Zondag 19/09/2021

In India bestaat er geen kinderarbeid, maar er zijn wel mijnwerkers van vijf

Voor de Indiase overheid bestaat het probleem van kinderarbeid nauwelijks. En toch werken miljoenen jongens en meisjes in mijnen en ateliers, waar ze schromeloos worden uitgebuit. De ngo MV Foundation probeert het probleem in kaart te brengen en kinderen weer naar huis en naar school te krijgen.

Brussel

Eigen berichtgeving

Catherine Vuylsteke

'Er kan geen sprake zijn van kinderen die werken in de mijnen. Bijgevolg kan er dus ook geen minimumloon worden vastgelegd, noch maximale werkuren." Dat is het antwoord van de Indiase minister van Arbeid en Werkgelegenheid op een brief van een ngo die de belangen van kinderen behartigt. Nochtans blijkt uit Our Mining Children, een vorige week gepubliceerd onderzoek van de Indiase ngo MV Foundation in Hyderabad, dat minstens de helft van de werknemers in de ijzerertsmijnen in de deelstaat Karnataka kinderen zijn.

Het gros van hen zijn dochters en zonen van landloze boeren die door de grote droogte van de voorbije vier, vijf jaar en door de mechanisatie van de landbouw in de deelstaat Andra Pradesh werkloos werden en naar Karnataka trokken. Volgens de rapportschrijvers, die in april op onderzoek gingen, zijn er minstens 200.000 kinderen in de mijnbouw in Karnataka actief. Mannen verdienen er anderhalve euro per dag, vrouwen een euro en kinderen ongeveer 75 cent. Ze werken er in verschrikkelijke omstandigheden, zonder enige beveiliging.

De mijneigenaren beweren dat ze nooit kinderen in dienst nemen, maar dat het de mannelijke werknemers zijn die hen smeken om hun kinderen ook te laten werken. Dat blijkt te kloppen: het gros van de gezinnen zegt het niet te rooien als hun kinderen niet meehelpen.

De mijnwerkersfamilies wonen bovendien op de mijnsite, vaak op behoorlijke afstand van dorpen, scholen of medische centra. De meeste kinderen zitten niet op school en de onderzoekers stelden vast dat ook steeds meer dorpskinderen tijdens de vakanties naar de mijn worden gestuurd. Meestal worden ze eerst enige tijd en dan helemaal van school gehouden om te kunnen werken in de mijnen.

Op de mijnsites is doorgaans geen drinkwater aanwezig. Dat wordt aangeleverd in vrachtwagens, maar is niet bestemd voor de werkers, tenzij die daarvoor betalen. Maar de prijs is behoorlijk hoog in vergelijking met het loon. "Bijgevolg", aldus de rapportschrijvers, "drinken de families vervuild water. De kinderen hebben evenmin water om hun handen te wassen, een bad te nemen of hun kleren te wassen. Ze eten met het ijzererts aan hun handen." Het gevolg daarvan is dat velen tal van aandoeningen hebben, gaande van huidziektes en darmproblemen tot aandoeningen van de luchtwegen, die nog verergerd worden door het feit dat de mijnsites veelal vergeven zijn van muskieten en andere insecten. Elektriciteit is er niet, kerosine is te duur. Zelfs de rijst die de migrantenfamilies kopen van ambulante handelaren is duurder dan elders.

Veel mannen in die migrantenfamilies zijn daarenboven aan de drank. "Het zijn de mannen", zo schrijven de onderzoekers, "die het loon van de hele familie uitbetaald krijgen. Zij besteden het zoals het hen belieft, niet zelden kopen ze er sterke drank mee. Daarom moeten veel vrouwen met hun kinderen extra uren werken om te voorzien in hun basisvoedsel."

De MV Foundation is overigens niet alleen in de mijnen van Karnataka actief. De voorbije maanden werkte de organisatie samen met kinderrechtenverenigingen in Bombay om enige duizenden van de minstens 70.000 kinderen die in ongezonde en gevaarlijke industrieën in de stad werken, te begeleiden naar huis. Het gros van die kinderen was uit de straatarme deelstaat Bihar afkomstig en werd tewerkgesteld in ateliers waar pareltjes op textiel genaaid worden.

"Tussenpersonen benaderen arme families met wilde verhalen over de rijkdom die in Bombay voor het rapen ligt. Mensen laten zich een rad voor de ogen draaien en stemmen er uiteindelijk mee in dat hun kinderen vertrekken. Nu hebben vele ouders hen voor het eerst in zes, zeven jaar teruggezien: zonder een cent, ziek en chronisch ondervoed", aldus een van de activisten van MV Foundation in het Engelstalige blad Outlook.

Tijdens politieacties werden honderden kinderen in de Madanpura-wijk van Bombay bevrijd. "Dat heeft voor paniek gezorgd onder de werkgevers, aldus kinderrechtenactivist Mansoor Qadri in Outlook India. "Daarom zagen we in de daaropvolgende weken minstens negenduizend kinderen op de treinen naar Bihar, veelal vergezeld van de werkgevers, die bestraffing kunnen ontlopen als ze de kinderen zelf naar Bihar terugbrengen." In de deelstaat zelf is een netwerk opgezet van activisten en politiemannen, die erop moeten toezien dat de kinderen niet terug worden gestuurd naar hun uitbuitende werkgevers.

MV Foundation heeft in Andra Pradesh, waar ze haar hoofdkwartier heeft in de deelstaathoofdstad Hyderabad, de afgelopen dertien jaar ruim 300.000 van de anderhalf miljoen kindarbeiders zo ver gekregen dat ze opnieuw naar school gingen. Dat lukte door ouders, leraren en werkgevers te overtuigen van het grote belang van onderwijs. En door, waar nodig, zogenaamde overbruggingsscholen op te zetten. Kinderen die nooit eerder naar school zijn geweest, krijgen daar de kennis en vaardigheden aangeleerd die hen de mogelijkheid bieden uiteindelijk over te stappen naar het reguliere onderwijs.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234