Donderdag 28/10/2021

In de sacoche

Wat hebben een grafisch ontwerpster, een economiste, een productdesigner, een communicatiemanager en een hordenloopster met elkaar gemeen?
Ze smeten het roer om en stampten hun eigen handtassenlabel uit de grond.

"Mijn handtassenlijn heb ik dit voorjaar in april gelanceerd", zegt Lucie Cincinatis. "Ik kreeg het idee toen ik Jacmel bezocht, een kunstenaarsstad in Haïti. Een plek waar creatievelingen en kunstenaars wonen en werken. Je vindt er bijvoorbeeld vazen gemaakt van tabaksbladeren en leren sandalen. Er is veel talent, maar ze hebben weinig mogelijkheden. De ambachtslui verkopen amper iets, er wordt niets geëxporteerd. Af en toe stopt er een cruiseschip, dan verkopen ze hun spullen aan toeristen. Ik leerde er Rafael kennen die tassen maakt van kalebassen, een tropische vrucht. Het idee van de handtassen was interessant, maar de producten waren een beetje kitscherig, met jeans bewerkt en zo. Ik bestelde bij Rafael een exemplaar met leer. Mijn vrienden waren weg van die tas en wilden er ook een. Dus bestelde ik er nog tien. En zo ging de bal aan het rollen.
"Mode is een nieuw gegeven voor mij. Ik groeide op in Brussel, mijn grote passie was hordenlopen. Ik maakte zelfs deel uit van de Belgische atletiekploeg. Op mijn 18de vertrok ik naar de States, waar ik vier jaar Internationaal Recht en Mensenrechten aan de Colombia University studeerde. Ik vond een baan bij een groot financieel bedrijf op Wall Street. Daar klopte ik gekke uren, maar het werk was niet creatief. Ik werd er erg ongelukkig van. Na enkele maanden gaf ik de job op en ging ik lesgeven aan achtergestelde kinderen in Queens. Maar mijn visum verliep en het was onmogelijk om langer in de VS te blijven. Via een joodse organisatie kwam ik in Haïti terecht. Ik kon er voor een jaar Engelse les geven, voor een klein salaris. Ik werkte er in Cité Soleil, een extreem arme sloppenwijk in Port-au-Prince. Maar ik vond er geluk in lesgeven."
Elk weekend trok Lucie eropuit om het eiland te ontdekken. Ze ging hiken in de jungle en langs exotische stranden. Het was tijdens een van die trips dat ze in Jacmel de rastafari Rafael ontmoette en zijn kalebassen ontdekte. Lucie: "Het idee om een vrucht te transformeren naar een tas sprak me onmiddellijk aan. Diezelfde dag al bedacht ik samen met Rafael de verschillende mogelijkheden om zijn ontwerpen te verbeteren. Elke kalebas is uniek. Ze hebben allemaal een verschillende grootte, kleur en vorm. Het is een soort meloen, maar je kunt ze niet eten. In Haïti worden ze beschouwd als een spirituele vrucht en vooral gebruikt tijdens voodoorituelen."

Producten met een ziel

Toen Lucie in februari enkele dagen in New York was, werd ze met haar kalebastas gespot door Leandra Medine van de populaire modeblog Man Repeller. "Leandra pushte me op haar blog om verder te gaan met mijn project. Toen heb ik beslist om bij mijn terugkeer naar Haïti een atelier op te starten. Rafael werd chef de atelier, ik zou de marketing op mij nemen. Het atelier is op enkele maanden tijd flink gegroeid. Er werken momenteel vijf vrouwen fulltime voor Jacmel & Co en twee tieners die af en toe komen bijklussen. Soms loopt een ontwerp wat uit de hand omdat de vrouwen allemaal hun kunsten willen tonen. Dan zit er plots een vlecht rond de tas die er niet hoort te zijn. Af en toe moet ik ze dus wat intomen.
"Mijn volgende stap is de ontwerpen - er zijn nu zes modellen - uniformer te maken. De tassen moeten naar een hoger niveau. Zo gaan we beginnen werken met verschillende kleuren leer. En gaan we het leer vastnaaien in plaats van lijmen. De lijn wordt ook uitgebreid: binnenkort lanceren we juwelen, sandalen en lampen. Ik wil een platform aanbieden voor de verschillende producten die handgemaakt worden in Haïti. Zo help ik op mijn manier een klein beetje de bevolking. Ik geef enkele vrouwen werk, koop leer en kalebassen van lokale producenten en probeer aandacht te vestigen op de talenten van de ambachts­lui. Ik wil dat zo veel mogelijk Haïtianen baat hebben bij dit project. Liefdadigheid is mooi, maar onhoudbaar. Als je mensen geld geeft, blijven ze afhankelijk en groeien ze niet. Ik geloof in het motto: 'leer mensen vissen in plaats van ze een vis te geven'."
Sinds het artikel op Man Repeller kreeg Jacmel & Co een flinke boost en stuurt Lucie haar ontwerpen naar klanten over de hele wereld. Lucie: 'Zelf probeer ik dingen te kopen met een ziel. En ik merk dat mijn klanten dat ook willen. Vrouwen kopen de tassen omdat ze een emotionele waarde hebben. De creaties zijn uniek, grappig en hebben een verhaal. De kalebas is een lokaal iets, handgemaakt met liefde en aandacht. Het menselijke aspect van Jacmel & Co is zeer belangrijk.

"Ik vraag aan mijn klanten ook om een foto van zichzelf met hun tas te bezorgen. Die laat ik zien aan de ambachtsvrouw die de tas gemaakt heeft. Zo maken de klanten deel uit van het project. De vrouwen maken 40 tassen per maand en verdienen daarmee tien keer meer dan een gemiddeld salaris, wat zo'n 30 à 40 dollar is. Ik betaal mijn werklieden per stuk, dat werkt motiverend. Anders komen ze soms niet opdagen en verzinnen ze een smoes.
"Voorlopig verkoop ik mijn ontwerpen enkel online en via Instagram; zo communiceer ik heel direct met mijn klanten en vertel ze de achtergrond van het project. In een boetiek waar de tassen verkocht worden door een verkoopster zou mijn verhaal misschien verloren gaan."

Tarantula in bed

Een tweede missie van Lucie is komaf maken met de slechte reputatie van het land. "Haïti is een speciaal land, tragisch en magisch tegelijk. De magische kant toon ik met foto's op mijn website en Instagram. Het leven op het eiland is rauw en simpel, maar ook mooi en het levert creativiteit op. De Haïtianen lijken gelukkiger dan wij. Ze zijn dankbaar voor de kleine dingen. Een verse vis als avondmaal, een namiddagje op het strand spelen... Op Haïti ben ik veel relaxter dan in New York, waar ik in de weer ben met make-up en mijn kledij. Ik leef in Jacmel volgens de lokale filosofie: go with the flow. En ook: less is more, da's de filosofie die ik probeer te hanteren. Wat ik geleerd heb op Haïti is dat onze westerse problemen vaak geen echte problemen zijn. De drama's die ik in New York soms maakte als ik een outfit moest kiezen voor een feestje! Dat heb ik op Haïti nog niet gehad. Natuurlijk zijn er soms dagen dat ik het niet meer zie zitten. Als ik weer eens een tarantula vind in mijn bed. Of een slok slecht water binnenkrijg en drie dagen ziek in bed lig. Of als er een muggenepidemie uitbreekt. Ik heb al veel moeilijke periodes meegemaakt. Maar ik blijf: Haïti is een deel van mij geworden."
Of ze ooit nog terugkeert naar Brussel? "Ik ben al zeven jaar weg uit België, al blijft Brussel de plek waar mijn roots liggen. Maar het is niet altijd evident om terug te komen: de mensen met wie ik studeerde, zijn nu met andere dingen bezig. New York zal altijd mijn grote liefde blijven, het is de plek die ik het beste ken. Maar Haïti biedt veel mogelijkheden. Eigenlijk heb ik geen vaste plek nodig, ik leef uit mijn koffer. Ik ben ambitieus en zelfstandig. En ik heb een goed diploma, dus mocht het mislopen, dan kan ik altijd terugkomen. Maar liever niet."
www.jacmelandco.com

Nina Bodenhorst (30)

Merk: Niyona

Het klinkt Japans, maar Niyona is wel degelijk een Belgisch accessoirehuis. Wat heet: de tassen zijn 100% handgemaakt in Brussel. Ontwerpster Nina Bodenhorst startte het merk in 2010 samen met haar man Jonathan Wieme, die onder meer de communicatie op zich neemt. De naam is een creatieve samentrekking van Nina en Jonathan. "Mijn eigen naam op de tassen zetten, dat zag ik niet zitten. Niyona is een groepsnaam voor iedereen die eraan meewerkt. Bovendien maak ik ook een mannencollectie en daar past een vrouwennaam niet bij."
Bodenhorst studeerde industrieel ontwerp aan La Cambre en liep zes maanden stage bij Delvaux. Vervolgens haalde ze een job binnen als ontwerpster bij handtassenmerk Nathan-Baume in Ieper. "In totaal tekende ik daar zeven collecties. Erg leerzaam, maar zoals elke creatieveling droomde ik van een eigen merk. Ik wist precies wat ik wilde: enkel echt kwaliteitsleer en volledig Belgische productie. Tijdens mijn job bij Nathan-Baume volgde ik maroquinerie in avondonderwijs, dus ik wist hoe ik een tas moest maken. Ik heb een aantal basismodellen die altijd blijven. En daarbij maak ik collecties, zoals nu Purple Rain. Omdat alle tassen hier in het atelier geproduceerd worden, maak ik ook tassen op maat. Alle kleuren, vormen en voeringen zijn mogelijk."
Voor de opstart klopte het koppel niet aan bij de bank, maar tastte het in eigen zakken. Met een paar duizend euro spaargeld gingen ze van start. "Onze overtuiging: werk met wat je hebt. Zodra je meer middelen hebt, zet je de volgende stap. Omdat we vasthouden aan kwaliteitsmaterialen en Belgische productie, moeten we kleinere marges hanteren om concurrentieel te blijven. Een handtas van 400 euro kost doorgaans 50 euro in productie. Bij Niyona is dat 300 euro. Om te overleven, halen we ook omzet uit onze winkel Hello James en de leerworkshops die ik geef. Verder produceren we tassen voor andere labels zoals Super Pieceofchic. Financieel stellen we het met wat minder nu, maar Niyona is onze passie."
niyona.be

Nina kort

Droomhandtas "Alles van Hermès. Qua vakmanschap bestaat er niets beters.
Soms zou ik een tas uit het rek willen halen en stuk snijden om te zien hoe ze gemaakt is."
Eigen stijl "Matuur, stijlvol, tikje rebels. Zangeres Marie Warnant, onze nieuwe ambassadrice, vat die stijl perfect samen."
Business mantra "Hou vast aan je eigen waarden."
Grootste blunder "Soms loop je tegen de lamp, maar dat hoort erbij als jonge ondernemer. Achteraf gezien hadden we soms misschien andere beslissingen moeten nemen. Maar blunders noem ik dat zeker niet."
Belangrijkste les "Niet elke vraag is een opportuniteit. Wees kieskeurig en durf nee te zeggen."

Clio Goldbrenner (29)

Merk: Clio Goldbrenner

Een tas van Clio Goldbrenner herken je uit duizend. Ze hebben allemaal een strookje gouden stof, een knipoog naar haar achternaam. Goldbrenner startte haar eigen label in 2011. "Na mijn studies economie werkte ik een tijdje voor L'Oreal, maar stiekem droomde ik van mijn eigen handtassenlabel. Toeval of niet: vroeger hadden mijn ouders een bedrijf dat handtassen maakte voor grote ketens zoals Etam en Veritas. Ons huis lag er vol mee. Andere kinderen speelden met poppen, ik met handtassen."
Clio's moeder, die mode studeerde aan La Cambre, helpt haar nog altijd met het tekenen van de collecties. En haar vader fluistert haar regelmatig businesstips in.
"De eerste keer dat ik op straat iemand tegenkwam met mijn tas, vergeet ik nooit meer. En nog altijd vind ik het heel bijzonder om vrouwen met mijn tas te zien", glundert de Brusselse onderneemster die haar eigen naam aan haar label gaf. "Aanvankelijk stond ik daar wat weigerachtig tegenover, maar nu ben ik er juist heel blij mee. Mijn klanten kunnen zich zo beter met het merk identificeren. Om met hen in contact te blijven, zijn Facebook en Instagram ideaal. Ik post minstens één foto per dag, zoals tijdens de lookbookshoot of teasers van nieuwe materialen."
Inspiratie vindt Goldbrenner vooral op straat. "Haute-couture vind ik fantastisch om naar te kijken, maar draagbare mode inspireert me veel meer, vooral de Franse stijl. Zelf draag ik nooit hakken of chique kleedjes. Mijn stijl is vrouwelijk, maar vooral naturel. Dat zie je ook in mijn tassen."
Het label van Clio Goldbrenner was een schot in de roos. Al bij de tweede collectie had ze 50 verkooppunten. "Een paar jaar geleden werkte ik alleen in de kelder van mijn appartement en mijn stock stond in de garage. Nu heb ik een showroom en vijf werknemers. Op korte tijd is mijn merk in België heel bekend geraakt. De volgende stap is het buitenland. In Frankrijk en Zwitserland krijg ik langzaam voet aan de grond, maar met een winkel alleen kom je er niet. Ik wil echt een naam opbouwen. Eerst in Europa en wie weet volgen daarna de VS en Azië."
cliogoldbrenner.com

Clio kort

Droomhandtas "Tassen van andere labels draag ik nooit. Ik maak juist de tassen die ik zelf graag zie. Maar zelfs als ik niet mijn eigen label zou hebben, zou ik geen Chanel of Vuitton kopen. Dat is mijn stijl niet."
Eigen stijl "Vrouwelijk, elegant en een tikje stoer. Het moet cool blijven."
Business mantra "Stap voor stap."
Grootste blunder "Geen enkele."
Belangrijkste les "Veel beslissingen neem ik intuïtief, maar een dosis goede raad van een consultant van tijd tot tijd is onmisbaar."

Annelies Timmermans (30)

Merk: Annelies Timmermans

"Per toeval", antwoordt Annelies Timmermans als we haar vragen hoe haar merk ontstond. "Anders dan mode, interesseerde handtassen me eigenlijk totaal niet. Maar toen ik geen goede tas vond, knutselde ik er zelf een in elkaar. Vriendinnen en collega's hadden ook interesse. Toevallig won ik in die tijd een prijs voor mijn afstudeercollectie. Dat geld gebruikte ik om er een tiental te laten produceren die ik verkocht aan een winkel. Zij polsten meteen naar mijn wintercollectie. En zo was ik ineens vertrokken."
Dat was in 2008. Timmermans woonde toen nog in Milaan. Na haar studie grafisch ontwerp trok ze naar Italië voor een job bij modelabel Vintage 55. Daarna werkte ze voor het merk Luisa Beccaria. "Nog bijna maandelijks ga ik naar Milaan. Daar koop ik mijn leer en produceer ik mijn tassen. Ik werk al sinds het begin samen met een klein atelier van een jonge gast. We zijn met z'n tweeën gegroeid. Zo investeerden we samen in machines. Dat ik in het begin vlakbij de productie zat, was ideaal. Maar na een tijdje was dat minder nodig en keerde ik terug naar België. Mijn tassen verkochten in België ook veel beter dan in Italië. Mijn sobere, pure stijl sloeg daar minder aan."
De tassen van Annelies Timmermans zijn te koop in een twintigtal Belgische boetieks, maar ook in haar eigen winkel die ze vier jaar geleden opende in de Antwerpse Aalmoezenierstraat. "Ik deed eerst een pop-upversie om te testen. Toen dat aansloeg, durfde ik de stap te wagen. Klanten komen graag naar hier, omdat ze er alle kleuren en modellen kunnen vinden, terwijl ze in boetieks maar een selectie van de collectie vinden. Ook het rechtstreekse contact met klanten is erg fijn. Ik geef garantie op al mijn tassen en als er een herstelling moet gebeuren, neem ik de tas persoonlijk mee naar Milaan."
Wat de toekomst nog biedt? "Groeien staat niet bovenaan het lijstje. Een groter bedrijf geeft veel meer zorgen en risico. Wel zou ik graag iemand aanwerven voor de winkel, zodat ik meer tijd heb voor het creatieve proces."

anneliestimmermans.com

Annelies kort

Droomhandtas "Andermans tas gebruiken, zou ik vreemd vinden. Maar als ik toch moet kiezen, zou het Céline worden. Net als mijn eigen tassen zijn die heel sober en ze hebben heel fijne details die je in mijn collecties minder vindt."
Eigen stijl "Grafische lijnen komen altijd terug. Verder zoek ik bij elke tas naar de juiste verhouding. Naast het praktisch nut, moet het ook een mooi object zijn om naar te kijken."
Business mantra "Maak geen grote sprongen. Ik heb geen leningen of investeerders. Op voorhand bereken ik nauwkeurig hoeveel ik moet verkopen voor de gemaakte kosten. Ik hou de kosten laag door alles zelf te doen: van de winkel en het ontwerp tot de website, de verkoop en de fotoshoots."
Grootste blunder "Geen echte. Maar als ik terugkijk, liet ik me soms te veel beïnvloeden door vragen van mijn klanten. Nu doe ik minder concessies aan mijn eigen visie."
Belangrijkste les "Een handtas moet vooral praktisch zijn. Anders dan schoenen of kleren gaat dezelfde tas elke dag overal mee naartoe. Ook qua kleuren kies ik bewust voor tinten die overal bij passen."

Marie Martens (38)

Merk: Marie Martens

Marie Martens zette een punt achter haar job als communicatieverantwoordelijke, verruilde Gent voor Versailles en ging aan de slag als ontwerpster. Haar debuutlijn bleek een schot in de roos. "Ik heb er altijd van gehouden dingen te creëren. Eerst maakte ik juwelen, maar het begon steeds meer te kriebelen om handtassen te ontwerpen."
De fascinatie om zelf te ontwerpen heeft Marie aan haar oma te danken. "Als kind was ik dol op haar verboden naaikamer. De teleurstelling was dan ook groot toen ik ontdekte dat ze er enkel gordijnen voor de hele buurt maakte. Uiteindelijk heeft ze me wel leren naaien, al was het eerder horizontaal stikken op ruitjespapier. Maar het was een begin."
Ook haar vader gaf zijn creatieve genen door. "Hij was artistiek aangelegd en had oog voor het esthetische. Hij was zelf ook altijd mooi gekleed, en hechtte belang aan speciale stoffen en details." Het zijn net die details, zoals een knuffelbare pompon of speelse franjes, die kenmerkend zijn voor de tassen van Martens. Hoewel ze zelf niet graag op de voorgrond treedt, draagt het label toch haar eigen naam. "Ik heb daar lang over getwijfeld maar vind het nu wel goed klinken. Mijn Franse voornaam en Vlaamse achternaam staan symbool voor de invloeden uit beide werelden die duidelijk aanwezig zijn in mijn ontwerpen. Het chique, de klasse en de soberheid link ik aan Parijs, het praktische aan mijn Belgische roots. Zo kun je mijn grote tote bag omvormen tot een kleinere handtas. Twee voor de prijs van een: heerlijk Vlaams!"
Toch haalt Martens haar inspiratie overal ter wereld. "Mocht geld geen belemmering zijn, dan zou ik als ontwerpende nomade door het leven gaan. Reizen is bovendien de perfecte manier om aan alles te ontsnappen, zelfs wanneer die reisjes zich enkel in mijn hoofd afspelen."
marie-martens.com

Marie kort

Droomhandtas "Ik ben sinds mijn kinderjaren dol op de Le Brillant van Delvaux. Esthetisch perfect, mooi object op zich."
Business mantra
"'Alles komt goed', ik ben een eeuwige optimist. Zelfs wanneer ik op een dag tien keer slecht nieuws krijg, weet ik zeker dat er ook een goed nieuwtje komt."
Eigen stijl "Ik mix graag, dus ik kan er moeilijk een stijl op plakken. Niet té 'madame', ik hou het graag casual."
Grootste blunder Die keer toen ik op een beurs mijn zomercollectie moest voorstellen... zonder collectie! Die was door problemen met leveranciers nog niet af. Ook van mijn vorige lijn had ik geen tassen meer in stock. Twee dagen lang heb ik mijn stand met vijf exemplaren van één model ingericht. Het zag er conceptueel uit, dat wel."
Belangrijkste les "Dat ik trouw aan mijn buikgevoel moet blijven. Mijn eerste gedacht bleek vaak het juiste. De combinatie van franjes en pompons werd me in het begin afgeraden, nu is de Bucket Bag de grote favoriet."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234