Dinsdag 23/07/2019

In de naam van de vaders

Overrompelend en intens meeslepend. Zo laat The Place beyond the Pines zich samenvatten, een magistrale saga annex misdaaddrama over de troebelen, de passies en de turbulente kwellingen die vaders aan hun zonen doorgeven.

THE PLACE BEYOND THE PINES

MISDAADDRAMA
Regie: Derek Cianfrance
Met: Ryan Gosling, Bradley Cooper, Eva Mendes
Duur: 140 minuten

Blue Valentine, een pijnlijke vivisectie van het failliet van een relatie, zette regisseur Derek Cianfrance op de kaart als een indie-auteur om in de gaten te houden. Dat bittere liefdesduet met Michelle Williams en Ryan Gosling als tortelduifjes annex ontgoochelde geliefden viel op omwille van zijn hoge graad van emotionele authenticiteit (een van de boegbeelden van Cianfrance, een 39-jarige filmmaker uit Colorado, is John Cassavetes).

Het is ook iets wat je terugvindt in The Place beyond the Pines - de titel is een ruwe vertaling van het Mohawk-woord Schenectady, een rustige provinciale stad in het oosten van de staat New York waar de film zich over een tijdspanne van vijftien jaar afspeelt.

Mannelijk schuldgevoel

Diezelfde Gosling, de nieuwe 'King of Cool' van Hollywood, duikt ook op in het eerste deel van deze dramatisch ongewone en opmerkelijke triptiek over het mannelijke schuldgevoel en wat er zoal met mensen door de jaren heen gebeurt. Gosling is Handsome Luke, een even charismatische als mysterieuze stuntrijder die voor een rondreizend circus rondjes rijdt in een metalen kooi alias de 'Globe of Death'. Zijn look en ingetogen cool à la Steve McQueen omgeven zijn personage met een mythisch aura: afgebleekt blond haar en T-shirts die binnenstebuiten gedragen worden over een gespierde torso vol tatoeages waaronder een dolk met bloeddruppels onder de linkerooghoek.

De film is nog maar enkele minuten oud of Luke verneemt van een oud lief (Eva Mendes) dat hij vader van een zoon is: het moment waarop de verantwoordelijkheidszin van deze vrijheidsgebonden bad boy begint te knagen. En om zijn nieuw gezin te onderhouden, gaat Luke met de hulp van een white-trashmecanicien banken overvallen.

Krijgen we nu een soort Drive, die andere Goslingfilm met een mix van liefdesverhaal en noir, maar dan met een motorfiets? Voor een stukje want dit thrillerdrama in feuilletonvorm heeft ook een radicale, onorthodoxe structuur. Gosling verdwijnt namelijk helemaal uit de film en we krijgen een nieuw hoofdpersonage met Bradley Cooper - nog zo'n felbegeerde nieuwe Hollywood-acteur, bekend van films als The Hangover en Limitless en dit jaar nog Oscargenomineerd voor Silver Linings Playbook.

Cooper speelt een ambitieuze en toegewijde agent en is eveneens vader van een jonge zoon. Ook zijn geweten begint hem parten te spelen wanneer hij met Luke geconfronteerd wordt en hij op de werkvloer op een netwerk van corruptie stuit. Maar Cianfrance schudt nog een ingrijpende twist uit zijn mouw: de film springt naar vijftien jaar later om de ongemakkelijke vriendschapsband te schetsen tussen hun twee zonen (schitterend vertolkt door Emory Cohen en Dane DeHaan, gezien in Chronicle). Een dergelijk ambitieus en breed opgezet canvas laat de regisseur toe om verschillende registers te bespelen, van romantiek en beknellende spanning tot tragiek en troosteloze melancholie, juist omwille van de afwezigheid van een vaderfiguur of het gebrek aan vaderliefde.

Echo's uit het verleden

Dat gebeurt steeds in een zowel indringende, observerende als pijnlijk emotionele cinéma-véritéstijl, al tovert fotografieleider Sean Bobbitt (United 93, Shame) bijzonder sfeervolle en hypnotiserende widescreenbeelden uit zijn camera.

En soms heb je daarbij het idee dat het elliptisch vertelde drama brutaal of ongepolijst alle kanten kan uitslingeren, net als het leven zelf. Maar uiteindelijk leidt het tot een heel sereen en lyrisch gestemde exploratie van het lot, de bloedband en de erfenis en transmissie tussen vader en zoon. Of beter: van de echo's uit het verleden die nagalmen van de ene op de andere generatie. En of dat nu om geweld, misdaad, macht, verkeerde keuzes of zoiets eenvoudig als het plezier van het eten van een ijsje gaat, The Place beyond the Pines is een van de zeldzame recente films die dat sociale determinisme met overrompelende kracht weten te vatten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden