Woensdag 13/11/2019

In België ligt het surrealisme vaak zomaar op straat voor het rapen

Ann De Craemer bereidt zich voor op De Ronde. Beeld DM

Het afgelopen weekend heb ik, sinds ik op 11 februari met deze blog en mijn training voor de Ronde begon, de 1.000 kilometer op mijn teller overschreden. Die symbolische grens geeft me een mentale boost, en laat me ook rondfietsen met een ontspannen gevoel: de benen hebben goed werk geleverd, waardoor ik onderweg mijn ogen wat vaker de kost kan geven.

In België ligt het surrealisme vaak zomaar op straat voor het rapen, dus zie ik ook op Vlaams wegen taferelen die mij doen glimlachen of zelfs de remmen dichtknijpen.

Wat, bijvoorbeeld, dacht u van deze bewegwijzering?

Beeld Ann De Craemer

'Only in Belgium', maar het beeld deed me ook denken aan het bekende gedicht 'The Road not Taken' van Robert Frost:

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could

Dat is beslist een van de mooiste aspecten van fietsen: wanneer ik terugkeer, is alle koolhydraatrijk proviand uit de achterzak van mijn koerstrui verdwenen, maar heb ik vers voedsel voor geest en pen.

Zo zou ik bij deze foto meteen het verhaal willen schrijven:

Beeld Ann De Craemer

De deur van de Britse telefooncel, zo heb ik zelf vastgesteld, gaat open, maar binnen vergaart zich alleen maar stof. Niemand zal hier ooit naar huis bellen: een novelle getiteld 'Bellen met Godot' dringt zich op.

Tot slot moet ik u nog iets vertellen over deze koeienweide, waar de autospiegel die er plompverloren werd opgehangen slechts de eerste surrealistische ervaring was die ik beleefde.

Beeld Ann De Craemer

In het gras zag ik tot mijn verbazing ook een zwart-witgevlekte koe op haar achterwerk zitten. Dat had deze velorijder niet eerder gezien, dus ging ik dichterbij. Ik bleek me echter vergist te hebben: het ging niet om een koe op haar derrière maar om een panda. De eerste nieuwsgierige koe gaf een woordje uitleg, en vertelde mij dat de panda kwam uitrusten na een zware val en dit de perfecte camouflageplek vond. Ik vroeg de koe daarna even stil te zijn, want ik hoorde de panda een deuntje neuriën, dat als volgt ging:

Dikkertje Dap klom op de trap

's avonds laat om kwart over negen

om zijn vee een sterretje te geven.

Dag vee, zei Dikkertje Dap,

weet je, wat ik heb gekregen?

wit-zwarte laarsjes voor de regen!

't Is toch niet waar, zei het vee,

Dikkertje, Dikkertje, wij klappen mee.



O vee, zei Dikkertje Dap,

'k Moet jullie nog veel meer vertellen:

Ik kan al drie letters spellen:

B H V, is dat niet knap?

Ik kan ook al bijna rekenen!

Ik kan luchtkastelen tekenen!

Lieve deugd, zei het vee,

Bartje, Bartje, wij spelen mee.


De panda amuseerde zich kostelijk tussen de koeien, en ik fietste fundamenteel vrolijk verder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234