Dinsdag 26/05/2020

interview

"In L.A. permitteer ik het me om toe te geven aan alle verlokkingen, om alles eruit te zuigen"

Bent Van Looy in toepasselijke kledij tijdens de shoot voor de hoes van Pyjama Days, in de hippe wijk Silver Lake.Beeld Charlie de Keersmaecker

Exact drie jaar na zijn solodebuut komt Bent Van Looy op 25 maart met een nieuw album: Pyjama Days. Dat ging hij weer bricoleren in Los Angeles, waar de popcultuur haar Sodom en Gomorra heeft opgetrokken. Topexcuus om hem te bezoeken.

"How are you lost angels / Hello to my house in Hollywood Hills / I'll see you all later / I'm going away, this time it's for real", zo klinkt Bent Van Looy (39) in vooruitgeschoven single 'My Escape', maar hij overdrijft: het is een nummer over - nogal wiedes - escapisme, maar eigenlijk heeft Bent in 2016 nog maar weinig om van weg te lopen. Hij woont tegenwoordig op los-vaste basis in Antwerpen, vormt een perfect gezinnetje met zijn Zwitserse vriendin Martena en hun dochtertje Harper, en daarbovenop blijft The Voice een onophoudelijke stroom gouden munten in zijn broekzak gieten. In Vlaanderen, dat groot uitgevallen provincienest waar tinten bruin, grijs en kaki al voor extravagant moeten doorgaan, is Bent een welgekomen toefje kleur; hij heeft misschien een kunstenaarsstatuut, maar in bijberoep is hij ook flaneur en globetrotter. Het vergaat 'm prima.

Los Angeles is dus geen vluchtoord, maar een van de vele haltes op zijn wereldmap - er zitten ook pinnetjes in Parijs, Tokio en Antwerpen. De reden waarom hij er tegenwoordig blijft terugkeren om z'n platen op te nemen, is veeleer praktisch: zijn partner in crime en grote held Jason Falkner - soloartiest en muzikant bij onder andere Beck - heeft er een huisje annex studio. Verder is het een stad die muziek kákt. Zeg nu zelf: zou je het liefst componeren bij de Meir, waar hoogstens eens een Axl Peleman de gitaar ter hand neemt, of op een boogscheut van Sunset Boulevard en de straatstenen waarop ooit The Doors, Neil Young en Sly Stone hun schoenzolen versleten? Mensen vinden Los Angeles wel eens een holle, vacuüm gezogen luchtspiegeling, maar tussen de huisdierenhotels, de superfoodwinkels en de groene gazonnetjes van de allerrijksten, kleeft aan elke straathoek wel de ziel van een stukje onverwoestbare geschiedenis. En wanneer je met Bent die hoeken omslaat, merk je dat hij dat kan rúíken.

Voor de cocktailbar annex concertzaal The Three Clubs. 'Ik kom hier graag 's avonds, maakt niet uit wie er speelt.'Beeld Charlie de Keersmaecker

Alles mag in L.A.

We ontmoeten elkaar op een nogal ongelukkig moment: de avond voordien hebben fotograaf Charlie en ik de bloemetjes op nogal enthousiaste wijze buitengezet, waardoor de ochtendstond in plaats van goud vooral een vage dodevogeltjesgeur in de mond heeft. Bent daarentegen zit frisgewassen in de ochtendschaduw, not a care in the world: de dag ervoor heeft hij net de laatste hand gelegd aan de plaat. Op het lijstje mogelijke titels staat Pyjama Days al bovenaan. Er moet nog veel gebeuren, zoals het mixen en het bepalen van de trackvolgorde ('My Escape' staat voorlaatst, in plaats van in het midden), maar de muziek is klaar en Bent is een tevreden man: iemand van een oudere generatie zou zijn uitstraling beschrijven als één van contentement. Enkele uren later zullen we Pyjama Days-in-spe helemaal beluisteren, maar eerst mag Bent - één stevige handdruk later - al even vertellen.

"Het was een supervlot proces. Mijn werkdagen zagen er telkens ongeveer hetzelfde uit. Ik stond waanzinnig vroeg op vanwege de jetlag en tijdens de ochtend checkte ik mijn mails - op dat tijdstip van de dag zijn de mensen in België nog wakker. De rest van de voormiddagen vulde ik met een onophoudelijke zoektocht naar bijvoorbeeld de beste fish taco's van de stad, of een boekenwinkel die de moeite zou zijn. In de vroege namiddag valt hier alle contact met Europa weg en zit je echt in een bubbel: een uniek L.A.-gevoel. Dat is mooi, want zo kun je beter focussen op wat je te doen staat. Wanneer Jason er klaar voor was - want dat kon wel even duren - ging ik naar hem toe en werkten we zo tot achten. Niet al te laat."

En dan vroeg onder de wol? "Nee, 's avonds ga ik hier naar de cinema of naar comedyshows, of naar ergens anders. In L.A. permitteer ik het me om toe te geven aan alle verlokkingen, om alles eruit te zuigen. Dat móét gewoon." De magie van L.A., in een paar zinnen uitgelegd: "Het is een stad die buiten de tijd staat, die eigenlijk niet zou mogen bestaan. Het is bijvoorbeeld heel moeilijk om je hier af te vragen: hoe zou het zijn in Antwerpen? In New York voel je die link met Europa nog min of meer, maar L.A. is gebouwd op dromen, op niets."

Even belangrijk als de stad is de samenwerking die aan de basis ligt van Pyjama Days; het partnerschap tussen Bent en Jason Falkner, dat ook al Round the Bend opleverde. Die eerste samenwerking was nog wat onwennig, een aftasten van ego's en van creatieve krachten: "Ik stapte de studio binnen van mijn grootste muzikale held en tegelijk wist ik op voorhand al exact met welke plaat ik wilde buitenkomen: dat was een beetje een rare werksituatie. Jason zei achteraf: 'Ik heb nooit een strengere medemuzikant gehad'." (lacht)

Nu kennen de twee elkaar heel goed en zijn ze op elkaar afgestemd. "We hebben samen getoerd en we horen elkaar frequent. Hij is een vriend geworden. Jason heeft, als veertiger, wel de levensstijl van een 17-jarige: je weet nooit wanneer hij wakker wordt en zo. Een paar van de leukste momenten tijdens de opnames waren uitstapjes naar een sterkedrankwinkel om de hoek, waarna het extreem laat werd. Een rare fles tequila kopen en heel de nacht platen luisteren: werken kun je dat niet noemen, maar het maakt wel deel uit van het proces." (grijnst)

Het is de bedoeling L.A. te verkennen, dus heeft Bent enkele locaties uitgekozen die hij hier in de loop der jaren ontdekt heeft. Een boekenwinkel achter de hoek van de hippe ontbijtbar The Alcove, waar we onze kom granen naar binnen speelden, bijvoorbeeld. Bent koopt er een comic book - They're Not Like Us is de titel: "zeer goed", hoor ik achteraf - en verklapt dat hij op z'n 16de zelf een strip maakte. Het is bijna vervelend: er waren al genoeg kunsttakken waarin hij zich bekwaam mocht noemen - vijfentachtig, bij de laatste telling - en het is onfair dat iemand met een eigen band én een eigen wijn ook nog een goeie tekenaar is. Bent is overigens nog altijd tevreden over die strip, wat duidt op een bijna ongeziene artistieke rechtlijnigheid: welke kunstenaar wordt nu graag geconfronteerd met kunst uit de tienerjaren? "Dat is waar. Maar zodra ik iets doe, blijf ik daarachter staan."

Er zit geen arrogantie in zijn uitspraak, wel een soort achteloze vanzelfsprekendheid die hem typeert.

Beeld Charlie de Keersmaecker

Vrolijk onvoorbereid

De rest van de dag vullen we met, in modern parlando, rustig rondcruisen. Her en der stoppen we even om Bent voor de camera te duwen op speciale plekken. Zoals daar zijn: The Three Clubs, een burleske cocktailbar annex concerthuisje op Vine Street dat gevangenzit tussen een tankstation en een Stop & Shop Market. Overdag is het een onooglijk zwart gebouwtje zoals je er op elke Californische straathoek wel een ziet staan; dan lééft het niet. "'s Avonds kom ik hier vaak, zonder te weten welk bandje er speelt. Dat maakt eigenlijk ook niet uit: het gaat 'm om de sfeer en om de aankleding." L.A. overdag en 's nachts zijn eigenlijk twee verschillende steden.

Volgende stop is The Comedy Store, een comedyclub op The Strip waar je moet zijn voor "de harde comedy, de echte goeie", aldus Bent. "Het is mijn favoriete comedyclub van L.A." Fun fact: vroeger was het de nachtclub waar The Byrds ontdekt werden. Dat bedoelde ik daarnet dus: aan elke straathoek kleeft een ziel. Op de buitenkant van The Comedy Store staat ook letterlijk geschiedenis geschreven: de handtekeningen van de meest prominente comedians die er al optraden, vullen elke centimeter van de zwartgeverfde muren. Jay Leno, Sarah Silverman, Robin Williams... Tientallen anderen. Een goeie raad: "Nooit op de eerste rij gaan zitten, want ze maken je kapot". Er is geen enkele cultuurtak waar Bent niet op z'n minst een basiskennis van heeft.

Ik kom veel te weten over wat Bent goed vindt, weinig over wat 'm drijft. Een eerste persoonlijk trekje valt me domweg op wanneer Bent zijn lunch bestelt: binnen de tien seconden weet hij exact wat hij moet hebben ("een Club Avocado; de toast mag goed hard gebakken zijn"). De meeste mensen grijpen nog een keer of drie terug naar het menu, voor de zekerheid; hij niet. Een detail, maar ik merk het ook in de manier waarop hij vragen al dan niet beantwoordt: hij is zuinig met woorden en weet perfect wat hij wil zeggen en wat niet. Er zit iets doelgerichts in zijn kleinste handgebaar. En wanneer ik hem dat zeg, is hij geamuseerd verbaasd.

"Ik ben helemáál niet voorbereid. Ik heb extreem veel respect voor het moment en probeer alle mogelijkheden open te houden. Ik weet nooit op voorhand wat ik ga doen; ik ben zelfs een van de minder goed voorbereide muzikanten die ik ken. (lacht) Alleen bij Round the Bend wist ik op voorhand hoe alle details moesten zitten. Ik ben wél een heel snelle beslisser, en zodra ik beslist heb, kom ik daar niet meer op terug. Een voorbeeldje: als ik een vergadering heb over het artwork of zo, dan is dat binnen de vijf minuten in kannen en kruiken. Ik weet gewoon heel snel: zó moet het. En dan moet het ook zo. Misschien lijkt het daardoor dat ik heel doelgericht leef."

De filosofie is simpel: waarom de dingen moeilijker maken dan ze al zijn? Gewoon doen, je buikgevoel het laatste woord geven. Een regeltje tekst van 'Little Star' schiet me te binnen: "Close your eyes and play it cool / That's how I've been getting by so far."

Bent is blij in de studio én tevens huiskamer van Jason Falkner. 'Mijn grootste muzikale held is mijn kameraad geworden.'Beeld Charlie de Keersmaecker

Benieuwd, niet nerveus

Wanneer magic hour het harde zonlicht omzet in iets dat zacht oranje en rood knettert, biedt Bent aan om chauffeur te zijn wanneer we richting Hollywood Hills trekken. Eindbestemming is het Griffith Observatory, waar een paar dagen na ons vertrek nog een openluchtvertoning van Frank Capra's It Happened One Night zal plaatshebben. En dan durven mensen nog te vragen waarom Bent graag in L.A. gaat opnemen...

De rit is vooral een excuus om naar de plaat te kunnen luisteren. Bent zwiert de CD-R van Pyjama Days in de lader, knalt het volume open en draait de ramen naar beneden. Er zullen allicht mooiere, meer poëtische manieren zijn om door de zacht glooiende bochten van Californië te zwieren, maar ik ken ze niet. Wanneer we het kronkelende Mulholland Drive oprijden en '30 Days Without Sun' opbouwt, ben ik opgelucht: ik vind het een goeie plaat, en het was gênant geweest als ik ze vond sucken. Ik herken iets van mezelf in de muziek en in de teksten: een soort intrinsieke tevredenheid met het leven. Het moet de eerste keer zijn dat Bent Pyjama Days aan een vreemde laat horen, maar hij is geen sikkepitje zenuwachtig: "Ik ben zelf tevreden, dus waarom nerveus zijn voor de reacties? Ik ben hoogstens een beetje benieuwd."

Het uitzicht op L.A. is lichtjes surreëel.

Wanneer de laatste noten van 'My Escape' wegdeemsteren, staan we terug beneden in East Hollywood. De dag loopt op z'n laatste benen. Charlie en Bent hebben tickets voor een optreden en er is amper tijd om de muziek te laten bezinken of om vragen te stellen: de schuld van een stad waar te allen tijde twaalf dingen tegelijk om je aandacht schreeuwen. Zijn er straten waar niks te vinden is? Alleen als je moedwillig je ogen toeknijpt. "Ik laat iets weten wanneer je het album nog eens mag beluisteren, en wanneer we een titel en artwork en zo hebben", schudt hij me de hand. Geheel conform Bents stijl zal er maar weinig veranderen: alle puzzelstukjes die nu het totaalpakket van het album uitmaken, waren er al in L.A.

Beeld Charlie de Keersmaecker

In Technicolor

Dat L.A. blijkt - en dat heb ik pas ten volle door na veel luisterbeurten aan déze kant van de plas - even essentieel voor Pyjama Days als de stad Gent voor de film Belgica. Pyjama Days had nergens anders gemaakt kunnen worden, niet omwille van enige thema's of diep persoonlijke wortels die Bent er heeft, maar omwille van de sound: er waait een Californische bries door de nummers; een freewheelende, zonnige ongedwongenheid die je ook terugvindt in films als The Long Goodbye en Inherent Vice. Pyjama Days is een kristalheldere plaat die geassembleerd is zonder complexen. Ze ademt en ze heeft geen haast. De meest essentiële L.A.-platen klinken alsof ze uit de losse pols worden gespeeld. Tussen de akkoorden past telkens een golf en een surfplank.

Terug in België krijg ik de albumhoes te zien. De foto werd in Silver Lake genomen: Bent in pyjama met een bos bloemen in de hand en de staalharde Californische zon op haar hoogtepunt. De belichting maskeert niks. Je kunt Bent zien als een min of meer gesloten man ("Ik zal niet snel iets zeggen dat ik me later beklaag"), maar op de hoes staat hij basically in zijn blootje: letterlijk (de pyjama en het licht), maar ook figuurlijk (de bos bloemen, waar je met een weinig fantasie emotionele kwetsbaarheid in herkent). "Die foto zegt veel over de toon: ze is licht en direct, en zo hoort het," vertelt hij wanneer ik hem ontmoet in het Antwerpse café Korsakov.

Het verschil met de hoes van Round the Bend, Bents vorige, kon haast niet groter zijn: daarop staat een huilende clown. Pas op het tweede gezicht blijkt het gewoon Bent Van Looy te zijn. Oók een mooie hoes, en óók een goeie plaat, maar een die op een compleet andere manier verteld wordt. Daar is het evengoed Bent Van Looy die je toespreekt, maar dan een theatrale versie van zichzelf, een met een clownsmasker op. Het is een album met filter.

"Dat klopt misschien wel: het is een heel gestileerde plaat. Ik ben er nog altijd heel tevreden over: het is precíés de plaat die ik wilde maken. Maar Pyjama Days is op alle vlakken extremer, ook qua emoties en qua teksten. Alles is uitvergroot: weemoed wordt al snel tristesse en een glimlach intens geluk." Wat op Round the Bend nog tien keer werd bestudeerd en bijgestuurd, mag op Pyjama Days blijven staan in de kladversie. "Er is veel minder aan gevijld. In de beeldhouwkunst heb je een principe waarbij je niet boetseert en opbouwt, maar net weghakt uit een steen. Je maakt een beslissing en dat is het dan: zo is het met deze plaat ook. Het past bij mij."

Dat Pyjama Days heel snel opgenomen is, met vage ideeën, zonder dat Bent wist wat het zou geven, maakt ook dat het een rijker, eerlijker en gevarieerder album is geworden: Bent is van 4:3 naar 16:9 gegaan, van zwart-wit naar technicolor. "Normaal luister ik niet veel naar de rough mixes, maar nu wel, omdat het album zo snel is opgenomen. Ik was zelf benieuwd: wat ís die plaat eigenlijk? Ik denk nu: de kleurrijke tegenhanger van Round the Bend."

Het mysterie Bent

Bent zegt het niet met zo veel woorden, maar hij is minder bang geworden om de controle uit handen te geven, om één en ander simpelweg op zijn beloop te laten. "Het lijkt misschien alsof ik altijd meteen weet waar iets heen moet, maar in de muziek heeft het heel lang geduurd voor ik me vrij voelde. Vroeger was ik extreem bezig met: 'Hoe gaat dit overkomen?' Dan probeerde ik krampachtig te controleren wat er gebeurde en zat ik in mijn hoofd met dingen die de essentie niet waren. Ik heb nu wel geleerd dat dat niet werkt met muziek, en eigenlijk met niks." Bent heeft als artiest stabiliteit gevonden door een likje chaos toe te laten. Bij Pyjama Days heb ik voor het eerst het gevoel dat Bent mensen binnenlaat: "Het is alleszins een toegankelijke plaat, zoveel is zeker."

Ten eerste is er 'My Escape', de single, die zo klinkt: "I have travelled light years just to be right where I am / I have drowned in oceans of cold beer in Amsterdam / But as far as I'm concerned I couldn't be more pleased / To be just me, finally." Hij blikt zonder spijt terug op het verleden, maar is vooral blij dat dat pad van vroeger hem naar het hier en nu heeft geleid, waar hij zich comfortabel voelt. En ook dat zijn omzwervingen, uitgebreid neergeschreven in Pyjama Days, niet in een doodlopend straatje zijn uitgemond.

Enkele lappen tekst uit het titelnummer dan: "We cannot be roused by the garbage men shouts for the cars to get out of the way / Nothing will break the spell we are under / These pyjama days." Het gaat goed, maar hij is nog niet helemaal overtuigd dat hij niet gevangenzit in een zoete, aanlokkelijke droom. Bubbels hebben wel eens de neiging om te barsten; misschien dat gelukzaligheid altijd zó aanvoelt. Het kan ook een omschrijving zijn van het gevoel dat je hebt als je in een vreemd land zit: dan voelt de werkelijkheid nooit helemáál echt aan.

Ten derde is er nog afsluiter 'Wind Is Blowing': "For so long / I've been running round in circles / Trying to get the better of my shadow / And oh... / Just as long as you are coming / And that cool new wind is blowing / I belong." Kort samengevat: ik ben altijd van hot naar haar gehold, maar als jij er bent, val ik in de plooi en doet alle andere shit er niet meer toe.

Opgeteld geeft dat een plaat van een zoekende kerel die eindelijk iets gevonden heeft. Je moet geen Freud heten om te raden dat Bent Van Looy gelukkig is met zijn gezin. "Vóór ik vader werd, heb ik me heel lang zorgen gemaakt over de combinatie van mijn muzikantenleven met mijn gezin. Ik wilde honderd procent van de tijd bij mijn dochter zijn. Maar uiteindelijk denk ik dat het voor haar ook leuker zal zijn om te zien dat haar vader een interessant leven heeft, en doet waar hij gelukkig van wordt."

Het kan een plaat zijn over vrede hebben met je levenspad, welke kronkels dat ook neemt. Het is alleszins géén plaat over de Grote Antwoorden. Er zit levenswijsheid in Pyjama Days, net omdat er kleine observaties worden gemaakt in plaats van grote statements: "Het gaat over kleine dingen, over de moeilijke relatie met een goeie vriend, over omzwervingen in Amsterdam en New York... Het is geen dagboek, maar natuurlijk vertel je over wat je kent." Als luisteraar haal je eruit wat je wilt. Er wordt je nooit iets opgedrongen: "Eenduidig werk kan heel krachtig aankomen in eerste instantie, maar verslijt ook snel", is Bent formeel.

't Is een geschikte plaat voor wie graag een West Coast-wind door zijn huiskamer laat waaien, of voor wie er soms aan denkt om op een trein te stappen zonder te kijken wat de bestemming is; ze nodigt je uit en lacht je toe. Het is vooral een plaat voor dromers, voor mensen die graag met hun kop in de wolken leven - met hun bovenkamer permanent in hun hoogsteigen L.A. Net één opstandig teentje verwijderd van de grijze realiteit, net een kléín beetje out of sync met het voorspelbare alledaagse. Je moet bereid zijn om wat je kent, de rug toe te keren.

"How are you lost angels / Hello to my house in Hollywood Hills / I'll see you all later / I'm going away, this time it's for real." Maak er een fijne reis van.

Bent Van Looy stelt zijn album voor op 13/4 (De Roma, Antwerpen), 14/4 (AB, Brussel) en 15/4 (Handelsbeurs, Gent).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234