Dinsdag 03/08/2021
AS Roma-middenvelder Francesco Totti zoekt troost bij zijn vrouw Ilary Blasi na zijn allerlaatste wedstrijd in zijn carrière. Beeld Getty Images
AS Roma-middenvelder Francesco Totti zoekt troost bij zijn vrouw Ilary Blasi na zijn allerlaatste wedstrijd in zijn carrière.Beeld Getty Images

Column

In een rechtbank zou het uitlokking heten: nooit is er meer op tranen gemikt dan bij die ouwe Totti

Mark Coenen, adviseur en opleidingshoofd van de Hasseltse hogeschool PXL, gaat op wandel met de week.

Vorige zondag was ik ter voorbereiding van de top tussen Macron en Poetin al even in Versailles. Mooi gebouw, maar ik zou het toch niet willen verwarmen in de winter.

Of ze zouden die kilometers daken vol moeten leggen met aftrekbare zonnepanelen.

En dan nog.

Mark Coenen en zijn Italiaanse hond Piccola. Beeld Illias Teirlinck
Mark Coenen en zijn Italiaanse hond Piccola.Beeld Illias Teirlinck

Vele mensen hadden hetzelfde idee, zodat ik mij het hele weekend in die prachtige wereldstad voelde als een in olijfolie en knoflook opgelegde sardine in een te kleine blikken doos.

Massale belangstelling voor dezelfde dingen brengt op vrije dagen volksmassa’s op de been waarvoor een beetje normaal denkend mens een gezonde pleinvrees ontwikkelt. En dan zwijg ik nog over de onstuitbare bijgedachte dat in elk metrostation ongeveer tien miljard mensen rondlopen met een rugzakje waar naast een boterham met kop ook een zelfontworpen clusterbom kan zitten. Daar kan geen extra blauw op straat tegen op.

Een mens zou voor minder thuisblijven.

Gelukkig doen we dat niet: als de zon schijnt en er kan gefietst worden voor een goed doel, zoemen de tubes unisono.

De 1.000 kilometer van Kom op tegen Kanker is in korte tijd uitgegroeid tot de Ronde van Vlaanderen voor Mensen in Lelijke Spandex maar van Goede Wil.

Voor één keer brengt het zicht van duizenden fietsmaniakken – die ondanks de hitte en de uitputting niet uit hun goede humeur te krijgen zijn –, gehuld in veel te strakke, door god weet welke obscure firma gesponsorde wielerkledij mij niet van streek.

En zo’n malle fietsmaillot is te klein voor een bom, dus dat is ook mooi meegenomen.

De geniale koppeling tussen de Vlaamse fietsgekte en het goede hart der Vlamingen zorgt niet voor de warmste week maar voor het warmste weekend.

De 1.000 kilometer heeft een gigantisch verbindend voordeel: een gemeenschappelijke vijand. Eén tegen allen, allen tegen één. Verenigd in de strijd tegen die onzichtbare en nog dikwijls dodelijke klojo met wie naar schatting een op de drie mensen in hun leven te maken krijgt.

De rest van Vlaanderen gaat uiteindelijk ook dood, maar dan meestal aan een hartaanval of van ouderdom. Maar dit terzijde.

Wat een verschil met de winterse week van Studio Brussel, waar de mantra, misschien als illustratie van een ander soort tijdsgeest, ‘eigen goede doel eerst’ is.

Iedereen gaat voor een eigen goed doel. Ne touche pas à ma bonne cause.

Niet het centrale thema is het verbindende en overkoepelende element, maar de muziekzender zelf.

Een andere theatrale massabijeenkomst waar ik ademloos maar toch een beetje ongelovig naar gekeken heb, was het afscheid van de Romeinse voetballegende Francesco Totti.

De warmste ereronde. Tranen met tuiten. Voor een gepensioneerde.

Veertigduizend Italianen die na de match bijna een uur lang in een ongecontroleerde bleit schoten, omdat de niet onverdienstelijke middenvelder er eindelijk mee ophield.

C’è solo un capitano: er is maar één kapitein. Het galmde over berg en dal.

Veertigjarige Frans maakte een eindeloze ereronde in het gezelschap van zijn vrouw, die ik ervan verdenk ooit gestart te zijn als zelfbouwpakket, en zijn dotjes van kinderen.

Het ging van kwaad naar erger: de spelers van Roma, stoere jongens van stavast die er eerst wat ongeïnteresseerd bij stonden – Radja Nainggolan zág je gewoon naar een sigaret snakken – kregen één voor één tranen in de ogen bij de emoootsies van hun leider, hun kapitein, hun voorganger, hun collega-miljonair.

In een rechtbank zou dat gegarandeerd uitlokking heten: nooit is er meer op tranen gemikt dan bij ouwe Totti, die keer op keer ererondjes bleef draaien en uiteindelijk zijn hoofd snikkend in de nek legde van iedereen die hij kon vastgrijpen.

Als hij nu nog kanker had, ja, dan! Of iets aan zijn hart!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234