Dinsdag 15/06/2021

Review

In Netflix-serie ‘Wanderlust’ wordt slim gespeeld met romcom-patroon

null Beeld Netflix
Beeld Netflix

De Netflix-reeks Wanderlust vindt de romcom opnieuw uit, met dank aan een uitmuntende Toni Collette.

Je zou Wanderlust rustig een afgedwaalde verhaallijn uit de Britse romcomklassieker Love Actually (2003) kunnen noemen, waarvan de kortste samenvatting luidt: relatietherapeut probeert haar eigen relatie te redden, en dat valt niet mee. Toneelschrijver Nick Payne schetst een intellectueel Brits milieu waar een relatietherapeut en een leraar, met hun drie bijna volwassen kinderen, na twintig jaar huwelijk ontdekken dat de fut er uit is. Er is liefde en respect, maar er is geen seks meer, en dat begint zijn tol te eisen, ook op het ‘liefde en respect’-vlak.

We krijgen aan het begin van Wanderlust de woordenboekdefinitie mee: het verlangen naar elders. Een verlangen waarmee je prima kan leven, maar het wordt anders, als je aan de impuls toe gaat geven – relatietechnisch gezien. Intellectueel en open als ze zijn, proberen Joy en Alan hun experimenteerdrang te institutionaliseren. Ondertussen volgen we ook de drie kinderen – wat een geweldige jonge acteurs! – op hun eerste stappen op het relatiepad, en krijgen we de sessies van Joy mee – zowel met haar patiënten als met haar eigen therapeut. Dit alles begeleid door een soundtrack die nog het meest lijkt op de ‘Easy on Sunday’-playlist van Spotify.

Maar Wanderlust maakt zich langzaam los van het romcompeloton. Payne heeft de relatiecrisis van Joy en Alan een donkere kern gegeven die langzaam tevoorschijn komt, en die in de vijfde aflevering (die uit een lange therapiesessie bestaat) meesterlijk wordt afgepeld. Onderscheidend is vooral Toni Collette, die dit jaar ook al een Oscar-kandidaat lijkt voor haar rol in horrorfilm Hereditary, als Joy. Het is hypnotiserend wat ze laat zien, of ze zichzelf nu helemaal laat gaan in een flirt op de dansvloer, of in een eindeloze close-up ingehaald wordt door haar verleden.

En dit in zes economisch vertelde afleveringen, in co-productie met de BBC, die de soms problematische wijdlopigheid van andere vergelijkbare Netflix-series weet te vermijden. Payne speelt slim met het romcompatroon dat inmiddels diep is ingeslepen bij het publiek. Zelfs die Hugh Grant-achtige manier van praten in hakkelende halve zinnen – met dank aan romcomkoning Richard Curtis – heeft bij hem een andere betekenis. Uiteindelijk zijn Joy en Alan geen stel dat elkaars zinnen afmaakt, maar dat is opgehouden naar elkaar te luisteren.

Nu te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234