Dinsdag 31/01/2023

In het teken van de hoop

Kun je je nog druk maken over de nieuwste handtas of de kleur van een onderrok, als buiten de oorlog dreigt? Het zijn rare momenten om naar zomermode te zitten kijken, en toch zegt iedereen: juist nu moet het doorgaan. Mode en cosmetica zijn een troost en een sterkte. Maar het flirten met 'terrorist chic' is er nu wel even uit.

Agnes Goyvaerts

Enkele weken geleden stond ze met haar foto in Le Figaro Magazine: Bernadette Chirac, mevrouw president, gekleed in een camouflagepak. Neen, ze bracht geen bezoek aan de troepen in het Midden-Oosten; neen, ze ging niet op jacht. Mevrouw Chirac was op verkiezingsronde en wat ze aanhad, kwam niet uit de legerstock, maar uit de nieuwste collectie van Dior, getekend door John Galliano. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het op dat ogenblik gewoon pathetisch vond, en getuigen van weinig zelfkennis. Inmiddels, vermoed ik, zal ze haar pakje al wel naar de tweedehandswinkel gebracht hebben of aan de schoonmaakster meegegeven. Want vandaag is het gewoon uitgesloten dat ze het nog zou dragen.

Onmiddellijk na 11 september heeft de mode- en advertentiewereld zich aangepast. In New Yorkse modehuizen werden alle kleren verwijderd die ook maar op enige manier aan de ramp zouden kunnen herinneren: alles met een militair tintje, gekreukte of gescheurde stoffen, materialen die de indruk gaven van bedekt te zijn met een laag stof... Bij het Italiaanse jeansmerk Diesel had men de reflex om de titel van de nieuwe collectie 'Scars and stripes' gauw te veranderen in 'Stars and Stripes'. Tyler Brulé, de uitgever van stijlblad Wallpaper*, trok op het laatste momentje zijn oktobernummer terug om er een pagina uit te verwijderen. Het betrof een grappig bedoeld artikel waarin het nieuwe televisieseizoen in Afghanistan werd voorgesteld, in de veronderstelking dat de Taliban tv zouden toelaten. En ook Arena Homme Plus trok zijn halfjaarlijks modenummer terug omdat op de voorplaat een kaalgeschoren Justin Timberlake stond, met een bloedneus en de tekst 'Hit me one more time- 2002 New Fashion Riot'.

De voorbeelden illustreren hoe de mode de jongste tijd flirtte met de esthetiek van geweld en terrorisme. Is de 'urban warrior' geen gemeenplaats geworden? Werden er, zelfs door de massamerken, geen kleren en schoenen voorgesteld om veilig te overleven in de stadsguerilla? Foto's uit Raf Simons' herenshow van juli, waarbij het hoofd van de modellen omwikkeld was met sjaals en sweatshirts op de wijze van islamitische krijgers, verschijnen nu in alle kranten, als een illustratie van wat toen nog wel, maar vandaag niet meer kan.

Romantiek

Toch was er blijkbaar geen aanval op de Twin Towers nodig om de stemming in de modecollecties te laten omslaan, want de kleren werden al maanden geleden geconcipieerd. En dus moet je toch toegeven dat modeontwerpers inderdaad die beruchte antennes hebben waarmee ze een soort romantiek, een verlangen naar schoonheid en sereniteit detecteerden. De agressieve fotografie van heroïne- en terrorist chic heeft haar tijd gehad.

Wat we de voorbije week in Parijs hebben gezien is dan ook vaak gewoon mooi. "Hoe ver kun je gaan in het laten clashen van stijlen en kleuren?", vraagt Dries Van Noten na zijn show retorisch. "Ik had gewoon zin in iets esthetisch, mooie kleuren, mooie stoffen." Opvallend is dat zelfs doorgaans provocerende ontwerpers in een romantische bui zijn. Witte organdie en broderiekragen bij Comme des Garçons, witte strikken en harten bij Viktor en Rolf, wit en roze satijn bij Ann Demeulemeester, liberty-bloempjes bij Watanabe, fluitende vogeltjes en bevalligheid bij Olivier Theyskens, een 'Message of Love' bij Cacharel.

Bij Yohji Yamamoto wordt de show begeleid door gitaarspel, sober, zoals ook de vloeiende kleren die geïnspireerd zijn op traditionele Japanse kledingstukken, maar daar elementen uit de sportswear aan koppelen. Lange grijze jurken hebben langs de halsuitsnijding een rol stof die plots in felle kleuren openbarst, en op de rug van een mannelijk jasje worden loshangende draden tot een lange vlecht verenigd. De modellen lopen verend op goudbrokaten Adidas-schoenen en in de finale dragen ze zwarte of witte jurken die bedrukt zijn met boeddhistische teksten.

Wit is alomtegenwoordig, als kleur van de hoop?

Bij Comme des Garçons zijn het cijfers, witte ondoorzichtige cijfers op doorschijnend organdie. De volumes zijn groot: poffende blouses en gefronste rokken, een halve geplooide jurk in crème over een hele jurk in witte stof. De show verloopt op kermismuziek en de modellen doen soms, met hun grote, witte kragen van broderie en voile, aan pierrots denken. Ook omdat hun haren zijn weggestopt onder geboetseerde helmen van krantenpapier.

Asymmetrie

Opvallend is ook de asymmetrie in de meeste collecties, jurken met één schouder bedekt de andere bloot, zomen in punten, jasjes met één mouw, rechthoekige, maar scheefgetrokken halsuitsnijdingen. Bij Angelo Figus hangt een lange jurk van aflopend blauw aan één heel dun bretelletje, of wordt een jumpsuit van ongelijke zwarte en crème strepen scheefgetrokken, zodat er één lange en één korte mouw ontstaat. Christian Lacroix, die zich inspireert op Art Nouveau, laat de show voorafgaan door babygeluidjes en verlicht de zaal met zachtjes draaiende discoballen. Hij speelt natuurlijk zijn voorliefde voor kleuren uit, combineert met brons en oud zilver, bedrukt stoffen met pluimen en pauwmotieven en versiert rokken met dikke pakken losse lapjes aan de zoom. Als je even denkt een eenvoudige blauwe avondjurk te zien, dan draait de mannequin zich om, en zie je hoe op haar rug een tule rosace in de Franse driekleur is opengebarsten tot een soort queu de Paris .

Ook wapperende panden en ongelijke zomen bij Ann Demeulemeester, die speelt op drie kleuren: roomwit, zwart en zacht perzikroze. Haar favoriete stof voor volgende zomer is satijn, maar dan wel een beetje mishandeld, zodat het slechts met mate glimt. Er zijn minirokken onder een lange, openvallende en wapperende rok, die met een breed heupceintuur wordt opgehouden. Hemden en blazers van satijn met heel lange mouwen en op de rug kruiselings geknoopte banden. Een admiraalsjasjes met koperen knopen over een lange wijde broek of een mini-jurk van grijzig wit geruwd daim. In haar eigen repertorium slaagt 'Ann Demeu', zoals de Parisiens haar gemakshalve noemen, er altijd weer in om die slap vallende broek op de perfectste manier slap te laten vallen en een klassieke blazer cool te maken.

De blonde modellen van Veronique Branquinho zijn heel zorgvuldig opgemaakt, hun haren keurig opgestoken zoals pianoleraressen. In de kleren heeft ze gezocht hoever je kunt gaan in het uitpuren. Een lange witte jurk met een macraméceintuur, een gerende knielange rok van vichyruitjes met een gehaakt mouwloos topje, een katoenen jasje met korte mouwen over een Oxfor-streepjeshemd. Het is elegant en ingetogen, maar de grote waw van enkele seizoenen geleden blijft uit.

Goed aangeschreven

Het echtpaar AF Vandevorst heeft hoge spiegels kriskras neergezet in een donkere zaal, en tot onze verbazing vinden de modellen foutloos hun weg door het doolhof. Isabella Blow, de excentrieke moderedactrice van The Sunday Times, komt heel gepast binnen in een spiegeltjesjurk, en er wordt direct gefluisterd dat men haar best aan het plafond zou hangen en laten draaien als een discobal. Ouderwets ondergoed, traditionele kleren zoals Japanse kimono's en kleren die achterstevoren worden gedragen vormen het uitgangspunt van deze collectie. Dat levert bijvoorbeeld een traditioneel herengilet met de knopen en de kraag op de rug, of een bustier waarvan de borsten (platgedrukt) op de rug zitten. Een jurk die vooraan op een ouderwetse vleeskleurige onderjurk lijkt, is aan de zijnaden samengestikt met het voorpand van een felle fuchsiaroze bustierjurk, die dan weer achterop zit. Het is ingenieus, goedgemaakt, soms iets te ver gezocht. Maar het is wel een show die je niet vergeet.

Dat is ook het geval met die van Olivier Theyskens. Hij heeft als fond een enorme vogelkooi gemaakt en de modellen lopen over een catwalk van vogelzaad. Ook deze jongen, die ons ooit deed opschrikken met kleren vol bloedvlekken en een geluidsband van vrouwen die door treinen werden overreden (dat maakten wij er alleszins van) heeft door zich in te tomen enkel laten zien dat hij perfect gracieuze kleren kan maken.

Op witte jurken komt in zwart het motief van de vogelkooi terug , in zwart leder knipt hij een sterke, sexy knielange trenchcoat, en om zijn jeugdige fans niet teleur te stellen, is er een geweldige serie met belle-epoque-inslag, waarin rokken een valse derrière krijgen.

Al bij al blijven de Belgen goed in de markt liggen, met bijvoorbeeld een verhoogde belangstelling voor José Enrique Ona Selfa, die door LVMH-baas Bernard Arnault is uitgekozen om het Spaanse luxelederwarenmerk Loewe artistiek te gaan leiden, en Jean-Paul Knott (ex-assistent van Yves Saint Laurent) die op zijn eigen, rustige manier goed bezig is een trouwe klantenkring op te bouwen.

wit, wit, wit franjes

touwschoenen

sandalen met veters rond het been

ruches

frons, elastiek en linten

grote volumes

denim

voile, mousseline

asymmetrie

Het agressieve modebeeld van heroïne- en terrorist- chic moet plaatsmaken voor een nieuwe romantiek, een verlangen naar schoonheid en sereniteit

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234