Woensdag 22/01/2020

'In de politiek kun je zo weinig dansen'

'Ik zou zogezegd een machine zijn, maar ik ben ook een sentimentele vrouw', zegt PS-politica Laurette Onkelinx (56). Een vrouw, zo blijkt, die behalve vurig socialiste ook een strenge moeder en een gelukkige echtgenote is. En een vrouw die nog een rekening te vereffenen heeft met de premier.

C'est magnifique! Na een werkdag in de Kamer op de warmste eerste julidag van de moderne tijdrekening dendert Laurette Onkelinx de paradijselijke tuin van restaurant In De Wulf in. "Ik hou van tuinieren."

Minuten later staat ze al met een fluwelig plantenblad tussen de vingers te doceren over fauna en flora. Onkruid wieden vindt ze heerlijk. "Daar kan ik mijn woede op afreageren."

De agressieve armgebaren die haar woorden ondersteunen, doen je spontaan medelijden krijgen met het onkruid. De suggestie dat ze daarbij wel eens aan Charles Michel denkt, wil ze niet bevestigen, maar ontlokt haar die typerende schaterlach die tot in omliggende boerderijen van Dranouter te horen is. Neen, tussen haar en de premier komt het niet gauw meer goed.

Verontwaardiging kenmerkt haar publieke verschijning. Nu, bij het verraderlijke aperitief met venkeldistillaat, wil ze liever zingen. Dat kan ze goed, beweert ze, maar ze heeft haar woordvoerster moeten beloven om het bij praten te houden vanavond. Dansen dan? Doet ze ook graag. "In de politiek kun je zo weinig dansen. Soms bid ik om een burgemeestersbal, opdat ik toch even de benen zou mogen strekken." Weer die uitbundige lach.

Evengoed is diezelfde Laurette la mitraillette een zorgzame, ja, strenge moeder, die dit gesprek pas wilde inplannen als de examens van haar jongste dochter afgelopen waren. Examens, die goed verlopen zijn. "Ze is nog maar twaalf, maar ze heeft het erg goed gedaan. Mijn twee oudste kinderen hebben een nogal moeilijke schoolloopbaan achter de rug, bij de jongste lijkt het voorlopig vlotter te lopen. Hout vasthouden."

Ze vindt de school als plek om de wereld te leren kennen buitengewoon belangrijk, benadrukt ze nog. In 'de school' beleefde ze ook de moeilijkste uren van haar carrière. In 1995 werd ze Minister van Onderwijs van de Franse gemeenschap met maar één missie: saneren.

Laurette Onkelinx: "Er was geen weg rond. Het was dát of het bankroet van de Franse gemeenschap."

Het verzet werd bij momenten gewelddadig. Heeft dat u gehard?

Laurette Onkelinx: "Ik kon daar wel mee om, maar voor mijn gezin was het hard. Hoe leg je aan je kinderen uit dat ze van slaapkamer moeten veranderen omdat het risico te groot is dat er een steen door het raam kan vliegen? Er zijn stenen door het raam gegaan, elke dag waren er manifestaties voor onze deur. Mijn kinderen zijn zelfs een tijdje gegijzeld. In hun basisschool, stel je voor.

"Toch ben ik altijd de dialoog blijven aangaan, en in de daaropvolgende verkiezingen heb ik een knappe uitslag gehaald. Als je eerlijk bent en je verantwoordelijkheid opneemt, snappen mensen dat je soms moet ingrijpen."

Dus Alexis Tsipras, kerel, neem je verantwoordelijkheid!

"Dat doet hij ook. De manier waarop de crediteuren met Griekenland omgaan, is werkelijk onwelvoeglijk. Ook een land met een staatsschuld moet toch de soevereiniteit behouden om te beslissen hoe het die schuld wegwerkt? Alexis Tsipras heeft een ruim mandaat gekregen van de kiezers met zijn anti-soberheidsprogramma. Dat hebben de crediteuren nooit gerespecteerd. Het was nooit genoeg. Hem nu als een vetgans met een trechter in de keel opnieuw alle saneringsmaatregelen laten slikken, ça ne va pas."

Als u Griekse was...

"... dan steunde ik Tsipras. Voluit. Alle economen, van Piketty tot Paul Krugman, zeggen dat de austeriteit niet werkt in Griekenland. Dit gaat niet meer over rationeel beleid, dit gaat over politieke wraak. De Europese leiders dragen een zeer grote verantwoordelijkheid in de schokgolf die over Griekenland dreigt te trekken."

Is dit Europa nog uw Europa?

"Mijn overtuiging blijft Europees, maar de Europese Unie moet wel gedragen blijven door haar bevolking. We moeten durven vaststellen dat we daar toch stilaan een probleem hebben. De soberheidspolitiek brengt het hele Europese project in gevaar. Denkt u dat de man in de straat nog aan vrede en welvaart denkt als je met hem over Europa praat? Neen, die kijkt naar het gat dat Europa in zijn portemonnee slaat."

De socialisten van uw generatie hebben de kans gehad om de EU socialer te maken. Dat is niet gebeurd.

"Dat is wél gebeurd. Begin jaren 2000, hebben Frank Vandenbroucke en ikzelf met Martine Aubry in Frankrijk en nog anderen een sociale agenda opgesteld. Geweldige tijd was dat. (pretoogjes) Toen extreemrechts in Oostenrijk mee aan de macht kwam, hadden Martine en ik gedreigd om op te stappen uit de EU-raad. Paniek in de ministerraad, want dat konden we toch niet maken. Bon, we hebben toen maar besloten om poëzie voor te lezen in de raad. Iedereen geschandaliseerd, wij dolle pret.

"We hebben toen vooruitgang geboekt. Rechts heeft nu die sociale agenda lamgelegd. Ik kan dat betreuren, maar dat is nu eenmaal democratie: ze hebben de macht in de meeste landen."

Met de socialist Jeroen Dijsselbloem als handlanger.

"Dat er zoiets bestaat als een Europees socialisme is een illusie. De Europese socialistische partij weegt niet op tegen de verschillen tussen de nationale partijen onderling. In elke stroming zie je die verschillen opduiken, maar bij de socialisten zijn ze toch het grootst."

Moet er in België ook een Syriza komen?

"Wij zijn hier toch al? De huidige rechtse regering kan haar geluk niet op omdat ze België eindelijk kan veranderen, zonder socialisten. Oef!

"Pertinente vraag: wat willen ze veranderen? België is een van de zeldzame landen waar het bbp hoger ligt dan voor de crisis. Onze bevolking is volgens de statistieken één van de gelukkigste van de hele EU. België is niet gekraakt onder de crisis. Wel, die volgehouden combinatie van welvaart en welzijn, die eis ik op als een verdienste van de socialisten. Dat pakt niemand me af."

Uw partij heeft, zeker in Franstalig België, lang geregeerd. De balans is gemengd. Denkt u nooit: misschien zitten we helemaal verkeerd?

"Waarom zijn we zolang aan de macht gebleven? Omdat de mensen ons verkozen hebben. We hebben nooit gecapituleerd. We zijn niet geplooid voor de eis om een indexsprong door te voeren; we zijn niet geplooid voor de eis om de pensioenleeftijd te verhogen; we zijn niet geplooid voor het afbouwen van de werkloosheidsvergoeding. De druk was enorm, maar we hebben altijd beslist om het anders te doen.

"We zijn er altijd in geslaagd om ons eigen kleine Belgische muziekje te laten spelen. Met succes. Wij zijn Griekenland niet, Spanje niet, Italië niet. En toch hebben we ons hoge niveau van welzijn kunnen behouden. Dat is mede onze verdienste. We hebben veel hervormd, we hebben toegevingen gedaan, we hebben fouten gemaakt, maar ik ben niet beschaamd over het eindresultaat."

Vindt u het dan onrechtvaardig dat u nu in de oppositie zit?

"Ach, neen. Deze regering is even legitiem als elke andere, maar ze maakt wel de breuk met de voorgaande regeringen. Ze maakt een economische breuk. Haar zogenaamde verandering bestaat uit oude recepten uit de Thatcher-jaren. De indexsprong zeg, hoe vernieuwend is dat? Martens-Gol deed dat al. En ze maakt een communautaire breuk. Een regering die slechts 25 procent van de Vlamingen vertegenwoordigt: denkt u dat België dat zou overleven? We kunnen het eens proberen, hè."

Komt het nog goed tussen de MR en u?

"Zeg nooit nooit. Je weet nooit hoe de kaarten gedeeld liggen na de volgende verkiezingen. Je weet ook niet wat ze nu in hun geheime Atomaschriftjes staan hebben. Staat daarin, zoals Jan Jambon (N-VA) beweert, dat de grondwet opengesteld wordt, om België uit elkaar te kunnen halen? Voor mij is dat een cruciale vraag. Ofwel is de N-VA echt een puur rechtse partij geworden en geeft ze haar nationalistische agenda op. Ofwel heeft de MR België uitgeleverd aan de separatisten en confederalisten. On verra."

Het zou u verrassen mocht de MR alleen de N-VA kunnen tegenhouden?

"Het was hun keuze om alleen te gaan. Ze hebben de hele tijd gelogen. De héle tijd, bij elke gelegenheid.

"Ik ben geen belgiciste. Ik heb geen romantisch ideaal over een natiestaat; het gaat me om de mensen. Bart De Wever (N-VA) is zeer intelligent , een geniale communicator ook. Echt uitzonderlijk. Maar er zijn in de geschiedenis nog communicatiegenieën geweest waar niets goeds van gekomen is."

U bent bijna rechtstreeks van de regering in de oppositie gestapt. Dat lijkt lastig.

"Van mijn partij mocht ik naar het Brussels Gewest gaan. Ik heb 'neen' gezegd omdat ik de nood voelde om te bezinnen.

"Ik mis mijn titel niet, maar wel mijn team. Iedereen zegt: Laurette la machine, een dossiervreetster. Maar ik ben ook een sentimentele vrouw. Ik had het fysiek lastig met dat persoonlijk afscheid."

"Ik heb zelfs even in het ziekenhuis gelegen in de periode van de overdracht. Maar goed, twee dagen later sta je op, klop je het stof van je blouse en ga je naar de Kamer om je plicht te doen."

U heeft uw debuut als oppositieleidster niet gemist.

"Dat was helemaal zo niet gepland. Ik wilde niets liever dan een debat sur le fond. Ik heb in het begin van de zitting beleefd gevraagd of we een apart debat zouden kunnen houden over de verklaringen van meneer Jambon over de collaboratie en over het gedrag van meneer Francken. Juist opdat we dat uit de voeten zouden hebben en de regering haar beleidsverklaring kon afleggen. Dat is me geweigerd. Toen is het even rood voor mijn ogen geworden.

"Ik heb mijn temperament. Niemand hoeft daarvoor te applaudisseren, maar ik ben geschokt over het predikaat van hysterica dat ik plots overal meekreeg. Dat is puur politiek machismo. Een man die zich kwaad maakt, is volhardend, een vrouw is een hysterica. Dit is een georchestreerde communicatiestrategie, en ik weet wie ze in gang gezet heeft."

Wie dan?

"Ik weet wie het is, dat volstaat. Plots floepte dat woord overal op, en alle politieke analisten kauwden het na: hysterica! Ik pik dat niet. Die reactie is tekenend voor een meerderheid die vrouwonvriendelijk is. Voor een regering waar geen enkele vrouw meer in het kernkabinet zetelt, wordt een vrouw die haar mond opendoet al snel een hysterica. Vrouwen betalen de prijs van deze regering. Het is geen toeval dat de pensioenhervorming met name vrouwen, die vaak deeltijds of onderbroken werken, fors benadeelt."

De partij heeft u wel gevraagd voortaan wat te dimmen.

"Ik zou het morgen zo opnieuw doen. Dit was geen theater. Ik kan mezelf toch niet veranderen? Je suis à l'italienne. Ik praat met mijn handen, ik draai met mijn ogen. Ik praat luid, ik lach luid. Vrienden en collega's zullen bevestigen dat ik tegen hen net zo doe. Ik ben nu eenmaal geen juffertje dat koffie drinkt met een pink in de lucht. Ik ben een eenvoudig meiske uit de volkswijken van Ougrée. Ik doe aan politiek met mijn onderbuik."

Heeft u daar achteraf nog over gepraat met Charles Michel?

"Charles Michel toont voorlopig niet veel nood om te verzoenen. Hij doet niet aan bruggenbouwen met de oppositie. Ik betreur dat.

"Charles Michel is een man van het conflict. Toen hij in de regering zat, lag hij in conflict met Didier Reynders die toen partijvoorzitter was. En toen hijzelf partijvoorzitter was, lag hij nog altijd in conflict met Didier Reynders, die toen zijn vicepremier was. En nu hij premier is, zoekt hij het conflict op met het parlement. Hij is een politicus die gedijt in clans, die mensen tegen elkaar opzet. Hij is nog jong, misschien verandert hij nog."

Heeft u veel vrienden in de politiek?

"Ik heb vooral veel vrienden buiten de politiek. Ik heb me nooit willen laten opslorpen door de politiek. Maar met Johan Vande Lanotte (sp.a) kom ik uitstekend overeen, met Yvan Mayeur (PS-burgemeester in Brussel) ook, en bijvoorbeeld ook met Sabine Laruelle (voormalig MR-minster). Vorige week zijn we nog samen iets gaan eten. Didier Reynders was er ook bij."

Zo hard als Onkelinx is voor Charles Michel, zo empathisch spreekt ze over Didier Reynders. De aangespoelde Brusselaars Onkelinx en Reynders delen hun Luikse afkomst. "Ik ken al zijn streken", glimlacht ze. Ze zaten zelfs in dezelfde klas bij Rechten, aan de universiteit van Luik. "Eigenlijk zijn we daarna elkaar steeds blijven tegenkomen.

"We waren zeer anders. Ik had erg lang haar, droeg zigeunerrokken en klompen. Ik was typisch zo'n kind van de contestatiebeweging; ik zat duidelijk in een andere wereld dan hij. Hij nam het leven en de politiek toen al erg serieus. Ondertussen zat ik bij het middenveld met bloemen in mijn haar. Hij maakt daar altijd grapjes over als hij het over mij heeft in die periode. (giechelt) Maar ik ook over hem, le pauvre. Hij was toen al zo, ik heb tenminste een leuke tijd gehad."

Op welke verwezenlijking bent u het meeste trots?

"Een rode draad door mijn carrière is wel het gevecht voor gelijke rechten van vrouwen. Ik was de eerste die een nationale conferentie over geweld tegen vrouwen bijeenriep, ik heb een wet tegen intrafamiliaal geweld laten goedkeuren, ... Al van in mijn studententijd was ik met de strijd tegen geweld op vrouwen bezig.

"Mijn grootmoeder was een sterke vrouw, een Franse verzetstrijdster. Zij heeft een moeilijk leven gehad met mijn grootvader. Ik heb gezien wat zoiets met een vrouw kan doen. Ik draag dat met me mee.

Vele vrouwen vinden dat de strijd onderhand wel gestreden is.

"Overal ter wereld staan vrouwenrechten weer onder druk. We zullen altijd op onze qui-vive moeten blijven, zoals de samenstelling van deze regering bewijst.

"We komen van ver. Toen ik in 1999 in de federale regering kwam, werd ik samen met Isabelle Durant de eerste vrouwelijke vicepremier van het land. Ik kende Guy Verhofstadt niet persoonlijk, en hij mij ook niet. Bij de eerste ministerraad zei ik iets, en Verhofstadt deed of hij me niet had gehoord. Vervolgens zei ik nog wat, en hij keek dwars door me heen, alsof ik onzichtbaar was.

"Toen ben ik me daar in een colère geschoten! André Flahaut belde direct in paniek naar voorzitter Philippe Busquin: 'Als dat zo doorgaat, dan laat Laurette de regering van de eerste dag vallen.'" (hilariteit)

U was lang de machtigste vrouw van het land, maar in de zaak van de kleine Viktor, de zevenjarige jongen met de zeldzame immuunziekte, moest u uw meerdere erkennen in de macht van een farmabedrijf, dat u onder druk zette om een duur medicijn te laten terugbetalen.

"Ik zou het meteen opnieuw doen. Ik heb toegevingen gedaan, ja. En ik heb er een kinderleven mee gered. En de onderhandelaars van dat bedrijf, Alexion, zijn achteraf ontslagen omdat zij ook toegevingen hadden gedaan.

"Ik had de macht om dat bedrijf wandelen te sturen. En dan wat? Moest ik die jongen dan laten sterven op het altaar van het primaat van de politiek? Wat hadden jullie dan geschreven over het 'onmens Onkelinx'?

"Ik heb achteraf geen enkele keer een mediamoment georganiseerd met die jongen. Alle kranten en alle tv's wilden wel een beeld van Viktor en de minister die zijn leven redde. Ik heb alle aanvragen geweigerd. Je voert geen politiek over de rug van een ziek kind. Punt."

Was het een nadeel om moeder te zijn in dit dossier?

"Wie zijn verantwoordelijkheid opneemt, kan zich nooit volledig beschermen tegen dit soort sentimentele chantage. Ik heb ook niet zomaar een cheque getekend. Als Alexion gezegd had: betalen of niks, dan was het niks geweest, en had ik mijn verantwoordelijkheid opgenomen."

Bent u nog altijd dezelfde socialiste als 25 jaar geleden?

"Gelukkig niet. Toen ik jonger was, gehoofde ik erg in het collectief. Mettertijd ben ik gaan beseffen dat je ook aandacht moet hebben voor het individuele verschil. Elk vogeltje zingt anders. Het hele idee van het tijdskrediet is bijvoorbeeld op dat besef gestoeld."

U bent liberaler geworden.

"Enfin! (lacht uitbundig) Neen, u begrijpt de essentie van socialisme niet: het samengaan van het collectieve met het individuele belang."

Was het hard om te zien hoe uw vader werd aangepakt over zijn vader, die oorlogsburgemeester is geweest?

"Mijn vader is 83. Hij was een van de laatste arbeiders die het schopte tot volksvertegenwoordiger. Hij heeft veel gegeven voor de politiek. En toen moest hij plots het oorlogsverleden van zijn vader op tv gaan verdedigen. Hij was daar erg van aangedaan. Dus ja, dat heeft mij geraakt. Hem zo te zien, iemand die ik zo graag zie."

Voor het eerst valt Laurette la machine even stil. Het is een prachtige avond, het eten smaakt bijzonder.

Nu dan stilte. Het valt zwaar, zegt ze, om je vader de prijs te zien betalen voor je eigen keuze voor een openbaar leven. Ze wil er liever niet teveel over doorgaan. Toch komt nog de vraag of ze de VRT verwijt dat die een bejaarde man zo hard heeft aangepakt?

"Ze hebben hun keuze gemaakt, wat wil je dat ik daarop zeg? Had men over mijn grootvader gesproken als zijn kleindochter niet Laurette Onkelinx was? Heeft men het ook gehad over mijn grootmoeder die in het verzet zat?

Het was de bedoeling om u te raken, niet uw vader.

"Natuurlijk was het de bedoeling om mij te treffen. Het heeft geen enkel effect gehad op mij. Maar op mijn vader wel. Hij is al een dag ouder, verzwakt. Men heeft ervoor gekozen om daar geen rekening mee te houden. Je le constate. Hij is in minder goede doen nu. Dus... voilà. (ze valt weer even stil) We praten eigenlijk sowieso niet zoveel over politiek."

Als geroepen komt chef Kobe Desramaults zelf een gerecht presenteren. De weemoed om haar ouder wordende vader verdwijnt bij Laurette Onkelinx mee met de afgeserveerde lege borden."Il est encore si jeune", zegt ze, juist luid genoeg om de alweer wegbenende stoere sterrenchef te doen blozen.

Ze is, nu er wat meer tijd is, zelf ook aan het koken geslagen, vertelt ze bij het delicieuze visgerecht. "Marc heeft al die jaren dat ik in de regering zat in de keuken gestaan. Ik had iets goed te maken." Ze glimlacht bij de opmerking dat oppositie goed is voor de kwaliteit van het leven. "Het is niet dat we minder hard werken, maar je bent minder slaaf van je agenda."

Uw man is behalve uw man ook expert in staatszaken. Collega-ministers hadden het er deontologisch lastig mee dat ze hun juridisch advies soms bij de man van de PS-vice moesten halen.

"Ecoutez. Mijn echtgenoot is een van de allergrootste autoriteiten in publiek recht. Hij heeft mij niet nodig gehad om die status te bereiken. Als hij de Belgische staat niet zou mogen verdedigen, dan zou de staat een van haar beste raadgevers verliezen.

"Er zit een grote hypocrisie in dit debat. Ik ken ministers die de allerbeste vrienden zijn met topadvocaten. Ze spelen samen tennis of golf, gaan samen op weekend met het gezin. Niemand die er wat van zegt. Maar omdat wij getrouwd zijn, zou Marc uitgesloten moeten worden wegens belangenvermenging. Belachelijk."

Het zou wel helder zijn. Als de man of vrouw van een minister een overheidsopdracht krijgt, zullen er altijd vragen gesteld worden.

"Wie stelt die vragen? Vlaams Belang en N-VA. Toen Sarkozy nog met Cécilia getrouwd was, zat zij op zijn kabinet en nam er alle beslissingen. En iedereen vond dat tof. Mijn man werkte niets eens voor mij, maar voor de Belgische staat.

"Ik heb hem leren kennen, toen ik nog minister van Onderwijs was, en ik hem rekruteerde als advocaat. Al een geluk dat hij niet voor alle ministers sindsdien gewerkt heeft, want met sommigen weet je nooit." (schaterlach)

En als u samen thuis bent, speelt u dan een privéversie van Mise au point?

"Wij praten thuis nooit over politiek. Regel nummer één voor wie in de Wetstraat wil overleven: neem je werk niet mee naar huis. Neen, wij schaken! Meermaals per week, en het mag gezegd worden dat ik meestal win."

U klinkt oprecht gelukkig.

"Ja, ik ben een gelukkige vrouw. Ik heb al een uitzonderlijk leven achter de rug. Ik heb vrienden die ik al jaren koester en ik heb geluk in de liefde. Dus ja, ik mag niet klagen.

"Toen Marc en ik in 1999 trouwden, waren we allebei al publieke figuren. We hebben nooit de aandacht gezocht, maar op ons huwelijk liep het vol fotografen en cameralui. Meteen kwamen de roddels over een schijnhuwelijk. Altijd weer dat gefluister, altijd uit dezelfde hoek: ze gaan scheiden, ze leven niet samen. Al zestien jaar lang leven we daarmee. Eens en voor altijd: wij vormen een gewoon gelukkig gezinnetje, met vier kinderen. Mag het, alstublieft?"

Uw man is topadvocaat, u bent toppoliticus. Hoe hou je dan werk en gezin in balans?

"Met een goede agenda en door werk en privé gescheiden te houden. Het was soms schipperen. Zeker vroeger was ik vaak tot 's avonds laat weg. Maar mijn kinderen wisten dat ik altijd mijn gsm opnam als ze me nodig hadden. En niemand heeft dat ooit in vraag gesteld."

Moeder of vader op gsm-afstand, zo vanzelfsprekend is het ook weer niet.

"Ik wil het niet mooier voorstellen dan het is. Zeker mijn oudste kinderen hebben geleden onder de situatie. Ze verwijten me niets, maar ik weet zeker dat ze iets meegedragen hebben uit die tijd. Toen mijn zoon nog jonger was, wou hij altijd voor mij op straat lopen, als een bodyguard, om op tijd te kunnen ingrijpen als iemand me zou lastig vallen. Een kind dat zijn moeder wil beschermen: normaal zou ik het niet willen noemen, neen. Dat is een gevolg van die gijzeling, dat is duidelijk.

"Mijn dochter heeft een tijdje last gehad van agorafobie. Ze heeft een moeilijke periode gehad, zoals u weet. (Op haar zeventiende werd ze opgepakt in het bijzijn van een drugsdealer, BE/LI) Ze heeft gelukkig beslist om haar leven weer in handen te nemen. Ze heeft een tijdje in Afrika gezeten; ze heeft hier sociaal werk gedaan. En nu is ze weer aan het studeren. Ik ben erg trots op haar."

Neemt u zichzelf die lastige jeugd van uw kinderen kwalijk?

"Zoals elke moeder of vader. Niemand is de moeder die zij hoopte te zijn.

"Vader of moeder worden is het mooiste avontuur dat een mens kan beleven. Maar het is ook plotsklaps het einde van de zorgeloosheid. Altijd draag je die bekommernis met je mee. Dat gaat nooit weg."

Wat voor een moeder bent u?

"A l'italienne. Een liefdevolle druktemaakster. Ik ben erg lichamelijk, wil mijn kinderen altijd aanraken en omhelzen. Je kunt van mij geen kabbelend beekje maken."

We hebben ons er al een paar keer op betrapt dat we een vraag stelden in de verleden tijd. Denkt u er zelf ook zo over: 'Dit was het dan?'

"Ik heb altijd in het midden van de actie gestaan. Het is allemaal vanzelf op mijn weg gekomen. Ik weet niet wat morgen brengt, en dat vind ik niet erg. Ik heb mijn temperament. Dat is ook mijn geluk. "

Koffietijd. Hoe zit dat nu met dat zingen?

Haar ogen stralen. "Ik zing alles. Mijn zoon heeft ook nog een tijdje gerapt. Ik hield enorm van zijn teksten. Ik zing meer opera dan hiphop, maar als het moet dan rap ik ook."

Dan, het is sterker dan haarzelf, haalt ze plots fors vocaal uit. Een feilloze hoge do. "Zal ik de hele aria van Carmen zingen?"

*

Bekijk op demorgen.be het filmpje van het interview met Laurette Onkelinx

Volgende zaterdag: actrice en DM-columniste Halina Reijn.
Vrijdagavond al te lezen op DM+, de digitale vip-omgeving voor abonnees.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234