Donderdag 24/10/2019

reportage

In dierenpak de wereld opvrolijken: de Furry Fandom-community groeit razendsnel

Furry Fandom. Beeld Thomas Sweertvaegher

Twee decennia geleden was het ‘furry fandom’ nog een kleine subcultuur, nu hebben wereldwijd al bijna een miljoen mensen een pluizig alter ego. Ook in België groeide de community razendsnel, al blijft ze meestal onder de radar. Zeven furry’s over hun kleine redding, in de vorm van een pelsje.

Furry fandom is hot. De afgelopen jaren tekenden internationale conventies een groei op van gemiddeld 14 procent per jaar, en ook in België is de community groter, actiever en diverser dan ooit. Van politici tot militairen en postbodes – uit alle lagen van de bevolking komen de furry’s boven water. De ene is gewoon grote fan van dierenpersonages à la Disney of Bugs Bunny, de ander leeft zich uit in een peperduur dierenpak. Wat hen bindt, zijn fursona’s: antropomorfische representaties van henzelf (of hun ideale zelf) gegoten in afbeeldingen, karakterschetsen en kostuums. Een badge met de naam van hun ‘sona’ wordt hun tweede identiteitskaart, een resem tekeningen ervan hun favoriete verjaardagscadeau. On­line ontspruit er elke dag een nieuwe chatgroep, video­game of site – intussen zijn er zelfs enkele datingsites.

De plaatselijke hoogmis van dat alles situeert zich begin november aan de Belgische kust, waar een gemoedelijk hotel omgedoopt wordt tot de pioniersconventie van België: Flüüfff. Meer dan 200 leden zullen er hun hobby botvieren met fursuits, fursona’s en zowat alles waaraan je het voorvoegsel ‘fur’ kan plakken. Toch is de kans dat je er als buitenstaander een furry zal ­ spotten bijzonder klein. Pottenkijkers zijn niet welkom, en journalisten worden nog schever bekeken dan op een Trump-rally. Iedereen in de Belgische Facebook-groep met 344 leden hield de lippen tot hiertoe stijf op elkaar. Niet alleen tegen de media trouwens, ook voor vrienden en familie blijven veel furry’s in de kast – pluchen dierenpak incluis.

De grote schuldige is een aflevering uit CSI, die half Amerika ervan overtuigde dat furry’s vooral de dagen vullen met orgieën in kinky dierenoutfits. Hele­maal uit de lucht gegrepen is dat niet: bij een Google-sessie op ‘fursuit’ kregen wij het schaamrood op de wangen na een paar keer doorklikken. Toch draait het fandom daar niet om, zo zegt Courtney Plante, hoogleraar in de psychologie en voorzitter van Furscience aan de University of Waterloo in Canada, wereldwijd de enige onderzoeksgroep het fandom bestudeert. “Slechts voor een kleine 10 procent is het een fetisj. In de eerste plaats gaat het om zelfexpressie en samenhorigheid. Veel furry’s zijn nerds die gepest werden op school. In het fandom worden ze wel geaccepteerd.”

Dat het fandom de laatste jaren zo’n groei kende, verbaast hem niet. Niet alleen sijpelt furry content dankzij sociale media vaker door in mainstreammedia (de film Zootopia deed een nieuwe generatie furry’s opstaan), ook ziet het team een link met de groeiende eenzaamheid. Plante: “Vaak is het fandom niet meer dan een excuus om met een groep vrienden rond te hangen. We spenderen zo veel tijd voor een scherm en komen minder buiten. Zo’n virtuele community biedt een antwoord, zeker voor wie zich elders niet goed voelt. Voor velen werken de furry-community en hun fursona therapeutisch.”

Dat slaat voor onze interviewees de nagel op de kop. Met hun verhaal hopen ze komaf te maken met de vooroordelen. Ja, ze durven een paar duizend euro spenderen aan een dierenpak. Ja, seks in dat pak komt voor. Maar ze vonden bij het fandom vooral een fijne vriendenkring. Eentje waar introverte en autistische mensen welkom zijn. Met of zonder vachtje.

Michael (27, kassier Colruyt) wil anderen opbeuren

“Al vanaf de eerste keer dat ik een fursuit zag, wist ik: dat wil ik. Mijn vrouw was niet meteen overtuigd. Veel mensen vinden furry’s raar, maar ik vind modeltreintjes als hobby raar. Iede­reen heeft iets, toch? Ik ben eens met mijn staart naar de cinema gegaan als statement, of ik draag mijn pak met Halloween. De meesten reageren eerst schuw, maar als je hen uit hun comfortzone kan halen, is dat zalig. Ik kan iemand triest opbeuren, terwijl het zonder pak ondenkbaar is om mensen zomaar te benaderen. Vooral bij ouderen en kinderen beleef ik kippenvelmomenten. Ik kan zo positiever in het leven staan, ik ben een gevoelige jongen. Even snel als andermans glimlach mij gelukkig maakt, laat ik mijn kop hangen als de sfeer negatief is. Dat pak geeft me rust.

“In mijn omgeving weet iedereen dat ik furry ben. Ik ben liever eerlijk dan dat ze een mening vormen door het internet. Daar vind je filmpjes van mursuits (
fursuits met gaten om seks te kunnen hebben, red.), voor hen is het een fetisj. Veel furry’s willen dat in de doofpot steken. Ik ben lang onder druk gezet mijn verhaal niet te vertellen. Maar net dan lijkt het alsof we iets moeten verbergen. Meestal zie je goed voor wie het seksueel getint is. Suits met gaten of ritsen of een shortje om zo’n gat te verbergen. Ik zag een beer met welgevormde borsten in een pitspoesoutfitje. Zo iemand moet mij niet knuffelen, want ik wil mijn pak proper houden. Gelukkig zijn er regels op conventies, waardoor alle soorten ­furry’s harmonieus samenleven.

Michael alias Zannak the gold-infused fox. Beeld Thomas Sweertvaegher

“Als meer mensen de furry’s kennen, mogen we hopelijk vaker in het openbaar komen. Nu moeten we toestemming vragen en steken ze ons weg in straten waar niemand komt, terwijl de meeste furry’s introverte mensen zijn die bij het fandom komen omdat ze zich nergens goed voelen.”

Joke (55) & dochter Naomie (22) gaan samen wandelen

Naomie: “Ik ontdekte het fandom via Chatroulette (site die willekeurige mensen voor de webcam bij elkaar brengt om te chatten, red.). Plots zag ik een jongen een staart borstelen. We hadden een leuk gesprek en dan heb ik Momo ­ontworpen als eenaprilgrapje.”

Joke: “Toen zij met Momo begon, zei ze: ‘Mam, doe jij ook oortjes en een staart aan!’ Maar dat vond ik niets, want je staat er nog als jezelf. Ik wilde een hoofd. Even later kwam er een te koop, waar ik verliefd op werd. Daarin zag ik mezelf wel rondwandelen.”

Naomie: “Onze personages hebben niets met elkaar gemeen. Momo is een Dutch Angel Dragon. Hij is een idioot en heel ondeugend.”

Joke: “Wij willen mensen blij maken. Of je nu dik, dun, jong of oud bent – als je een knuffel wilt, mag dat. Als Joke doe ik dat niet. Maar in mijn hart ben ik wel jong en speels: in Daisy kan ik dat deel van mezelf kwijt. Tijdens furry-feestjes of -wandelingen kijkt niemand me raar aan omdat ik wat ouder bent. Ook voel ik me beter over mijn lichaam, want als kat maakt het niet of je dun of dik bent.”

Naomie (links) alias Momo en moeder Joke alias Daisy. Beeld SanneZurne

Naomie: “Door ons leeftijdsverschil beleven we het fandom anders. Ik ga naar buitenlandse conventies en chat veel. Zo zit ik in een chatgroep met andere Dutch Angel Dragons, vooral Amerikanen. We hebben het over wat ons personage zoal uitspookt, maar het is ook een vriendengroep. Al heb ik de meesten nog nooit ontmoet.”

Joke: “In de Nederlandse chatgroep sta ik bekend als ‘Daisy Moms’, omdat ik een van de enige moeders ben. Soms vragen jongeren me om raad, als ze aan hun ouders willen vertellen dat ze furry zijn. Voor de rest chat ik niet veel en zie ik weinig furs. Daar heb ik geen tijd voor, ik ben getrouwd. Mijn relatie gaat voor.”

 Voor Danny (39, IT’er) betekende zijn pak een nieuwe start

“Al van in het prille begin van het fandom was ik erbij, in de jaren 90, maar een fursuit heb ik pas sinds 2012. Het is een merkindustrie; de duurste suits kosten tot 20.000 euro. Als ik zoiets wou, had ik een tweede hypotheek moeten afsluiten. Ik heb Thabo ge­kocht zodra ik mijn laatste schulden had afbetaald. Hij betekende een nieuwe bladzijde. Eigenlijk is hij de ideale versie van mezelf. Er is geen ruimte voor slechte gevoelens. Die heb ik als Danny natuurlijk wel, maar daarvoor is Thabo niet de uitlaatklep.”

Om die positiviteit ook te verspreiden, presenteert Thabo elke maand een goednieuwsshow op YouTube. “De maatschappij is verzuurd, maar als je kijkt naar alle goede evoluties is dat bijna paradoxaal. Ik krijg ik mails van mensen die naar mijn video’s kijken als ze zich slecht voelen. Ik heb maar 600 kijkers, maar die impact hebben, raakt me diep. Als oudere fur ben ik intensief bezig met het organiseren van goede doelen. Dan sta je wel op een bloedhete zomeravond te sterven in je pak. De reacties maken het de moeite waard. Zo is er een kind in een rolstoel dat grote fan is van Thabo, hij heeft er posters van in zijn kamer.

Danny alias Thabo. Beeld SanneZurne

“De nare en absurde reacties houd ik bij. Om te lachen of om aan jongere furry’s te tonen dat sommigen altijd iets te zeggen hebben. Als ik hoor dat ‘die vieze dingen doen in hun pak’, antwoord ik: is elke voetbalfan een ­hooligan? Wie er kinky mee bezig is, doet dat achter gesloten deuren. Hun suit wordt een seksspeeltje en is niet meer welkom op mijn events voor het goede doel. Enkele furry’s hebben twee suits: eentje voor de slaapkamer, en eentje voor kinderen.”

Wolvenkoppel Benoît (26, postbode) & Jenka (25 huishoudhulp) leerden elkaar kennen via het fandom

Benoît: “Als furry-artieste postte Jenka soms op een Facebook-groep voor furry’s. Ik dacht: zij moet mijn fursona tekenen! Zij wist niet dat we in België een echte community hadden, dus heb ik haar mee op sleeptouw genomen.”

Jenka: “Die eerste activiteit viel dik tegen. Ik zat niet zo goed in mijn vel. Eigenlijk wou ik niet terug, maar gelukkig heeft Benoît me gepusht. Onze fursonas passen trouwens goed bij elkaar. We zijn allebei wolfachtig. Dat is toeval, maar toen ik zijn fursona zag was ik er wel meteen toe aangetrokken.”

Benoît: “Er komen steeds meer furry koppeltjes, want de groep groeit. We hebben nu een paar honderd leden in België, van ingenieurs tot leraren en zelfs politici. Voor sommigen is het een hobby, maar voor ons echt een levensstijl. In het dagelijkse leven blijf ik Benoît, maar ik word Faelen zodra ik meer mezelf mag zijn.”

Jenka: “Je kunt iemand totaal anders zijn. Niet dat ik echt een beest wil zijn, tenzij af en toe al fantaserend. Het helpt me om mijn gevoelens te uiten. Ik kan mij in woorden niet goed uitdrukken, dus dan teken ik mijn fursona in een mood.”

Wolvenkoppel Benoît en Jenka. Beeld Thomas Sweertvaegher

Benoît: “Een fursuit is echt een investering en is niet voor iedereen weggelegd. Sommigen worden claustrofobisch zodra ze het hoofd opzetten, en regelmatig valt er iemand flauw. Eigenlijk is het best gevaarlijk.”

Jenka: “Daarom hebben we spotters, die de suiters wat verzorgen en de weg wijzen. Ze houden slechte mensen op afstand, want er zijn veel vooroordelen. Maar het is geen toxische hobby hè, integendeel. Het is een uitlaatklep, zoals anderen eens goed gaan fuiven.

Benoît: “Sommigen denken dat we de suits gebruiken in de slaapkamer. Maar suiten is zoals rondlopen in een chic ta­pijt: het is heet, zwaar en duur. Jij hebt toch ook geen seks in je beste kleren?”

Andreas (23, soundchecker) leerde zijn seksualteit uiten dankzij de community

“Ik wist al op jonge leeftijd dat ik furry was, intussen ben ik het elf jaar. Mijn fursona heet Star, een kopie van mezelf, maar dan als Foxcoon – een hybride van vos en wasbeer. Hij lijkt heel zelfzeker en neemt soms machoposes aan, maar is vanbinnen een echte knuffelbeer. Zeker vroeger kreeg ik meer zelfvertrouwen zodra ik Star werd. Dan kon ik echt dansen en losgaan. Ze zagen immers niet mij, maar Star dansen. Zo hielp hij me openbloeien.

“Sinds een dik jaar kom ik ervoor uit dat ik furry ben. Ik heb mijn suit zelfs op een familiefeestje aangetrokken – het is wie ik ben. Mijn moeder ziet dat ik nu veel gelukkiger en socialer ben, ze ondersteunt me. De community heeft me geholpen om dingen te uiten, zoals mijn seksualiteit. Ik wist lang niet of ik hetero of homo was. Intussen weet ik dat het mij niet uitmaakt. Het merendeel van de furry’s is niet hetero, dus met hen was het makkelijker om daarover te praten. Ze zijn ook een stuk toleranter. Intussen is 90 procent van mijn vrienden furry. 

Andreas alias Star. Beeld Thomas Sweertvaegher

"Ook in een relatie zoek ik een furry. Iemand met dezelfde mindset, die begrijpt waarom ik veel chat. Natuurlijk val ik niet enkel op iemands fursona. Wel kan ik een fursuit-crush hebben: een suit superschattig vinden, en ermee willen knuffelen. Maar ik wil ook weten wie erachter zit.

“Als we rondwandelen in fursuit, vind ik het grappig hoe mensen reageren. Alleen over straat lopen, doe ik nooit. Mensen zouden je misschien uitschelden of pijn doen. Meestal komen vooral kindjes meteen op ons af, al ben ik daar geen fan van – en ook ­volwassenen hebben knuffels nodig.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234