Zaterdag 04/12/2021

'In countrysongs herkennen we onze eigen donkere kantjes'

Sinds Nathalie Delcroix van Laïs en Bjorn Eriksson van Maxon Blewitt de handen in elkaar hebben geslagen, noemen ze zich The Partchesz (spreek uit: De Paardjes, maar dan op zijn Eddy Wally's). Op hun debuut-cd koppelen ze Amerikaanse country aan flarden bevreemdende elektronica.

Door Dirk Steenhaut

ANTWERPEN l De plaat bevat werk van Hank Williams, Lefty Frizzell, Johnny Horton en songs die doorgaans geassocieerd worden met The Carter Family, The Stanley Brothers of Loretta Lynn. 'Ik voel me een beetje een missionaris', zegt Eriksson. 'Mijn droom is: mensen met country in aanraking te brengen.'

Nathalie Delcroix was op jonge leeftijd al gefascineerd door rockabilly, maar raakte via Brenda Lee en Wanda Jackson verslingerd op Dolly Parton en Emmylou Harris. Bjorn Eriksson groeide op met lp's van Johnny Cash en de bluegrasscollectie van zijn vader, een banjospeler die de liefde voor country van huis uit had meegekregen. Hebben The Partchesz geen last van het reactionaire imago dat aan country & western kleeft?

"Tja, mijn grootvader was extreem rechts", zucht Eriksson (Bert Eriksson leidde ooit de paramilitaire knokploeg VMO, DS). "Misschien had zijn muzikale voorkeur daar wel iets mee te maken. Mijn familie is ideologisch nogal verdeeld, maar mijn vader heeft dat rechts-radicale gedachtegoed al snel verworpen. Laten we het erop houden dat bij hem en mij enkel de muziek is blijven hangen."

Bjorn Eriksson, die een tijdlang deel uitmaakte van Zita Swoon, begon countryliedjes op te nemen bij wijze van bezigheidstherapie, zonder concreet plan. "Het was een experiment om uit te vissen of ik in staat was iets met dat genre te doen", legt hij uit. "Ik had massa's tapes en daar hebben we nu een selectie uit gemaakt."

"Toen we elkaar leerden kennen was country voor ons het bindmiddel bij uitstek", pikt Delcroix in. "De eerste avond - we hadden wat gedronken - ging ik met Bjorn mee naar huis. En zodra we samen 'Love Hurts' hadden gezongen, werd duidelijk hoe sterk onze band wel was."

Aanvankelijk speelde het duo vrij traditionele country. "Maar na een poosje bleken de buitenbeentjes in ons repertoire veel mooier dan de rest. Zij zouden het uitgangspunt vormen voor The Partchesz. Eigenlijk hebben we pas tegen het eind van het opnameproces onze spacy sound gevonden. Dit is de richting waarin we met onze volgende cd verder willen."

Eriksson doelt op de electrodrones en drumsamples die te horen zijn in 'Fare You Well', 'In the Pines' en 'Working on a Building'. "Misschien hinkt de cd nog iets te veel op twee gedachten omdat sommige uitvoeringen dichter bij de traditie staan. Maar die elektronische tracks dienen als lokaas: wie erdoor wordt aangetrokken stuit immers ook op muziek waar hij of zij niet vertrouwd mee was. Dat is meegenomen.

"Over het repertoire hebben we nauwelijks nagedacht. We brengen songs waar ik een band mee heb, waar persoonlijke herinneringen aan vasthangen, zoals aan die van Lefty Frizzell. Soms gaf de chemie tussen onze stemmen de doorslag, soms een emotie. 'Cold Cold Heart' zong ik eigenlijk voor Nathalie. Haar stem werd er pas later aan toegevoegd om er extra kleur aan te geven. Maar door haar bijdrage wordt het een raar verhaaltje dat eigenlijk niet meer klopt."

Ook in 'Success (Has Made a Failure of our Home)', een duet met zijn ex-vrouw, verandert Eriksson het vertelperspectief waardoor het voor hem een beetje een mea-culpasong wordt. "Aangezien ik vaak op tournee was werd mij aangewreven dat ik de relatie kapot had laten gaan. Door het liedje zo te brengen, tracht ik de situatie op een grappige manier te ontmijnen."

De meeste songs op het debuut van The Partchesz handelen over ontrouw, overspel, jaloezie, moord, drankzucht en stuurloosheid. "We herkennen er onze eigen donkere kantjes in", zegt Delcroix, "maar we hebben zeker ook gevoel voor humor." Eriksson: "Als het te zwaarwichtig wordt, ben ik al gauw geneigd er iets relativerends tegenover te stellen. De blieps in 'Always Late' bijvoorbeeld. De groepsnaam en de kitscherige hoes passen in dezelfde denktrant."

Vlamingen die een oer-Amerikaans genre als country beoefenen: het is haast net zo vreemd als eskimo's die bossanova spelen. Daar is Bjorn Eriksson zich van bewust, maar: "Vroeger speelde ik vaak op straat en leerde ik van Ierse muzikanten dat de fiddletunes uit country hun oorsprong vinden in de Keltische traditie. Veel Amerikaanse rootsmuziek staat historisch dichter bij ons dan je zou denken." Delcroix: "Ach, dit is de muziek waarin we ons thuisvoelen. Het is fijn ons in die nummers te kunnen verliezen."

De eerlijkheid gebiedt ons overigens te erkennen dat Amerikanen, The Residents uitgezonderd, nooit country zouden spelen zoals The Partchesz. Het duo houdt zich ver van fiddles en pedalsteels, maar geeft met behulp van synths en drummachines een experimentele draai aan het genre.

Ten tijde van Zita Swoon werd Eriksson al vaak als een cowboy bestempeld, omdat hij een hoed droeg en dobro speelde. "Ik geniet ervan me te verkleden op het podium. Een entertainer is nu eenmaal een clown, hé? Tegelijk is het een speelse manier om me af te zetten tegen mijn extreem rechtse afkomst. Provoceren zit me sowieso al in het bloed."

Delcroix: "Bij Laïs kost het me soms moeite als mezelf in de schijnwerpers te staan. Het is leuker als je iets hebt om je achter te verbergen en je een beetje toneel kunt spelen."

Op de plaat zijn The Partchesz een duo, live een band waarbij Bjorns vader banjo speelt. "Ik geniet er wel van met hem in een groep te zitten. Het is niet altijd even makkelijk, omdat we karakterieel erg op elkaar lijken. Hij heeft me bluegrass leren spelen en toen ik vijftien was voerde hij de groep aan. Vandaag deel ík de lakens uit. Dat ligt gevoelig. Met familie samenspelen is vaak behoorlijk ingewikkeld en emotioneel."

Delcroix en Eriksson zijn ooit nog een stel geweest en kennen elkaar dus door en door. "Dat helpt", vindt Nathalie Delcroix. "Samen zingen is iets heel intiems en bij ons is er geen schroom meer. We maken wel eens ruzie, omdat we tegen elkaar zeggen wat ons op het hart ligt. Dat kan tot spanningen leiden, zeker als ik met Bjorn op het podium geen contact kan krijgen. Soms komt hij agressief en arrogant over, maakt hij sarcastische opmerkingen tegen het publiek zonder dat ik er iets aan kan doen. Dan voel ik me volslagen hulpeloos."

Eriksson: "Als ik gestrest ben, sluit ik me op in mijn eigen cocon, iets wat Nathalie niet kan uitstaan. Onze concerten kunnen behoorlijk intens zijn, ja. Het gebeurt dat ik me op één avond tien jaar ouder voel worden. Dan vraag ik me af of het allemaal nog wel de moeite waard is en overweeg ik ermee te stoppen. Dus, als je naar ons wil komen kijken wacht je beter niet te lang. Want voor je het weet..."

De titelloze cd van The Partchesz wordt verspreid door Lowlands. Concerten: 28-9 in Brussel (Feeërieën), 15-9 in Antwerpen (Petrol) en vervolgens in Lier, Vilvoorde en Eeklo.

Nathalie Delcroix:

Dit is de muziek waarin we ons thuisvoelen. Het is fijn ons in die nummers te kunnen verliezen

Bjorn Eriksson:

Onze concerten kunnen intens zijn. Soms word ik op één avond tien jaar ouder

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234