Donderdag 01/10/2020

'In Amerika, ja. Maar hier toch niet?'

Eén dode en acht gewonde leerlingen, van wie er eentje uit een coma is geraakt. Het bloedbad dat Nordine Amrani aanrichtte, trof het Luikse Saint Barthélémycollege in het hart. Van rouw voor Pierre uit het vierde jaar gaat het naar opluchting over Manon uit het zesde. 'Echt blij kunnen we niet zijn.'

Twee meisjes kloppen op de deur van een lokaal dat uitgeeft op de speelplaats. Een psycholoog van het mobiele team springt recht. Het is middagpauze, de man wacht op zijn broodje. "We willen iets bespreken", klinkt het voorzichtig. Gepruts aan het haar, ontwijkende blik. De psycholoog knikt de meisjes bemoedigend toe. In welk jaar ze zitten? "Het eerste." De deur gaat verder open. "Kom maar binnen. Zet jullie. Gaat het?" Met een knorrende maag begint de psycholoog zijn zoveelste gesprek.

Zo gaat het nu al twee dagen in het Sint Barthélémycollege. Samen met het Centrum voor Leerlingenbegeleiding waakt een zevenkoppige ploeg psychologen van het departement Onderwijs over de 1.500 leerlingen van het college. Overal waar je kijkt, zie je groepjes jongeren samenzitten met een volwassene. Die knikt vaak alleen maar, terwijl de leerlingen hun hart luchten.

"Veel vragen zijn er niet", zegt Patrick Letangre van de mobiele ploeg. "De jongeren willen hun rouw uitdrukken, zoeken een manier om hun onbehagen kwijt te raken. Sommigen slapen slecht, anderen blijven de beelden van wat dinsdag op de Place Saint Lambert gebeurde als een film voor hun ogen afspelen. Ze hebben gezien hoe hun medeleerlingen werden neergeschoten. In hun oren horen ze de granaten nog altijd ontploffen."

Zesdejaars Manon Vanderweeghde had dinsdag net haar examen afgelegd. Haar vriendje Laurent stond haar aan de schoolpoort op te wachten. Samen wandelden ze naar de Place Saint Lambert om de bus te nemen. "Ik dacht eerst dat ze met de auto naar huis was", zegt haar klasgenoot Quentin. "Als Laurent haar komt halen, is dat meestal met de auto."

Het koppeltje werd als één van de eersten onder vuur genomen door Nordine Amrani. Hij kreeg een kogel in het hoofd, zij granaatscherven in de borst. "Manon heeft geluk dat ze een meisje is", zucht Valentine. Haar vriendje is er erger aan toe. "Niemand weet of hij het gaat halen", zegt Quentin Lakaye, zesde jaar sociale wetenschappen.

Examen Engels

De dokters brachten Manon in een kunstmatige coma. Een dag later werd het meisje op eigen kracht wakker. Een opsteker, na de dood van Pierre Gerouville uit het vierde jaar. "Maar echt blij kunnen we niet zijn", vindt Valentine. "We willen Manon bij ons, om haar te kunnen steunen." Volgens Quentin hebben Manons ouders haar nog niets verteld over haar vriendje. "Ze willen haar sparen en focussen op haar eigen herstel."

Quentin zelf stond op het punt zijn mondelinge examen Engels af te leggen. "Probeer dat maar eens met een helikopter die voortdurend boven de school cirkelt. Vlak voordien had ik gehoord dat een gek aan het schieten was in de stad. Een gek werden er drie, dan weer ging het over zes daders. Ik weet nog altijd niet hoe ik me door dat examen heb geworsteld."

"Ik zat thuis te studeren", zegt Valentine Riga, laatstejaars Latijn-moderne talen. "De sms'en bleven maar komen. Ik kreeg schrik, mijn mama was in het justitiepaleis. Pal waar de granaten ontploft zijn. Toen ik wist dat zij oké was, ben ik vrienden en klasgenoten beginnen te bellen. Ik denk dat ik het toen heb gehoord van Manon."

Ondertussen is het college in een niemandsland verzeild geraakt. De examens zijn afgelast, maar een herdenkingshoek is er nog niet. Quentin: "We wachten op het akkoord van de ouders." Als afgevaardigden van de retorica willen Valentine en Quentin graag iets organiseren. "De leerlingen hebben nood aan contact", weet Quentin. "Op de gesloten Facebookgroep van onze klas komen we veel samen." Valentine: "Ook in het echt stappen we sneller op elkaar af om te vragen of alles oké is."

Maar iedereen weet: in Saint Bar, zoals de leerlingen hun school noemen, zal niets nog hetzelfde zijn. Het college is zijn onschuld kwijt, de buitenwereld heeft er zich brutaal opgedrongen. "Ik dacht dat shootings alleen maar in Amerika gebeurden", zegt Valentine. "Toch niet hier? Bowling for Columbine, dat is een onderwerp in onze les Engels. Nooit gedacht dat we het moesten hebben over wapens in onze eigen stad."

"Behalve dat je in dit land blijkbaar in een vingerknip aan oorlogswapens kunt geraken, stel ik me ook vragen over de antecedenten van de dader", zucht Quentin. "Wapendracht, zedenzaken, een cannabisplantage van meer dan 2.000 stuks. Dat begint al aan te tikken. En wanneer hij voorwaardelijk vrijkomt, is er geen opvolging die naam waardig. Dat is toch flagrant?" Quentin schudt zijn hoofd. "Ik ben pas achttien. Eigenlijk zou ik me met andere vragen moeten bezighouden"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234