Vrijdag 27/11/2020

In cirkels draaien

Toshiki Okada was dé revelatie van het vorige Kunstenfestival. 'Five days in march' volgden we enkele jongeren tijdens de vijf dagen dat Japan voor het eerst sinds WO II soldaten uitstuurde naar Irak. Die jongeren hadden weinig op met de politieke beroering daar rond. Ze waren meer bezig met hun liefdesleven. Ze vertelden hun verhaaltjes in een alledaagse, onopgesmukte taal.

Het bijzondere van de voorstelling lag echter in de acteerstijl: de acteurs begeleidden hun woorden met licht aangezette, maar vreemd verwrongen bewegingen. Die waren allerminst illustratief. Het was alsof ze de knoop toonden waar deze jongen mentaal mee worstelden, maar niet in woorden uitgedrukt kregen. Fascinerend om te zien. Daarom werd nieuwsgierig uitgekeken naar zijn nieuwe werk.

In 'Freetime' gaat Okada met dezelfde ingrediënten, en grotendeels ook met dezelfde acteurs, aan de slag. Maar op één of andere manier wil de saus deze keer niet pakken. Het verhaal speelt zich nu af op een ochtend in een 'familires', de afkorting van en familierestaurant, in Tokio. Een familires is het soort zaak waar je in een sjofel meubilair terecht kan voor een snelle hap zonder enige culinaire pretentie. We volgen de gedachten van een dienster en van een vrouw die er elke ochtend, voor ze naar haar werk gaat,een half uurtje komt mijmeren. De titel 'Free time' slaat op dat half uurtje zonder verplichtingen. Verder figureren in het verhaal nog twee luidruchtige, bier drinkende klanten.

Een groot verschil met 'Five days' is echter dat Okada deze keer van een echt decor gebruik maakt. Het stuk speelt zich af op een groot vierkant plateau van zowat 70 cm hoog. Aan beide zijden daarvan zitten de toeschouwers op een tribune, zodat ze niet alleen naar het spel, maar ook naar elkaar kijken. Boven het speelvlak steken de ruggen van caféstoelen en het blad van cafétafeltjes net uit. Het lijkt wel alsof de hele familires in de grond weggezonken is. Nog een groot verschil: de belichting van het podium is fabuleus. Okada weet de illusie te wekken dat we op de muren en vloer het lichtspel zien van de zon die nu eens achter de wolken verdwijnt en dan weer doorbreekt. Het voelt alsof je zelf melancholisch naar buiten zit te staren in een armtierig restaurant.

De centrale actie van het stuk is een vrouw die voorover gebogen met een pen cirkels tekent op een blad. Als zij ermee ophoudt neemt een andere vrouw het over. Inderdaad, elk personage in dit stuk wordt door meerdere acteurs gespeeld. Hier staan vier vrouwen en twee mannen op het podium om uiteindelijk slechts twee personages te suggereren. Tegen het einde van het eerste zowel als het tweede bedrijf is een blad zo helemaal vol gekribbeld met lijntjes. Dit is het dagboek waar in de tekst sprake van is. Het staat dus blijkbaar vol met de uitzichtloze cirkels in het hoofd van de vrouw die hier elke dag komt. Op een of andere manier put zij daar hoop of troost uit.

Na korte tijd heb je dat wel gezien. Je ziet hoe Okada dat gegeven uitspint tot een esthetisch erg mooie, maar inhoudelijk zo flinterdunne voorstelling dat je belangstelling al snel wegdeemstert. Wat nog fascinerend was in 'Five days' wordt af en toe barre verveling in 'Free time'. Jammer. (Pieter T'Jonck)

Free time, Beursschouwburg, tot 31.5 om 18u of 20.30 u. (**)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234