Maandag 08/08/2022

GetuigenissenInflatie

‘In de ochtend verwarm ik een half uur, daarna trek ik warme kleren aan’: Vlamingen over de inflatie

null Beeld Wouter Van Vooren / Thomas Sweertvaegher / Jan Locus
Beeld Wouter Van Vooren / Thomas Sweertvaegher / Jan Locus

Overal stijgen de prijzen: van de supermarkt tot de energieleverancier. De inflatie lag in januari op 7,6 procent, het hoogste sinds begin jaren tachtig. Wat voelen Vlamingen met verschillende inkomens hier precies van?

Tine Peeters

Anne-Colette Deridder (55), woont in een sociale woning in Koksijde

“Maandelijks heb ik een uitkering van 1.350 euro. De huur van mijn sociale woning bedraagt 299 euro. Aan het begin van de maand betaal ik al mijn vaste kosten. Met het budget dat overblijft, leef ik. Ik probeer te sparen zodat ik voor de verjaardagen van mijn kindjes een cadeautje van twintig euro kan kopen. Ik heb drie kinderen die al op eigen benen staan.

“Ik merk enorm dat de prijzen gestegen. Ik koop elke keer dezelfde producten in de supermarkt en vergelijk mijn kastickets. In mijn huishoudboekje, waar ik alles bijhoud, noteer ik elke keer de hogere prijzen. Dat is altijd schrikken.

“Ik ga nu onderzoeken of ik nog goedkopere producten kan vinden in de Colruyt. Nu neem er ik de witte producten. Die supermarkt ligt het dichtst bij mijn appartement.

“Drie maanden geleden ben ik gevallen op de bus omdat die plots moest remmen voor een fietser. Door die val ben ik zeer slecht te been. Ik heb al langer polyneuropathie waardoor de zenuwbanen in mijn benen langzaam afsterven; dat maakt dat ik sowieso moeilijk stap en helaas niet meer kan werken. Wanneer ik me weer wat beter voel, kan ik naar de Lidl of de Aldi wandelen, die verder van mijn appartement liggen.

“Als Familiehulp boodschappen voor me doet omdat ik te ziek ben, druk ik de sociaal werkster op het hart: neem voor mij gewoon het allergoedkoopste. Koffie is koffie, zeg ik altijd.

“Soms, wanneer ik te ziek ben om te koken, laat ik maaltijden komen. Sinds 1 januari zijn die 1 euro opgeslagen en kosten ze 9 euro per maaltijd. Dat is echt wel veel.

“Elk jaar kijk ik welke leverancier het laagste tarief aanrekent voor elektriciteit. Mijn gasleverancier kan ik niet kiezen: die hoort bij het gebouw. De afrekening van de laatste maanden heb ik nog niet gekregen: ik duim dat het meevalt. Gelukkig val ik onder het sociaal tarief voor elektriciteit en gas.

“Elke ochtend verwarm ik een halfuur en dan trek ik extra warme kleren aan. Ik heb in de Decathlon twee dikke truien van 35 euro gekocht. Die zijn supergoed. Wanneer ik de ene was, doe ik de andere aan. Als de zon hier binnen schijnt in mijn appartement, ben ik content. Wordt het ’s avonds toch te koud, dan zet ik de chauffage weer een halfuurtje aan. Ik ben alleen, ik heb geen kindjes in huis, ik heb mezelf geleerd om tegen de koude te kunnen.

Anne-Colette De Ridder: ‘‘s Ochtends verwarm ik een half uur, daarna trek ik warme kleren aan.’ Beeld Jan Locus
Anne-Colette De Ridder: ‘‘s Ochtends verwarm ik een half uur, daarna trek ik warme kleren aan.’Beeld Jan Locus

“Mijn wasmachine, mijn koelkast en mijn diepvriezer huur ik al vier jaar van een sociale organisatie. Het zijn energiezuinige toestellen van Bosch. De organisatie zorgt voor de herstellingen. Mijn verbruik blijft er ook laag door. Vorig jaar kreeg ik 80 euro terug van de elektriciteit. Ik hoop dat die factuur nu niet ineens de hoogte inschiet.

“Ik heb nog allerlei trucjes. Wanneer ik alleen ben, spoel ik de wc niet door. Op mijn terras staan twee emmers waarin ik water opvang om mijn plantjes water te geven. De koelkast blijft hier nooit lang open staan en mijn diepvriezer heeft nooit ijs. De apparaten die ik niet gebruik, trek ik ook altijd meteen uit het stopcontact. Meer dan één lamp zal hier niet branden.

“Vroeger, voor mijn scheiding, had ik een totaal ander leven. Ik was getrouwd met een bakker. We hadden drie bakkerijen, stonden op de markt en leverden ook aan andere winkels. Ik had toen altijd veel geld in mijn hand. De personeelszaken en de boekhouding van de bakkerijen, dat regelde ik allemaal. Toch heb ik na mijn scheiding geen cent gezien.

“Met mijn ex-man ging ik vijf keer per week uit eten. Nu gebeurt het dat ik in de zomer af en toe een terrasje doen om wat te drinken of de allergoedkoopste dagschotel te eten met een vriendin. In de winter niet: dan blijf ik thuis. Ik mis de luxe niet, maar ik hoop wel dat ik volgende zomer opnieuw soms op een terrasje kan zitten.”

Carolien Verholen (42), leerkracht, woont in een rijhuis in het Antwerpse met haar vriend en zoon en dochter

“Wij prijzen onszelf gelukkig dat we niet extra moeten opletten. Wij hebben een buffer omdat mijn vriend en ik een goed loon hebben en daardoor elke maand geld opzij kunnen zetten. Dat bedrag varieert maandelijks tussen 1.000 en 2.000 euro. De afgelopen jaren hebben we op die manier best wat spaargeld bij elkaar gesprokkeld. Onze lonen zijn de laatste maanden allebei gestegen door de loonindexeringen omdat we voor de overheid werken. Mijn vriend als psycholoog, ik als leerkracht in het secundair onderwijs. Samen verdienden we in januari 56 euro meer dan in december. Ons gezinsinkomen klokt af ruim boven de 5.000 euro.

“Wij hebben het geld nooit door ramen of deuren gegooid en zullen dat ook nooit doen. We willen ook een reserve hebben wanneer onze zoon en dochter gaan studeren. Mijn moeder lette heel fel op haar uitgaven. Ze had dat mee van thuis; zij kwam uit een gezin met elf kinderen. Ik heb die houding op mijn beurt van haar geërfd. Ik let op de kortingen, ik koop zelden de dure merken in de supermarkt. Ingebakken zuinigheid.” (lacht)

“Maandelijks doe ik grote boodschappen bij de Colruyt. Voor fruitsap, melk en andere bulkaankopen. Dat was voor de prijsstijgingen al een serieuze rekening van meer dan 300 euro. Mijn vriend gaat wekelijks op zaterdag naar de markt op het Theaterplein voor groenten en fruit. Hij is de kok in huis. Tussendoor gaan we naar de Carrefour of de Marokkaanse supermarkt voor kleinere spullen.

“Ons vast contract voor onze verwarming - we verwarmen op aardgas - liep tot 1 januari. Onze rekening kan dus elk moment in de bus vallen. Daar zijn we wel benieuwd naar. Normaal gezien zou die rekening nu nog niet heel veel duurder uitvallen dan vorig jaar omdat de prijzen pas eind vorig jaar zijn beginnen stijgen. We hebben in oktober wel al bericht gekregen dat bij een verlenging van ons contract de prijzen maal drie zullen gaan. Dat was wel slikken.

“Ik trek vaker dan vroeger een warme pull aan en vraag dat ook aan de kinderen. In onze woonkamer en keuken staat de thermostaat op 21 graden, in de andere kamers blijft het wat kouder.

“Gelukkig hebben we twee jaar geleden zonnepanelen gelegd. Toen hebben we een elektrische auto aangeschaft - een Nissan Leaf - die we opladen via onze zonnepanelen. Hoewel we dus meer stroom verbruiken, ligt onze elektriciteitsfactuur dankzij die zonnepanelen toch enkele tientallen euro’s lager. Onze elektrische auto maakt dat we de duurdere prijzen aan de pomp niet voelen.

“Door de inflatie denk ik soms wel: ons spaargeld staat daar maar te verdampen bij de bank. Recent stond het in de krant: wie 100.000 euro heeft op een spaarrekening, is door de inflatie al 5.000 euro kwijt. Toen ik dat las, ging er wel een knop om bij mij: als dat geld toch maar zijn waarde verliest, waarom zouden we ons dan nog zaken ontzeggen? Door de coronacrisis hebben we bijvoorbeeld veel meer tijd doorgebracht in onze tuin. Daarom hebben we nu beslist dat we die tuin eindelijk eens grondig onder handen gaan nemen. We willen die leuk laten aanleggen door een tuinarchitect.”

Carolien Verholen: 'Door de inflatie denk ik soms: ons spaargeld staat bij de bank te verdampen.’ Beeld Wouter Van Vooren
Carolien Verholen: 'Door de inflatie denk ik soms: ons spaargeld staat bij de bank te verdampen.’Beeld Wouter Van Vooren

Willy en Marie-Jeanne Naessens (leeftijd wilden ze niet in de krant), eigenaar van industriebouw- en voedingsbedrijf Willy Naessens Group

Willy Naessens: “Ik doe geen boodschappen, ik koop zelfs mijn eigen kleren niet. Daar ga ik geen geheim van maken: ik ben een ouderwetse man. Ik kan u dus niet precies zeggen welke producten duurder geworden zijn en welke niet. Marie-Jeanne doet meestal de boodschappen, soms doet de huishoudster dat. Mijn vrouw spreekt wel veel over de hogere prijzen.”

Marie-Jeanne: “Vaak zeg ik tegen Willy na een bezoek aan de winkel: schat eens hoeveel deze boodschappen gekost hebben? Hij zit er altijd naast. Ik kan het trouwens ook steeds moeilijker inschatten. De afrekening wordt steeds hoger maar je koopt er precies steeds minder mee. Wij zijn wel maar met twee. Veel hebben wij dus niet nodig. Per week geven we een 150-tal euro uit aan boodschappen. We gaan wel vaak ’s middags snel op restaurant. ’s Avonds eten we dan thuis een broodje met wat charcuterie.”

Willy: “Ik heb geen geld te veel en geen geld te weinig. Wij letten nu door de inflatie wel op de kleintjes. Zeker wanneer het over onze verwarming en onze verlichting gaat, want die elektriciteitsfactuur gaat sowieso stijgen. We wonen nog maar in één kamer tegelijk, in de woonkamer of in de salon.”

“Verlaten we die, dan doen we meteen de lichten uit. Vroeger dachten we daar niet aan. De verwarming staat op 21 graden, dat is 2 of 3 graden lager dan vorige winter. Had ik geweten hoe weinig je dat voelt, ik had het al veel eerder gedaan. Je wordt dat echt snel gewoon. Gelukkig verwarmen we niet met gas, maar met mazout. We zijn nu wel een huis aan het bouwen om te verhuren en daar komt een warmtepomp die de warmte ophaalt van dertig meter diep.”

Marie-Jeanne: “Onze twee zwembaden - eentje aan ons huis en eentje aan ons buitenverblijf - verwarmen we ook met warmtepompen. We hebben getwijfeld om de zwembaden te overdekken, maar dat vraagt een enorme investering in het gebouw. Je moet die ruimte dan ook nog eens verwarmen en ontvochtigen. We doen dus veel profijt met die buitenzwembaden.”

Willy: “Normaal gezien verwarmen we onze zwembaden in de twee koudste maanden van het jaar niet. Dit jaar is een uitzondering. We sukkelen met onze gewrichten, we worden wat ouder. Enfin, ik ben al wat ouder. Marie-Jeanne is nog jong. Het beste is er bij mij af. Ik moet mijn lichaam soigneren en ga dus elke dag zwemmen. Als zwembadbouwer moet ik ook het goede voorbeeld geven, hé (lacht). Wanneer je je zwembad constant verwarmt en een afdekzeil of rolluik van goede kwaliteit hebt, verbruik je veel minder dan wanneer je de temperatuur laat op-en-neergaan. Ik heb wel nog geen factuur gekregen van onze zwembadverwarming.

“Ik vind wel: die inflatie van 7 à 8 procent is niet normaal en niet houdbaar. Ik heb het al tegen Marie-Jeanne en de kinderen gezegd: de koopkracht vermindert, het spaargeld smelt weg, we gaan die centen uitgeven. We zullen investeren in bouwgronden en industriegronden waar we gebouwen op zullen zetten die we dan zullen verkopen of verhuren.

“Wij hebben onze prijzen voor onze klanten het afgelopen jaar met 20 tot 25 procent moeten verhogen omdat de grondstoffen zoveel duurder geworden zijn. Isolatiemateriaal en staalplaten zijn enorm veel duurder geworden. De prijs van het hout is maal twee gegaan. De leveringstermijnen zijn ook een groot probleem. Onze elf betonfabrieken zitten overvol met werk tot in november. We kopen dan nog eens 30 tot 40 procent bij. Voorlopig hebben we ook geen daling van de prijzen van al die bouwmaterialen in het vooruitzicht.

“Als je een gebouw verkoopt van 1 miljoen euro, en daar komt 25 procent bij, dan is dat natuurlijk geen leuke boodschap voor de klant. Zoals ze in Elsegem, mijn geboortedorp, zeggen: daar komt dan veel parlesanten bij. Veel praten en veel onderhandelen en een beetje de psycholoog spelen. Gelukkig ben ik daarvoor in de wieg gelegd.”

Marie-Jeanne en Willy Naessens: 'We hebben onze prijzen het afgelopen jaar al tot 25 procent moeten verhogen.' Beeld Wouter Van Vooren
Marie-Jeanne en Willy Naessens: 'We hebben onze prijzen het afgelopen jaar al tot 25 procent moeten verhogen.'Beeld Wouter Van Vooren

Sandrine (niet haar echte naam), woont in een duplex in Kortrijk met haar man en zoon en dochter

“Twee weken geleden heb ik aangeklopt bij het OCMW omdat ik zo hard geschrokken was van de gestegen prijzen voor voeding en energie. Mijn hele leven dacht ik: het OCMW, dat is voor mensen die het moeilijker hebben dan wij. Mensen die moeten kiezen of ze hun kinderen eten geven of hun huis verwarmen. En nu heb ik hen zelf om hulp gevraagd. Ik begrijp niet hoe wij hier beland zijn. Wij werken hard, wij letten echt wel op. Denk nu niet dat ik zelfmedelijden heb: ik besef zeer goed dat er andere mensen zijn die het veel, veel lastiger hebben dan wij. Deze tegenslagen, dat is nu eenmaal het leven.

“Mijn man werkt al een jaar met een interim-contract bij een industriële bakkerij, ik ben coördinator in het asielcentrum. Allebei werken we voltijds. Samen verdienen we 3.400 euro en krijgen we 400 euro kindergeld. De huur van onze duplex bedraagt 700 euro. Er gaat elke maand minstens 100 euro naar de crèche voor mijn zoontje en ruim 100 euro naar de school van mijn dochter. Zij eet warm op school.

“Meer dan ooit let ik op de kortingen. Ik pluis de reclamefolders uit en ga naar de supermarkt die de beste promoties heeft. De Aldi, de Albert Heijn of de Lidl. Wat afgeprijsd is, eten we. Af en toe gun ik mezelf wel een belegd broodje bij de Delhaize. Die vind ik zo lekker. (lacht)

“De medewerker van het OCMW is al langsgekomen bij ons thuis en heeft onze facturen grondig bekeken. Er is een probleem met onze thermostaat waardoor de rekeningen van Engie heel hoog uitvallen. De laatste rekening bedroeg bijna 400 euro. Dat is gigantisch: in ons vorig appartement betaalden we vier keer minder. En tussen tien uur ’s ochtends en vier uur ’s avonds, wanneer we niet thuis zijn, staat de chauffage nauwelijks aan. Daarna zet ik de verwarming wel hoger. Met kleine kindjes moet je toch fatsoenlijk verwarmen. Zeker in de badkamer, je wil toch niet dat ze koud hebben wanneer je hen wast.

“Wanneer ik mijn loon krijg, storten we alles op de gezamenlijke rekening. Deze maand hebben we eerst de twee facturen van Engie betaald die we begin december hadden gekregen. Toen, net voor de feestdagen, dacht ik: die rekeningen kunnen wachten tot volgend jaar. Ik wou de kinderen een mooie kerst geven. Mijn kindjes zijn mijn eerste prioriteit. Ik of mijn man zijn niet belangrijk.

“Wij hadden meerdere dromen. Ons grootste project was om over 2 à 3 jaar een huis te kopen, hier in Kortrijk. Mijn dochter zit op een goede school, we zijn hier graag. Nu zal dat vijf jaar worden. Minstens. We zetten tot voor kort elke maand geld opzij, maar dat is nu veel moeilijker. Het leven is gewoon te duur geworden. Op de radio hoorde ik onlangs dat deze situatie nog twee jaar kan aanhouden. Meteen wist ik: het zal aartsmoeilijk worden om de komende jaren veel te sparen.

“In de zomermaanden wilden we graag met z’n viertjes naar Afrika reizen. Mijn man komt uit Senegal, ik uit Angola. Wij hebben elkaar hier leren ontmoet en hier ons leven opgebouwd, maar we vinden het belangrijk dat de kindjes het land van mama en papa leren kennen. Helaas zal dat dit jaar nog niet lukken.

“Misschien kan mijn man dit jaar alleen naar Senegal reizen zodat hij zijn familie toch nog eens kan zien. Door corona is dat erg lang geleden. Volgend jaar kan ik dan met de kindjes het vliegtuig nemen.”

“We hadden in september ook al eens geïnformeerd bij meerdere banken voor een autolening. Ze wilden die ons ook toekennen. Mijn man heeft al een auto om naar zijn werk te gaan, maar ik zou graag een kleine occasie kopen. Ik breng nu de kinderen te voet naar school en neem dan de trein naar mijn werk in Moeskroen. Daar verlies ik veel tijd mee. Door al die gestegen prijzen durf ik het niet meer aan. Als we een lening afsluiten, moeten we elke maand driehonderd euro aan de bank afbetalen. Ook dat project heb ik dus maar op de lange baan geschoven.”

'We zetten tot voor kort elke maand geld opzij, maar dat is nu veel moeilijker. Het leven is gewoon te duur geworden.' Beeld Thomas Sweertvaegher
'We zetten tot voor kort elke maand geld opzij, maar dat is nu veel moeilijker. Het leven is gewoon te duur geworden.'Beeld Thomas Sweertvaegher
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234