maakten voor intern gebruik - bewegende schetsboekjes, in zekere zin. Guerlain vond die leuk, en heeft gevraagd om ons deze keer ook zelf een rol te geven. Maar dat lag niet voor de hand."

"Omdat je in zo'n reclamefilm een duidelijke boodschap moet uitdragen. Als je plots twee snuiters ziet opduiken die niets met het verhaal te maken hebben, wordt het snel verwarrend."

"Op een bepaald moment zie je een hand met een penseel. Daar ben ik erg blij mee."

"Dat is mijn hand, met mijn verre van perfecte nagels, en dat is belangrijk. We hadden een casting kunnen organiseren, op zoek gaan naar een handmodel, maar daarmee zou je het laatste greintje charme verliezen."

"Jezelf tonen in een reclamefilm is niet onschuldig. Het wil zeggen dat je blij bent met je werk, en dat je erachter staat. Als je je verstopt achter je anonimiteit, dan loop je misschien sneller het risico om je te laten gaan. Jezelf tonen, garandeert als het ware je oprechte betrokkenheid als kunstenaar."

Petit chef de guerre

"Zo'n reclamefilm is een grote productie. We werken daar met zo'n vijftien mensen aan. De ideeën komen van ons beiden. Ik maak de belangrijkste tekeningen. En verder werken we met gespecialiseerde vaklui. Ik cast onze medewerkers bijna zoals je acteurs kiest voor een film. Ik kijk naar hun karakter, en dan vraag ik hem of haar om een personage te animeren in een richting die overeenstemt met dat karakter."

"Je kunt het vergelijken met muziek maken. Wij zijn de componisten. We schrijven de melodie en de arrangementen, en daarna gaan we op zoek naar muzikanten om onze partituur te spelen. We kunnen nu eenmaal niet élk instrument de baas. En je kunt niet met z'n tweetjes een orkest zijn."

"Het geheim van dit beroep is dat je heel ongeduldig moet zijn, in tegenstelling tot wat mensen vaak denken. Je moet brutaal zijn, un petit chef de guerre. Anders geraak je er niet."

"We hebben nu vier campagnes gedaan voor La Petite Robe Noire, telkens met hetzelfde personage. We hebben ons al afgevraagd of het risico niet bestaat dat de mensen zich gaan vervelen."

"Voor ons is La Petite Robe Noire als een kasteel met talloze deuren, die je allemaal wilt openen. We hebben geen zin in een ander kasteel, want het is een mooi kasteel, en we weten dat er achter elke deur een ongelooflijke, nieuwe wereld kan schuilen."

"Behalve voor Guerlain werken we voor American Express en Renault. We hebben een jaar gewerkt aan de recente campagne voor de Twingo. Die auto heeft een vrouwelijk profiel. Bij Renault hebben ze ons werk gezien voor La Petite Robe Noire, en daarom zijn ze ons komen opzoeken. In die campagne hebben we van de auto een personage gemaakt. De campagne voor de eerste Twingo, in de nineties, was al het werk van een illustrator, Philippe Petit-Roulet. En daarvoor had je de Renault Super 5, een model dat in de campagnes van weleer ook als personage werd afgebeeld. De Twingo van Petit-Roulet was meer een voorwerp, een accessoire. Getuige de slogan van toen, A vous d'inventer la vie qui va avec. Ons ijkpunt was meer de Super 5."

"In het geval van Renault en American Express werken we met reclamebureaus. Bij Guerlain werken we rechtstreeks met het huis, en dat is geniaal. Het is fijn als je met de directeur kunt brainstormen."

"We laten potentiële opdrachtgevers naar ons toe komen. Ons atelier is een oude spiegelfabriek in het achttiende arrondissement. Zo trekken we onze klanten in onze bubbel, tussen onze rommel, met de hond erbij. We doen niet mee aan competities, we hengelen niet naar opdrachten. We laten ze op ons afkomen. Meestal worden we gevraagd door mensen die ons werk kennen en appreciëren, en die denken: met hen zou het wel eens kunnen werken. Daarna moeten zij ons ook nog verleiden. Niet dat we overal boven staan, of pretentieus zijn, maar we willen wel enthousiast zijn voor we aan een project beginnen."

"Soms is dat het geval, en loopt er onderweg toch nog iets fout. Meestal is dat dan omdat de opdrachtgever ons is komen opzoeken met een precies idee, maar dat wij dan zeggen: 'Neen, wij zien dat anders.'"

"We kunnen de auto opstarten, de vonk geven, maar voor de benzine die de motor moet laten draaien, kunnen wij niet zorgen. Op een bepaald moment moet een merk weten waar het naartoe wil. Wat wij graag doen, is mensen samenbrengen rond een project. En op een bepaald moment moeten alle elementen op de juiste plaats zitten."

Dromen van een tekenfilm

"We hopen nog altijd iets te doen met ons personage Winney. Dat is een beetje onze Schone Slaapster. Het wordt tijd dat we haar wakker maken."

Kuntzel:"We zijn daar destijds redelijk ver mee geraakt. We hadden getekend met de tv-zender SciFi in de VS, met het idee er een serie van te maken. SciFi had grootste plannen. Tot er een nieuwe directie kwam, en het hele team veranderde. In Hollywood is het dagelijkse kost dat een geniaal project nooit het daglicht ziet, en dat is ons helaas overkomen. Betaalzender HBO was daarvoor ook geïnteresseerd, maar daar zijn wij dan weer niet op ingegaan. Misschien was dat dom van ons, je weet het niet.

"Er zijn ook nog plannen geweest voor een film (een fotodagboek van het hele pitchingavontuur is te vinden op de website van het duo, kuntzeldeygas.com, red.). Maar alles werd zo ingewikkeld dat we op een bepaald moment gezegd hebben: laat maar vallen. We zijn al tevreden dat we geen flop hebben gemaakt. Misschien waren we er ook nog niet klaar voor. Ooit gaan we onze Winney-film helemaal zelf maken. Gemakkelijk zal dat niet zijn, maar je weet nooit wat er kan gebeuren. Ideeën sterven niet.

"We zijn erg gesteld op contact met het grote publiek. De eerste keer dat we dat écht hebben ervaren was met Spielberg, toen we de generiek van Catch Me If You Can hebben gemaakt, in 2002. Het was de eerste keer dat ons werk over de hele planeet is gezien. We hebben daar heel snel heel mooie reacties op gekregen, en dat was zeer aangenaam. Vooral omdat we gewoon ons eigen ding hadden gedaan. Toen dachten we: eigenlijk is het eenvoudig, je moet gewoon jezelf blijven, eerlijk zijn, zelf plezier hebben met wat je doet, en dan raak je de mensen."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234