Zaterdag 22/01/2022

'In het volley zitten te veel brave mensen'

De prijzen zijn verdeeld in het volley: de dubbel voor Maaseik bij de mannen en voor Tongeren bij de vrouwen. Rest nog een niet-onbelangrijk aanhangsel voor de beide nationale ploegen, maar ook daarin zullen twee figuren ontbreken die jarenlang mee de sterkhouders waren van het Belgische volley: Ben Croes en Anja Duyck. Een dubbelgesprek.

Marcel Coppens

Ben Croes wordt deze maand 37 jaar, Anja Duyck wordt dit jaar 35 en beiden besloten dat het tijd werd om hun actieve carrière te beëindigen. Zonder spijt. Beiden werden drie keer uitgeroepen tot beste volleyer van het seizoen, Croes werd landskampioen met Torhout, Zellik (3x) en het Franse Poitiers; terwijl Duyck zes keer de titel wegkaapte met Herentals, drie keer de beker won en verschillende jaren beachvolleykampioene werd. Ze speelden ook allebei in de Europese Final Fours. Een terugblik met twee 'monumenten'.

Waarom volleybal en geen andere sport?

Croes: "Ik ging kijken naar mijn vader, die zelf volley speelde, en ik vond het een toffe sport. Op vakantie in Spanje trainden we bijna alle dagen urenlang op het strand. Ik amuseerde mij daar goed, maar het was nooit de bedoeling om die sport professioneel te beoefenen. Ik heb er nooit spijt van gehad, want het is lang niet zeker dat ik in een andere sport een even hoog niveau zou halen."

Duyck: "Ik ben pas begonnen toen ik elf jaar werd. Mijn papa stichtte volleyclub Melle en mijn mama werd er secretaresse. Ik speelde op dat moment ook tennis. Ik moest al vrij snel kiezen, want ik kreeg zowel een selectie voor het volley als voor het tennis. In het tennis zou ik nooit de top gehaald hebben en bovendien ben ik meer een groepsdier, dat altijd graag mensen rondom zich had en dus werd het volley."

Wat beschouwen jullie als de hoogtepunten uit jullie carrière?

Duyck: "De Final Four halen na een superleuke campagne met Herentals, waarin we steeds na bijzonder spannende matchen bleven winnen tegen ploegen die als sterker beschouwd werden. Wij waren toen de eerste Belgische vrouwenploeg die een Final Four haalde. Nadien zat er bijna elk jaar een Belgische vrouwenploeg in een Final Four."

Croes: "De eerste Belgische titel met Torhout onder coach Strumilo. De eerste is altijd iets speciaals. Idem voor het behalen van de eerste Final Four met Zellik in Pireus, nadat we in Zagreb slechts enkele puntjes overhielden. Maar toch ook de Franse titel met Poitiers, omdat ik me daar opnieuw moest bewijzen en omdat ik uiteindelijk vertrok als een kampioen. Ik heb daar altijd veel waardering voor gekregen."

Naast successen staan er in de sport ook ontgoochelingen en slechte ervaringen.

Duyck: "Ik kan me niks herinneren, tenzij het vervelende feit dat Herentals wel met mij verder wilde als speelster, maar niet meer met mijn man Sacha als coach. Dat was even moeilijk."

Croes: "De nationale ploeg. Eén keer waren we zes punten van een EK-kwalificatie verwijderd, maar nadien werd er zo geknoeid door de bond dat we nooit meer een serieuze kans kregen. Nochtans zaten we met een schitterende generatie: Jo Baetens, Johan Praets, Claudio Gewehr en de jongens van Maaseik die stilaan doorbraken. Er werd niks mee gedaan, en dus werd je die nationale ploeg zo beu als koude pap."

Kende de nationale vrouwenploeg dezelfde problemen?

Duyck: "In grote lijnen wel. Eén keer wonnen we met de nationale ploeg een sterk bezette Spring Cup. Er werd echter nooit op die ploeg verder gebouwd, zodat ze achteraf opnieuw van nul moest beginnen en er intussen een bredere kern verdwenen was, hoewel we opnieuw met een sterke generatie zitten. Maar voor de rest heb ik me altijd bijzonder geamuseerd met de nationale ploeg. Wij waren fier voor die ploeg te kunnen spelen, maar daar hebben ze dikwijls misbruik van gemaakt.

Hoe kan de volleysport beter worden verkocht? Door de strakke pakjes bij beachvolley?

Duyck: "Toen het voorstel kwam om strakke, korte broekjes te dragen, was er ineens wel plaats voor volley in de media. Als vrouw kun je daarin beter scoren dan mannen en het is leuk om naar te kijken, maar zelfs beachvolley haalt amper de media. Nochtans moet je intensief trainen wil je mee de top halen en kunnen spelen bij 30 graden. Het is niet zomaar wat paraderen in je bikini."

Croes: "Bij de mannen mogen we niet klagen over mediabelangstelling, hoewel die ook achteruitgaat. Misschien ontbreken in het volley wel vedetten. Wij hebben iets te weinig charismatische figuren, mensen die voor iets staan en er ook voor uitkomen of provoceren. Het zijn allemaal te brave mensen in het volley. Iemand als Pieter Loridon in het basketbal hebben we niet."

Is vrouwenvolley een compleet andere sport dan mannenvolley?

Duyck: "Absoluut. Je mag ze niet met elkaar vergelijken. Fysiek zijn we nu eenmaal minder krachtig dan mannen. Maar ik vind het belachelijk en zwak als coaches of spelers vrouwenvolley minderwaardig vinden. Qua niveau in Europa verschillen we echt niet zo veel met onze mannenploegen."

Croes: "Ik doe daar helemaal niet minderwaardig over. Ze trainen evenveel als wij, er komt steeds meer power bij kijken en het niveau zie je stijgen, maar vraag me wel niet om vier namen van speelsters van Kieldrecht of Tongeren op te sommen. Ik vind dat je het best de vergelijking kunt maken met het tennis: meer power en harde opslagen bij de mannen, technisch verfijnder en langere rally's bij de vrouwen. Zo is dat in het volley ook."

Topsporters aan het einde van hun carrière hebben vaak een fijne spaarpot. Werden jullie rijk met het volley?

Croes: "Om rijk te worden had ik voor het voetbal, tennis of golf moeten kiezen. Als je het een beetje verstandig aan boord legt, kun je wel een leuk spaarcentje opzij zetten. Maar ik kan niet rentenieren. Ik vind overigens dat je elke ochtend een doel moet hebben om op te staan."

Duyck: "In het vrouwenvolley gaat er nog minder geld om. Omdat ik daarnaast bleef werken, verdiende ik in het volley een extraatje om eens iets nieuws te kopen, iets te gaan eten of drinken. Meer niet."

Gedaan met topsport. En wat nu?

Duyck: "Blijven werken in het architectenbureau. Maar op sportief gebied was de batterij leeg. Ik heb geen traan gelaten bij mijn afscheid. Ik wil nu even geen verplichtingen meer in de sport."

Croes: "Ik ben net begonnen bij een firma die gespecialiseerd is in het aanleggen van tuinen en opritten. Ik moet er natuurlijk nog veel leren, maar mijn baas was toch tevreden. Alle tegels bleven liggen, maar het heeft natuurlijk nog niet hard gewaaid (grijnst)."

Ben Croes: 'Om rijk te worden had ik voor het voetbal, tennis of golf moeten kiezen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234