Vrijdag 15/11/2019

'In het echt is België niet blank'

De afgelopen maanden kon u Adil El Arbi en Bilall Fallah vooral onder de Californische zon terugvinden, maar nu is het Black-duo terug in ons land voor hun derde langspeelfilm Patser. Zelfs Will Smith moest wijken voor dit misdaadverhaal over vier drarries en een shitload drugs. Wij bezochten de meest diverse set van het land.

Midden in de kleurrijke Driekoningenstraat in Berchem houdt een productieassistente het verkeer tegen. Drie Marokkaanse jongens leunen uit het raam van hun oude Mercedes en turen nieuwsgierig naar de felle spots die enkele meters verder een pizzeria belichten. Veel pizza's worden daar niet gemaakt, wel een film.

Patser. Op sociale media lieten regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah geen kans onbenut om de titel van hun derde langspeler alvast in uw geheugen te branden. Zelfs terwijl ze in de VS afleveringen van nieuwe tv-series als Snowfall en Scalped inblikten, zaten ze met hun gedachten bij deze film. "Dit is de film van ons hart, een echt passieproject", vertelt Bilall ons tussen twee takes door. Het duo had daar dan ook heel wat voor over: het aanbod om Bad Boys 3 te regisseren, sloegen ze af, wegens niet te combineren met Patser. Sorry, Will Smith. "We hebben nee gezegd tegen een shitload geld", geeft Bilall toe. "Maar we vinden het belangrijk om naar België te blijven terugkomen, al was het maar voor onze mentale gezondheid", vult Adil lachend aan. "Hollywood is cool, en je kunt werken met veel grotere budgetten, maar je krijgt er ook veel meer bullshit. In België hebben we veel meer creatieve vrijheid."

Drugsoorlog

Adil en Bilall worden terug op de set geroepen. Tijd voor het volgende shot. "Actie!" We zitten ergens halfweg in de film. Matteo Simoni stormt de pizzeria binnen met een Gucci-petje op zijn kortgeschoren kop. Hij speelt Adamo, een boefje van Italiaans-Marokkaanse origine. Samen met zijn patservrienden heeft hij een lading drugs gestolen, die ze nu zelf willen verkopen. Een gewelddadige drugsoorlog is niet meer veraf.

Op de set zal er straks vooral gevochten worden om de heerlijke pommes duchesse die in de oven staan te garen. Het is bijna lunchtijd, en daar mogen Adil, Bilall en hun voornamelijk islamitische cast nu ook van meegenieten, na vier weken ramadan. Al werden honger en dorst wel een beetje draaglijk gehouden door vooral na zonsondergang te filmen: "Een groot deel van de film speelt zich sowieso 's nachts af", zegt Adil, "dus dan konden we die scènes net zo goed eerst draaien, tijdens de ramadan."

Geen luieriken

Ook Adil en Bilall lazen de voorbije dagen wat Bart De Wever te zeggen had over de link tussen agressieve Marokkaanse jongeren en de ramadan. "Wij hebben net de tegenovergestelde ervaring", repliceert Adil. "We hebben tijdens de ramadan gedraaid op het Kiel en in Borgerhout, waar heel veel mensen van Marokkaanse origine wonen, en het was daar net veel chiller dan anders. De opnames van Black, in Molenbeek en in de Marollen, waren in dat opzicht veel moeilijker. Misschien moeten we in het vervolg maar altijd tijdens de ramadan draaien", besluit hij lachend.

De sfeer op de set is hartelijk en energiek. Hier geen tobbende acteurs die in hun kleedkamer zitten te wachten op hun volgende scène: er wordt samen gehangen op straat, gedanst zelfs. Uit een gsm-speaker stijgt een rapnummer op: "Ik ben een motherfucking patser!", klinkt het. De song komt straks op de soundtrack van Patser terecht, en is van de hand het Antwerpse hiphop- en theatercollectief NoMoBS.

Bandlid Saïd Boumazoughe speelt ook een van de hoofdrollen in Patser. Hij verwacht bijzonder veel van de film. "Patser gaat mensen de ogen openen, hen doen inzien dat er in Vlaanderen ook heel wat gekleurd talent rondloopt. Dit is onze kans om te tonen dat Marokkanen geen luieriken zijn. Nee, wij komen niet te laat op de set: wij zijn professionals, ook al hebben we weinig ervaring. Als je mensen een kans geeft, dan grijpen ze die ook." Boumazoughe praat vol vuur, zijn woorden komen duidelijk van diep. "Diversiteit is een feit, en het is hoog tijd dat we daar de schoonheid van gaan inzien. Hier op de set vormen blank, zwart en bruin één grote familie. We plukken de zoete vrucht van 50 jaar migratie."

Adil is het roerend eens met zijn acteur: "In het echt is België niet blank, maar op tv en in film keihard wel." Tot aan Image, het regiedebuut van El Arbi en Fallah, was het inderdaad met een vergrootglas zoeken naar wat kleur in de Vlaamse film. "We hadden gehoopt dat dat zou verbeteren," zegt Adil, "zeker na het succes van Black. Maar we zien weinig verandering. Terwijl er zoveel talent is! Je moet het gewoon gaan zoeken, en die moeite willen de meeste filmmakers niet doen."

Matteo Simoni

En toch ging de hoofdrol naar een bekende acteur zonder Marokkaanse roots. Matteo Simoni is dan wel heel geloofwaardig als straatboefje met Antwerps-Marokkaans accent, maar waarom kozen de makers niet gewoon voor the real stuff? "Matteo is ook een allochtoon", vindt Adil. "Hij heeft Italiaanse roots en is zeker niet de blankste Belg die er rondloopt." El Arbi en Simoni droomden er al jaren van om samen een film te maken: "Toen ik hem leerde kennen, was hij nog niet bekend. We wilden allebei meer diversiteit zien in de Vlaamse film, en ik nam me voor om een rol voor hem te schrijven. Oorspronkelijk was zijn personage dus ook een Italiaan, maar later leek het me toch fijn om hem ook iets Marokkaans te geven. Daarom is hij nu half-half."

Voor Simoni betekende die kleine ingreep wel een wereld van verschil: "Normaal gezien acteer ik gewoon in het Limburgs, mijn natuurlijke dialect. Nu moest ik plots Antwerps met een Marokkaans accent spreken... Dan voel je je plots weer heel klein als acteur." Het taaltje leerde Simoni door veel op te trekken met zijn Marokkaanse collega-acteurs. "Maar ik moet me heel erg concentreren om niet uit mijn rol te vallen. Geloof me, ik ga 's avonds niet met een grote glimlach slapen, het is afzien." En dan volgt toch een grote glimlach.

Alles of niks

Of Adil en Bilall straks ontspannen in bed kruipen, is ook maar de vraag. Voor hen hangt er bijzonder veel af van deze film. "In Amerika hebben ze ons duidelijk gemaakt dat we maar zo goed zijn als onze laatste film. Met andere woorden: als Patser een flop wordt, dan kan het zijn dat ze daar al onze contracten in de prullenmand gooien. Zo zouden we dus ook Beverly Hills Cop 4nog kunnen mislopen. Het is alles of niks", besluit Bilall. Laat het dan maar alles worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234