Vrijdag 27/11/2020

Reportage

"In het weekend ben ik dalmatiër": Deze mensen leiden een tweede bestaan als hond

Spot, de dalmatiër.Beeld Erik Messori

Ze zien er weird uit en hun ‘leger’ groeit onwaarschijnlijk snel: de human pups, oftewel doodgewone Jannen en Karens die in hun vrije tijd graag… het hondje uithangen. En dat is vaak onschuldiger dan het eruitziet.

Een onbekend aantal mensen in België en andere landen houdt ervan zich privé uit te dossen in hondenmaskers, halsband, staart, stevige kniebeschermers en lederen of rubberen pak. Jaarlijks vindt in Antwerpen zelfs de verkiezing van Mr Puppy Europe plaats. Het evenement maakt deel uit van Leather­pride Belgium, een groots fetisjfeest voor homo’s in februari.

De trend om ook vrouwen en hetero’s op te nemen in het puppydom komt overgewaaid uit Groot-Brittannië, het land met de meest actieve puppyscene ter wereld. Er zouden in het Verenigd Koninkrijk zo’n 10.000 pups en baasjes zijn.

De auteur van de enige academische publicatie over het puppy-rollenspel, Liam Wignall van Sunderland University, zegt dat er een fascinerende verschuiving is geweest van de oorspronkelijke nadruk op dominantie en onderwerping richting amusement en escapisme: “Na een vermoeiende dag op het werk komen ze thuis en zetten ze een puppymasker op om een mentale toestand, een head space, te bereiken waarin ze ongehinderd onnozel kunnen doen en speels achter een bal kunnen hollen.”

Alfahond

Het spel zou ontstaan zijn in Duitsland of de Verenigde Staten in gesloten kringen van jonge homo’s en draaide toen vooral om seksuele dominantie. Geleidelijk aan kwam de nadruk meer te liggen op onschuldig amusement. Nieuwe beoefenaars vinden elkaar via onlinenetwerken en profiteren van een grotere maatschappelijke aanvaarding van kinky hobby’s en fetisjen. Puppyspel is ook al een paar jaar een vast gegeven op Pride-optochten.

Een lid van die nieuwe lichting is ‘Chip’, een 48-jarige heteroseksuele traiteur en vader van twee kinderen uit het slaapstadje Guildford, ten zuidwesten van Londen. In zijn vrije tijd is hij graag een rottweiler. Chip, die een lederen masker van 350 euro draagt, is de alfahond, de baas van een roedel die verder bestaat uit twee homoseksuele mannen, ‘Oryan’ en ‘Fidget’, en twee heteroseksuele vrouwen, Chips echtgenote ‘Biscuit’ en ‘Pepper’, een 23-jarige uit Ashford in Kent.

“Je kunt er zo veel energie mee kwijt”, zegt Chip, die een groot deel van de avond samen met zijn vrouw op zijn knieën en knokkels in de woonkamer heeft gedold. Negentig minuten lang hebben ze geblaft, gegromd, elkaar besnuffeld en met piepende dingen gespeeld. Ondertussen zaten hun twee tienerzonen boven in hun kamer.

Pepper (23).Beeld Erik Messori

“Ik ben al vijftien jaar geïnteresseerd in puppyspel. Het is zo bevrijdend om in de kop van een pup te kruipen en je instinct te volgen”, zegt Chip. “Normaal gezien moet ik me constant op een verantwoordelijke manier gedragen en me beheersen, maar als Chip ben ik ondeugend en speels en frivool.”

Sommigen beschrijven hun mentale toestand als een vorm van meditatie.

In de zone

Op een bepaald moment onderbreekt Chip ons gesprek om zijn achttienjarige zoon te berispen omdat hij naar buiten was gegaan zonder zonnecrème op te doen. Het is een doodnormaal ouderlijk standje, met dat verschil dat papa een zwart lycra pakje draagt en zachtjes kwispelt met zijn staart.

Veel pups gebruiken ‘inbrengbare’ staarten die zijn vastgemaakt aan een buttplug, andere gebruiken staarten die aan hun riem bungelen. Chip verkiest iets wat realistischer is dan een riemstaart maar minder ‘inwendig’ dan een buttplug. Zijn staart hangt aan een harnasje onder zijn riem.

Pepper, een omega of volgend lid van de roedel, zegt dat Chip zowat een tweede vader is geworden sinds ze eerder dit jaar pup werd. Zoals veel pups heeft ze haar eigen baasje: haar huisgenoot en ex-vriend Rich, die haar favoriete speeltjes doet apporteren, over haar buikje streelt als ze een ‘brave’ hond is geweest, haar op de zetel laat kruipen als hij goedgezind is en met haar gaat wandelen buiten.

“Ik moet er vooral voor zorgen dat ze ­voldoende vocht inneemt, want pups vergeten te drinken”, zegt Rich, een 36-jarige magazijnier, terwijl Pepper hijgend en keffend door het kleine appartement rent. “Pup zijn heeft een kalmerend effect op haar. Voor mij is het heerlijk om te spelen en plezier te maken in plaats van bezig te zijn met de dagelijkse zorgen en problemen.”

“Als mens heb ik asperger en ADD”, zegt Pepper. “Veel mensen vinden dat vervelend. Maar als Pepper kan ik dat aspect van mezelf uitspelen en vinden de mensen het nog leuk ook. Het gaat allemaal heel spontaan. Velen denken dat het een soort acteren is, maar dat is het niet. Het moet van binnen komen, je moet helemaal in de zone zitten.”

Spot wacht op zijn geliefde.Beeld Erik Messori

Toen Liam Wignall, een doctorandus in de culturele studies, vorig jaar zijn academisch artikel schreef, kon hij door een gebrek aan voorafgaand onderzoek niet precies zeggen wanneer, waar en hoe het fenomeen ontstaan is. Dr. Jamie Lawson, een antropoloog en docent aan Bristol University, gebruikt het artikel van Wignall als vertrekpunt voor een nieuw onderzoeksproject rond menselijke puppy’s. “Het heeft te maken met je menselijkheid afwerpen en macht uit handen geven, door te verzaken aan bepaalde dingen die je tot mens maken, zoals praten, op twee benen lopen en je handen gebruiken”, zegt hij tijdens een gesprek. “De vraag is waarom ze dat doen. Het antwoord is eenvoudig: ze ­vinden het leuk. Maar eigenlijk is het een heel complex gegeven, dat het onderzoeken waard is.”

Onnozel doen en affectie tonen

Veel pups, zoals de 24-jarige ‘Alpha Archie’, blijven liever anoniem, maar er zijn er ook die voor hun hobby uitkomen. Zo is er Ian Dinev, een twintigjarige student computergames aan Birmingham University, die zelden zonder halsband buitenkomt. Ook Scamp, of Alex Clark, een 32-jarige fietshersteller uit Londen, en zijn baasje en vriend Andy, een kunstenaar, hebben er geen ­probleem mee hun identiteit vrij te geven. Scamp zegt dat hij al vijftien jaar bezig is met puppy-play en zelfs zes jaar lang in een hondenkooi sliep.

Een twintigjarige vriend van hem wil zelfs zijn pupnaam niet op papier, na reacties op het werk – hij begeleidt kwetsbare jongeren – toen hij zijn werkgever op de hoogte had gebracht van zijn hobby. “Ik moet voorzichtig zijn, terwijl pup play voor mij totaal aseksueel is. Het gaat om escapisme en spelen. Je bereikt een mentale toestand waarin je instinctief en spontaan handelt en doet wat er in je hoofd opkomt.”

Het getrouwde koppel Chip and Biscuit.Beeld Erik Messori

‘Hexyc’, een pas afgestudeerde fysicus die net een baan in de wacht heeft gesleept bij een financiële instelling in Londen, zegt dat veel van zijn vrienden op de hoogte zijn van zijn tweede bestaan als hond, maar dat hij bevreesd is voor de reacties van zijn werkgevers en collega’s. “Tegen mijn vrienden ben ik er heel open over. Maar ik ben nog maar 22, misschien krijg ik er later spijt van als ik dit aan de grote klok hang.”

Hexyc ontwierp zijn eigen rubberpak. Het is helblauw met kleurige zeshoeken en illustreert de overgang van het zwartlederen fetisjverleden naar de meer speelse, frivole variant van het puppyspel. Het duurt een half­uur om het pak aan te trekken. Eerst moet hij zijn lichaam met glijmiddel insmeren. Daarna komen een borstharnas, een halsband en een hondenpenning, een latex puppybandana, zware kniebeschermers en felgroene laarzen.

Tot slot heeft hij hulp nodig om zijn poten aan te doen, die geen duimen hebben. Het ontneemt hem een groot deel van zijn onafhankelijkheid, maar dat maakt het spel juist zo aantrekkelijk voor mensen die graag de controle uit handen geven. Hexyc heeft ook zijn eigen leiband, eetkommetje en een hoop speeltjes, zoals ballen en kluiven.

Scamp (32)Beeld Erik Messori

“Mensen doen dit om tal van redenen”, zegt hij. “Voor sommigen draait het om seks, voor anderen is het pure fun, voor de meesten heeft het iets van beide. Ik ga niet beweren dat er geen seksueel aspect aan zit voor mij – ik draag tenslotte een halsband en rubberen pak – maar het gaat toch vooral om de fun. Het gaat om onnozel doen, affectie tonen, onvoorwaardelijke liefde voelen, niet bezig zijn met piekeren. Soms lig ik gewoon een paar uur aan de voeten van mijn vriend terwijl hij naar een film kijkt of studeert.”

Hexyc leerde het spel als dertienjarige kennen toen hij surfte op het internet. Op zijn vijftiende kocht hij zijn eerste halsband.

Vrouwelijke pups zeggen dat ze niet altijd aanvaard worden door homo’s. Veel pups omschrijven het als een ‘bitchy’ community, met verschillende fracties die het spel voor zichzelf opeisen. In de openbare ruimte pup spelen, is ook niet altijd vanzelfsprekend. Een ervaren pup: “Oudere volwassenen en kinderen reageren vaak fantastisch, maar je komt ook veel agressie tegen, van tieners vooral en van… honden.”

Andy neemt twee pups, onder wie zijn vriendje Scamp (rechts) mee naar het park.Beeld Erik Messori

Dat blijkt tijdens een uitje met Chip in een groot park in de buurt van zijn huis, en met Scamp, zijn baasje Andy en een andere pup in een park in Croydon in Zuid-Londen. Voorbijgangers glimlachten verbaasd of schudden meewarig het hoofd, maar in het algemeen hadden ze iets van ‘leven en laten leven’. “Ze doen niemand kwaad”, haalt Andrew de schouders op, een 51-jarige bankier die even halt hield om naar Andy en zijn pups te kijken.

Nogal wat echte honden – ‘bio-dogs’ genoemd door menselijke pups – blaffen wild naar Chip, die zelf behoorlijk onderlegd is in hondengedrag.

Moshpits

De snelle groei van pup play heeft ertoe geleid dat alle grote seksshops in Londen in de voorbije twee jaar een afdeling hebben ingericht met hondenspullen zoals maskers en halsbanden. Rafal Liszewski, manager van de winkel Clone Zone in Londen, zegt dat de vraag zo groot is dat hij onlangs zelfs een pup in dienst moest nemen om zijn ­puppyklanten voort te helpen.

Volgens Kye Etherton, een Londense webdeveloper die naar eigen zeggen 40 onbetaalde uren per week besteedt aan zijn sociaal netwerk puppypride.com, telt zijn netwerk alleen 1.500 Britse leden. Hij schat dat er in Groot-Brittannië zo’n 10.000 pups zijn.

Anderen zeggen dat 5.000 een meer realistische schatting is. Hoe dan ook blijkt de snelle groei duidelijk op de jaarlijkse London Pride. De eerste pups marcheerden zes jaar geleden mee. Etherton, een 28-jarige afgestudeerde van Oxford University die de rol van baasje op zich neemt, had vijf honden mee, onder wie zijn vriend. Vorig jaar waren er 85 honden op de Pride, dit jaar 150.

In nachtclubs en op andere plekken zijn er ook regelmatig evenementen met moshpits waar pups kunnen spelen. Soms is dat zwaar seksueel beladen, soms is het gewoon om wat met elkaar te ravotten.

De Verenigde Staten tellen de meeste pups, maar in Groot-Brittannië zijn er meer per capita, zegt Etherton. Ook in Duitsland, België, Nederland en Australië zijn er heel actieve community’s. “Tokio heeft 20 pups, er zijn er een paar in Zuid-Afrika en er zijn er twee in Hongkong, van wie er één later dit jaar naar Engeland emigreert.”

Baasjestekort

Etherton: “Het geeft veel voldoening een baasje te zijn en met de honden te spelen, maar hond zijn is duidelijk veel plezanter. Voor elk baasje zijn er nu twintig honden. Dat zou weleens een enorm probleem ­kunnen worden. Er zijn niet genoeg mensen om op hen te letten bij evenementen en ze kunnen niet voor zichzelf zorgen omdat ze geen handen hebben en zich meestal heel onnozel gedragen. Je moet erop toezien dat ze voldoende water drinken en zichzelf geen pijn doen – knieën zijn heel kwetsbaar en in de verkeerde houding staan, is slecht voor de rug.”

Etherton aanvaardt dat ook vrouwen en hetero’s hun intrede doen in de pupwereld. Wat de staart betreft, is hij minder tolerant. Alleen de inbrengbare variant kan voor hem door de beugel. “Een staart hoort onder aan de ruggengraat te zitten. Bij een riem is dat een paar wervels hoger. Als je iemand ziet die als hond verkleed is en de staart hangt erboven, dan is dat compleet fout. Het oogt zo onnozel.”

Chip.Beeld Erik Messori

De bekendste pup in Groot-Brittannië is ‘Zental Spot’, een 32-jarige theatertechnicus uit Hertfordshire die zich kleedt als een dalmatiër en twee jaar geleden Mr Puppy UK werd, de eerste keer dat de titel werd toegekend. Hij werd veertien jaar geleden pup, een gevolg van zijn voorliefde voor skinpakken. “Vroeger was ik de enige hetero op zulke feestjes in de nachtclub, maar er is een verbreding aan de gang en de groei komt meer van de zachte kant dan van de hardcore”, zegt Spot, die eigenlijk Tom heet.

Hij spendeerde meer dan 4.700 euro aan zijn uitrusting, maar hij noemt het een ‘betaalbare fetisj’. “Een lederen fetisj kan meteen heel duur zijn, maar bij pups kun je al beginnen met een halsband.”

Spot, die soms in een hondenkooi slaapt, houdt een blog bij waarmee hij tientallen jonge pups zoals Pepper helpt om de juiste ‘head space’ te vinden. Het bezorgt hem iets van een heldenstatus bij het jonge volkje.

Gestoord?

Spots voormalige verloofde Rachael zegt dat zijn hondenobsessie in 2008 het einde betekende van hun relatie, omdat ze het toen totaal geen plaats kon geven. Nu meer mensen zich overgeven aan pup play en er meer over gepraat wordt, zou haar dat makkelijker vallen, denkt ze. Wellicht zou de relatie het nu wel overleven. “We vinden het allebei jammer dat we uit elkaar zijn gegaan”, zegt Spot.

Wat de komiek Richard Osman zei over menselijke honden, vat wellicht samen wat veel mensen denken. “Ik denk echt dat die menselijke honden gebaat zouden zijn bij therapie, maar jammer genoeg mogen ze niet op de sofa.”

Sommige pups geven inderdaad toe dat ze zich sociaal onwennig voelen en problemen hebben met hun geestelijke gezondheid. Maar volgens dr. Vincent Egan, forensisch psycholoog aan Nottingham University, is het fout ervan uit te gaan dat pups nood hebben aan therapie. “Het bewustzijn groeit dat wat ooit beschouwd werd als gestoord of pervers gewoon een andere manier van mensen is om hun seksualiteit en relatie uit te drukken”, zegt hij. Sommige dingen, zoals pedofilie en sadisme, worden nog altijd gezien als ­mentale aandoeningen, maar de meeste ‘kinks’ worden echt niet meer in verband gebracht met een gestoorde geest. “Wat voor de ene generatie pervers is, is voor de volgende doodnormaal.”

“Sommige mensen zijn ‘neotropisch’: ze willen nieuwe dingen uitproberen en grenzen aftasten. Ik denk dat het hondenspel daarbij hoort. Sommige mensen ontsnappen via een glas rode wijn, sommige doden aliens of jagen op Pokémon, sommige doen dit. Het is jammer dat ze zich niet affectief, speels of onnozel kunnen gedragen zonder een hondenpak aan te trekken, maar als dat werkt voor hen, dan moeten ze het zeker niet laten.”  

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234