Zaterdag 25/06/2022

Blik op BelgiëHasselt

In Hasselt leren gedetineerden en honden met gedragsproblemen van elkaar

Gedetineerde Marco leidt in de gevangenis van Hasselt 'zijn' hond Tango op. Beeld Karolien Coenen
Gedetineerde Marco leidt in de gevangenis van Hasselt 'zijn' hond Tango op.Beeld Karolien Coenen

Er is nog hoop voor honden die wegkwijnen in het asiel van Genk. Dankzij de organisatie Dutch Cell krijgen ze toch nog een kans om gesocialiseerd te worden. Extra bijzonder: zij worden getraind in de gevangenis, door gedetineerden.

Sue Somers

“Dit is Hugo. Hij is altijd vrolijk en wil overal naartoe. Ziet hij een hond, dan wil hij gaan spelen. Als hij andere mensen tegenkomt, loopt hij enthousiast op ze af. Kom maar, niet bang zijn.” Hassan, een bonkige veertiger met een Turks voetbaltruitje en een diadeem in zijn wilde, grijze haardos, trekt aan de lijn om Hugo, een kruising tussen een akita en een Amerikaanse staffordshireterriër in bedwang te houden. “Zit”, gebiedt hij, waarna Hugo ophoudt met springen en gaat zitten. Om Hugo te belonen, drukt Hassan op de klikker in zijn hand. Hugo weet intussen dat er dan een traktatie volgt.

Het is nog maar de tweede les en ze moeten allebei nog veel leren, maar het klikt tussen Hassan en Hugo. Hugo is een van de asielhonden die de organisatie Dutch Cell Dogs koos voor het unieke trainingsprogramma in de Hasseltse gevangenis, waar gedetineerden een achttal honden zullen socialiseren. Het gaat om honden die al langer in het asiel van Genk zitten en die kandidaat-adoptanten links laten liggen omdat de dieren gedragsproblemen hebben.

Grenzen bewaken

Hassan is het gewend om met honden om te gaan. Thuis heeft hij een Turkse herdershond, daarvoor had hij een pitbull, Duitse herder en een Argentijnse dog. “De honden die wij trainen, kunnen niet veel. Zitten, liggen, pootje geven: dat hebben ze nooit geleerd.” Het asiel koppelde Hassan aan Hugo, een naam die Hassan zelf mocht kiezen. De match kwam er niet zomaar, zegt trainer Betty Buijtels van Dutch Cell Dogs. “Hassan is superrelaxed, terwijl Hugo ontzettend druk kan zijn. Deze hond moet leren zijn grenzen te bewaken en heeft wat etiquette nodig. Dat gaat Hassan hem leren.”

Hassan heeft zelf ook wat te leren. Het zou overdreven zijn te stellen dat zijn onstuimigheid hem in de gevangenis bracht. Het is al de tweede keer dat hij ‘binnen’ zit, opnieuw wegens drugshandel, dus hij kende de risico’s. “Hiervoor zat ik in Leuven Centraal. Daar was de sfeer losser, met een opendeurregime.” Hassan kwam in Hasselt terecht omdat de tijdsvoorwaarde voor zijn enkelband verstreken was. “De resterende maanden moet ik uitzitten. In januari kom ik vrij, dan kan ik mijn hond terugzien.” Het is ook de bedoeling dat hij de drugshandel dan voor bekeken houdt.

Dutch Cell Dogs bestaat sinds 2007 en trainde intussen zo’n 1.100 honden, waarvan er 97 procent een nieuwe thuis vond. De organisatie, die zegt dat ze zowel mens als dier een nieuwe kans geeft, is actief in zeventien Nederlandse gevangenissen en mikt op een Belgische poot.

Huilen als een kind

Waar honden zijn, daar is ook radiopresentator Chris Dusauchoit, auteur van onder meer Honden zoals ze echt zijn. “Hoe kan je hier niet tevreden mee zijn?”, glundert de peter van het project. “Iedereen is blij: de gevangenis, de honden, de gedetineerden en het asiel.” Dusauchoit kende het Amerikaanse project al, waarbij de honden samen met hun trainers-gedetineerden in de gevangenis verblijven. “Je ziet daar zwaar getatoeëerde kerels huilen als een kind wanneer ze na afloop van het project hun hond afstaan.”

Iedereen kan een hond opvoeden, vindt Dusauchoit. Op voorwaarde dat de eigenaar mee in het bad stapt. “Een hond opvoeden is eigenlijk jezelf opvoeden. Als eigenaar en als trainer moet je leren hoe je met een hond moet omgaan.” Vandaar de insteek van het project: gedetineerden en honden leren van elkaar.

In een hoek op het grasveld van de gevangenis staat René met Vegas, een Duitse herder. Zitten lukt al goed en als het rustig is, gaat Vegas zelfs liggen. René, met kaalgeschoren hoofd en zijn joggingbroek op half zeven, is dan ook de kalmte zelve. “Ik zit hier al drie jaar”, zegt hij. “Voor de tweede keer intussen, wegens drugsfeiten.” Thuis heeft hij een hond, een Amerikaanse stafford, die hij op eigen houtje grootbracht. “De hondenschool? Nooit geweest. Ik heb hem alles zelf aangeleerd.” Drie jaar moet René zijn huisdier al missen. “Hij woont nu bij mijn ouders. Spijtig, maar dieren mogen hier niet op bezoek komen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234