Donderdag 27/02/2020
Beeld Geert Joostens

Back in Belgium

In New York eet iedereen alleen aan zijn bureau. Een lunchpauze bestaat daar niet echt

Annelies De Rouck (37) woonde 15 jaar in Londen, Amsterdam en New York. Onlangs verhuisde ze terug naar Brussel.

Sinds kort werk ik vanuit een designbureau in Sint-Gillis. Er hangt een ontspannen sfeer op kantoor, maar iedereen is wel heel geconcentreerd aan het werk. Lunchen doen we samen aan een lange keukentafel. Elke woensdagochtend is er een creatieve meeting en ontbijten we met het hele team. Op donderdag kookt een collega lunch voor iedereen. Het gaat er heel gezellig en ­gemoedelijk aan toe.

Het is jaren geleden dat ik nog aan een eettafel zat tijdens een lunch op kantoor. In New York eet iedereen alleen aan zijn bureau, aan zijn scherm gekluisterd. Een lunchpauze bestaat daar niet echt. Je gaat even iets afhalen – als het erg druk is, laat je iets leveren met behulp van een van de vele food delivery apps – en eet dat dan snel op terwijl je verder werkt. Een half uur, laat staan een uur, vrij nemen om te eten, dat is not done. Ook al zitten de meeste New Yorkse office workers stiekem naar YouTube te kijken of online te shoppen, naar buiten gaan en ergens iets gaan eten is alleen oké als het met een klant is. Triestig hè?

Toen ik nog nieuw was in NY, vond ik het nogal schamel om zo te lunchen, maar alles went. Nu ik weer onder de bourgondiërs woon, besef ik hoe fijn het is om even de tijd te nemen voor lekker eten en een babbel met de collega’s.

Tijdens die gezellige lunches wordt ook de draak gestoken met alles en iedereen. Niemand is veilig en niks is taboe. Er wordt geplaagd, vuile moppen getapt, en over het algemeen lijkt niemand zich zorgen te maken over politieke correctheid. Hoe verfrissend!

Vorige week waren de New Yorkse collega’s op bezoek, want dit bedrijf is (net zoals ik) half Brussels en half New Yorks (en eigenlijk ook Zwitsers, maar dat even terzijde). De New Yorkers zijn opmerkelijk gereserveerder en gedragen zich heel professioneel, waarmee ik bedoel dat ze het achterste van hun tong niet laten zien en vooral niets ­ongepast willen doen of zeggen.

Door een sneeuwstorm in NY bleven de overzeese collega’s ­nood­gedwongen wat langer dan voorzien in Brussel. Zo konden ze onverwacht mee naar Antwerpen, naar de winkel­opening van een klant van het bureau. In de trein waren de Brusselse teamleden elkaar weer aan het plagen en de New Yorkers zaten er met grote ogen naar te kijken. “This team has no boundaries!” verzuchtte een van de Amerikanen al lachend, met ongeloof en misschien een tikkeltje ­jaloezie in zijn ogen. Hij had uitdrukkelijk gevraagd om naast mij te ­zitten en ik voelde me een soort van vertaler van zowel taal als cultuur. Voor het eerst kwam mijn half Belgische/half Amerikaanse identiteit goed van pas.

Tegen het einde van het Antwerpse uitje, na ettelijke glazen wijn, was beklonken dat de Amerikaan in kwestie een half jaar van plaats gaat wisselen met een Brusselse collega. No boundaries, het heeft ook zijn voordelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234