Donderdag 12/12/2019

In het spoor van girafjagers

Wat bezielt iemand om voor grof geld een mottige beige outfit aan te trekken en in de Afrikaanse wildernis een giraf neer te knallen? De gerenommeerde regisseur Ulrich Seidl trok naar Namibië in het zog van de trophy hunters.

Het is een onderneming die veel geduld vergt. De zoektocht naar een geschikte prooi, het muisstil opstellen van de driepikkel waarop het jachtgeweer kan rusten, mikken, dwingende, gefluisterde instructies (nog even wachten of net niet?), de ademhaling die stokt, de benen die trillen.

En dan het oorverdovende schot, de initiële verwarring (is de prooi goed geraakt?), de zoektocht naar het stervende dier en de emotionele ontlading, tot tranen toe. "Hunters heil", zo wordt de jager gefeliciteerd.

De Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl is graag gezien op filmfestivals, maar deze keer leverde hij een documentaire af met als ondertitel 'A vacation movie about killing, a movie about human nature.' In zijn kenmerkende lange, ononderbroken shots volgt hij in Safari een handvol trophy hunters en de eigenaars van een Namibische hunting lodge.

Seidl zit ze tijdens de jacht zelf met de camera op de hielen, maar laat zijn protagonisten - steevast in een beige outfit - ook hun verhaal doen. Ze vertellen dat het doden zelf slechts een onderdeel is van de onderneming, dat de jacht de lokale bevolking goed geld oplevert en dat ze eigenlijk de natuur een dienst bewijzen door oudere of zieke dieren vroegtijdig aan hun einde te helpen.

De obligate foto

Seidl stelt geen vragen, of toch niet on screen, en dat irriteert. Althans in het begin. Het gebrek aan weerwerk en kritische vragen creëert op den duur ruimte voor bevreemde uitspraken. Zo verbindt een gezin van vier - vader, moeder en twee tieners - vlotjes hun liefde en ontzag voor grote, wilde dieren met de drang ze te doden. Hoe mooier en imposanter het dier, hoe meer bevredigend het schot. De expedities zijn voor het gezin momenten van persoonlijke groei en verbinding.

In de documentaire wordt een impala gedood en een zebra. Maar vooral de traag stervende giraf, neergeschoten door de pater familias, is ontstellend. Seidl blijft draaien en raakt hier de kern van de zaak: de absurditeit van deze hobby. Het gezin weet zich geen blijf met zijn emoties en geluk en maakt zich op voor de obligate foto.

Want jazeker, de prooi wordt altijd gefatsoeneerd - de giraf krijgt een grasspriet in zijn bek geduwd, zijn kop wordt ondersteund met een steen en steppegras weggeplukt als dat het plaatje ontsiert. En dan kan er trots geposeerd worden, jachtgeweer in de hand. U kent ze wel, die beelden die af en toe opduiken en een mediastorm ontketenen als er een bekende kop op staat of een of andere tandarts een iconische leeuw neerknalt.

De kans is klein, zo vertelt Seidl in een interview, dat iemand na het zien van Safari zin heeft om stante pede zelf een jachtvakantie te boeken. Maar hij hoopt wel dat de kijker begrijpt waarover het gaat: macht. "Ik hoop dat ik goed heb beschreven dat de lust om te doden voortkomt uit de gevoelens die het oproept: de enorme spanning die zich opbouwt en de totale ontlading achteraf."

De regisseur gunt ons ook een blik achter de schermen, of liever: hij verplicht ons toe te kijken hoe de zebra en giraf gestroopt en in stukken gesneden worden. Een werkje voor de lokale mannen trouwens, in een betonnen hok uit het zicht van de toeristen. De zebra wordt gestript van kop tot teen, zijn vel opgeplooid als was het een vers gewassen laken van katoen.

Safari, vandaag en 30 maart in ZED-STUK docville.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234