Maandag 24/01/2022

'In de spots staan is een kwelling'

LAATSTE TRIP. Na ruim tien jaar toeren dreigde Creature with the Atom Brain als roadkill te eindigen. Om die reden beslist frontman Aldo Struyf om zelf de stekker uit het Atoombrein te trekken. Maar de dood is niet het einde.

R.I.P. Creature with the Atom Brain. Gelukkig kan de erfenis tellen: een handvol cultplaten, twee ep's die als collector's items gelden, en tournees met Jack Whites The Dead Weather, The Jesus and Mary Chain, Alice in Chains en Mark Lanegan. Daarbij mag je Night of the Hunter vandaag beschouwen als een indrukwekkend in memoriam: een psychedelisch én futuristisch klinkende plaat met vijf titelloze songs, die als bij een koortsige droom in elkaar overvloeien.

Hoewel Creature with the Atom Brain altijd een veredeld eenmansproject van Aldo Struyf is geweest, werden niet de minsten uitgenodigd op Night of the Hunter: gastmuzikanten als Tom Barman, Tim Vanhamel en Mark Lanegan. Met die laatste is Struyf op dit ogenblik trouwens ook weer aan het toeren. Lanegans backingband harkte Struyf indertijd zelf bijeen: de Antwerpse multi-instrumentalist groeide doorheen de jaren namelijk uit van vertrouwenspersoon tot de muzikale dirigent van de gruizigste bariton in het westelijk halfrond.

Struyf neemt hier afscheid van zijn band, blikt terug op het verleden, vertelt wat hij nog van plan is met Creature, en kijkt naar zijn muzikale toekomst.

'Rockgroepen worden gewoon oninteressant'

"Eigenlijk is Creature al eind 2013 ingeslapen, gelooft Aldo Struyf. "Ik voelde het vuur niet langer hoog oplaaien. We hebben zo intens getourd met The Birds Fly Low (2012) dat die songs niet langer speciaal aanvoelden. Dan vond ik het beter om tenminste op een hoogtepunt te stoppen. Zo voelde dat laatste jaar wel degelijk aan: de mooiste periode met Creature with the Atom Brain vond ik de hele tournee in het voorprogramma van The Dead Weather. Elk optreden kan ik me nog haarscherp voor de geest halen. Iedere avond was een regelrecht succes, de stemming binnen de groep was grandioos, het publiek reageerde laaiend enthousiast, en we verkochten opvallend veel platen na elke show. Beter dan dit wordt het niet, dacht ik toen. De tijd was dus gekomen om er mee te kappen.

"In 2011 sprak ik inderdaad ook al over stoppen, maar dat kwam omdat Dave Schroyen, de oorspronkelijke Creature-drummer, zijn voet had gebroken. Zonder hem zag ik de groep niet langer bestaan. Uiteindelijk kwamen er ook twee drummers aan te pas om hem te vervangen. (lacht) Maar nu stop ik om een heel andere reden: rockgroepen worden op den duur gewoonweg oninteressant. Toen ik nog bij Millionaire speelde, was ik een grote Queens of the Stone Age-fan. Maar hun laatste plaat heb ik zelfs niet eens beluisterd. Als Nirvana nog bestond, zou ik wellicht hetzelfde gevoel hebben. Bij Bob Dylan of Mark Lanegan voel ik dat niet, maar rockbands zijn wel degelijk vatbaar voor slijtage: net als de meesten zweer ik alleen bij de eerste platen van Black Sabbath of Led Zeppelin."

'Ik hou niet van comebacks en reünies'

Van een zwanenzang was lange tijd geen sprake. Maar Aldo Struyf had nog ergens drumpartijen liggen, en die klonken te goed om naar de prullenmand te verwijzen. "Eén song kon er dus nog wel van af, dacht ik. Dat is uiteindelijk één heel lang nummer van een halfuur geworden, ofwel een heel korte plaat in vijf delen. (lacht)Night of the Hunter is zo snel voorbij omdat ik het spannend wilde houden. Er moest voortdurend iets gebeuren in dit filmische muziekverhaal.

"De titel van de plaat werd trouwens bedacht door Tom Barman, die zijn inspiratie effectief haalde bij een film uit de jaren 50: The Night of the Hunter. Zelf speelde ik dan weer met het idee om een paar regisseurs op te trommelen, die elk deel van een clip zouden voorzien. Visuele artiesten als Anne-Mie van Kerckhoven, Nicolas Provost en Pieterjan Ginckels moesten dan de plaat van beeld voorzien. Misschien komt dat er nog van, we zien wel. Meer plannen heb ik er echt niet mee. Als alle gastzangers hun agenda op elkaar afgestemd krijgen, wil ik hooguit nog een concert spelen. Maar eigenlijk staat zelfs dat niet vast. Dit jaar stopt het verhaal rond Creature écht. Ik hou niet van de typische flauwekul met comebacks en reünies."

'Verwacht nu iets elektronisch'

"Het is spannend om het geweer af en toe drastisch van schouder te veranderen. The Faye Dunaways is een project dat ik startte met Fred Jacques, bekend van Lyenn, Dans Dans en Mark Lanegan Band. Verwacht iets elektronisch met beats, gitaren en bas, waarbij we spelen met beelden. In Dublin hebben we één keer opgetreden, en dat was te gek. Muzikaal laat ik me inspireren door Massive Attack, maar net zo goed hoor je Frank Zappa-solo's. En mijn psychedelische natuur zal ik wel nooit kunnen verloochenen."

'Lanegan stuurt me kerstkaartjes'

"Het is een leugen dat ik Mark Lanegans leven heb gered. Dat wordt wel eens gezegd, door buitenstaanders die het hele verhaal niet kennen. Akkoord: er zijn momenten geweest dat hij niet wist van welk hout pijlen te maken, door drugs in de problemen kwam en toen kon hij bij mij terecht. Maar als ik er niet was geweest, dan had hij wel iemand anders gevonden. In de VS had hij ook vrienden en familie, hè. Wat er dan wel tussen ons bestaat? Een innige verstandhouding. Zoals ik ook met Tim Vanhamel heb. Mark stuurt me weleens een zalige Kerstmis, wat ik niet zo vanzelfsprekend vind voor hem. (lacht)

"We hebben elkaar leren kennen toen ik met Millionaire op tournee ging met Queens of the Stone Age. Lanegan zong toen bij hen, en we raakten aan de praat. We hielden van dezelfde muziek. Niet lang na die tour belde Lanegan me op met de vraag of ik wilde meespelen op Bubblegum (2004). Mijn aandeel in zijn muzikale kring is sindsdien inderdaad gegroeid."

'Ik haatte het om frontman te zijn'

Lanegan noemde Struyf een paar jaar geleden onomwonden "a Belgian genius". Zelf wuift hij die lauwerkransen weg. "Mark eist metronomische juistheid van zijn band, en wil dat alles klinkt zoals op plaat. Die liefde voor een strak geluid delen we kennelijk. In Lanegans band ben ik ook helemaal in mijn element. Op het podium voel ik me gewoon veel beter in een dienende rol. Ik haatte het altijd om met Creature vooraan te moeten zingen. Als het had gekund, zou ik een scherm opgetrokken hebben tussen mij en het publiek. Er is zelfs een tijd geweest dat ik gehuld in cellofaanfolie speelde. Nooit fan geweest van verkleedpartijtjes, maar dat zag er wel fantastisch uit. Al was het volkomen achterlijk om dat ook te doen bij 40 graden in een festivaltent. (lacht) Zo erg haatte ik de spotlights, dat ik er die kwelling voor over had. Een plekje in de schaduw bevalt me veel beter. Dat is geen valse bescheidenheid: ik neem mijn rol in de schaduw erg serieus. Het zijn vaak net dié mensen die dat sprankeltje méér geven aan muziek."

'Jaloers op geniale Tim Vanhamel'

"Tim Vanhamel kwam bij mij op bezoek, speelde een half uurtje gitaar en dat hoor je op Night of the Hunter. Wat een uitzonderlijk getalenteerde gast! Tim en ik hebben eigenlijk dezelfde smaak, maar in mijn kop zit minder chaos dan in die van hem. Hij is meer een Syd Barrett dan ik, al wil ik hem nu ook niet vergelijken met iemand die niet goed bij zijn hoofd was. Tim is gewoon waanzinnig geniaal. En geniaal in zijn waanzin. (lacht) Daar ben ik heel jaloers op. Jammer dat hij de wereld zijn talent zo weinig laat zien: hij speelt nog elke dag muziek, en heeft een arsenaal demo's die je écht zou moeten horen. Anderzijds: eigenlijk zou je het aan hem moeten vragen, maar ik denk dat hij nu gelukkiger is in dienst van Magnus en The Hickey Underworld."

'Muzikanten rond me verzamelen, daar ben ik goed in'

"Ik vind mezelf niet de beste toetsenist of gitarist, en ik kan geen noot muziek lezen. Daarom besteed ik veel werk uit aan mensen die ik vertrouw, en van wie ik weet dat ze erg goed zijn. Ik denk wel dat ik het geluk heb, of tenminste de aanleg, om heel wat getalenteerde mensen rond me te verzamelen. Al gaat het nooit over bewust netwerken. Tom Barman en ik kennen elkaar bijvoorbeeld al sinds onze jeugd. Later kruisten onze paden dan toevallig, gingen we met elkaar in zee voor projecten als tENERIFE en Dobberman, of hoor je me op de demo's en een B-kantje van The Ideal Crash, omdat ik toen toevallig in hun studio in Rhonda was.

"Ik merk ook gewoon dat er tussen mij en de meeste artiesten een goede wisselwerking is. Ik breek nooit iemand af, misschien telt dat mee. Persoonlijk denk ik dat ik heel gemakkelijk ben in de omgang. (lacht) Op Night of the Hunter drong ik mijn eigen teksten ook nooit op aan de artiesten die ik vroeg om te zingen. Alleen bij Lanegan heb ik dat ooit gedaan op I am the Golden Gate Bridge (2007). Maar eigenlijk ben ik erg lui in het schrijven van teksten. Op The Birds Fly Low zong ik bijvoorbeeld een stukje in het Frans, maar hoor je me ergens "mumbaaah" zingen - ik kon niets beters verzinnen. (lacht)"

'We hoefden niet groter te worden, maar ook niet kleiner'

"We zijn nergens écht groot geworden, maar hebben vaak genoeg getoerd en kansen gekregen zodat onze naam overal een belletje doet rinkelen. Voor mij hoefden we ook nooit groter te worden. Ik speel veel liever in een kleine zaal, waar je iederéén kunt meeslepen in je trip. Maar kleiner hoefde nu ook niet echt: in Engeland gebeurde het al eens dat je speelde voor de toiletjuffrouw, de barman en de kerel die de tickets verkocht aan de ingang. (lacht) Dat is lastig, maar je moet nu eenmaal met een positieve instelling toeren. En onthouden dat normale dingen ineens abnormaal worden: soms is zelfs douchen of naar het toilet gaan geen sinecure. Wie daar niet tegen bestand is, kan het leven on the road best afwijzen. Spijt? Ik heb nergens wroeging over. Op mijn sterfbed zal ik over Creature zeggen: ik zou er geen haar aan veranderd hebben."

Night of the Hunter verschijnt op 27/2 bij Sacred Love/Waste My Records.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234