Dinsdag 19/01/2021

Il était si beau, notre champion Ludeau...

Klote. Kut. Kaalkop. Ieder scheldwoord is goed, al klinkt het nooit netjes. We hadden het natuurlijk kunnen weten. Het verliep die rustdag te Saint-Gaudens zo goed - té goed, natuurlijk - zo volgens planning. Geen rit, iedereen samen in een grote tent. Collega's trekken rustig naar de persconferentie van Lotto-Mobistar, het eigen stukje over de Franse frustraties (tot dusver niet één ritzege) schiet aardig op. Tot ineens alle Belgen samenklitten, gejaagd, zenuwachtig, vloekend, en - vreemd - ook gelaten: 'Dan toch.'

Het nieuws van Ludo Dierckxsens' corticoïdegebruik was net binnengewaaid. Ach, nog uren duurde de discussie. Of hij nu al dan niet zijn eigen ploeg had genaaid, of zijn knie nu echt geblesseerd is of niet, of hij gewoon dom is of helemaal perfide, en vooral: of die geruchten, al vanaf de eerste uren na het Belgische Kampioenschap te Geraardsbergen, nu kloppen of niet. Natuurlijk raken we er niet uit. Natuurlijk snijdt zo'n dopingzaak, doet ze pijn. Het is zoals ontrouw van een geliefde. Al waren er signalen, je ziet niets aankomen, en dat brandt. Je probeert wel te vergeven, maar zal toch nooit helemaal kunnen vergeten, dat gaat niet immers. Ludo Dierckxsens zal het nog wel meemaken.

Kut en klote, dat is het met dat wielrennen. Half april, bij Luik-Bastenaken-Luik, was er nog oprechte jubel voor Frank Vandenbroucke, het nieuwe godenkind. Begin mei, alles weg. Dokter Sainz, alias Mabuse, advocaat Lavelot, voor altijd kleven er vieze vlekken op de witte trui van Parijs-Nice.

Dan, als opwarmertje, die onverwachte deklassering van Tom Steels, en nu Ludo Dierckxsens. Prachtig hoe hij de jonge Kazak Vinokoerov counterde, dat hooggeprezen talent. Tour-directeur Jean-Marie Leblanc liet in Saint-Etienne meteen weten dat Dierckxsens waarlijk had geïmponeerd. Allen bewonderden die Belgische driekleur tussen de Franse bloemenmeiden, niemand die er daarbij op lette dat Ludo Dierckxsens abnormaal laat op de verplichte persconferentie verscheen. Tussen podium en pers - dat weet iedereen, dat ontging - ligt natuurlijk de dopingcontrole.

Als er al een God zou bestaan, dan één die Belgische wielerliefhebbers trakteert op een hel op aarde. Nooit direct een ontgoocheling. Hij doet het fijner, pijnlijker. Eerst laten genieten, met volle teugen - Jean-Marie Dedecker naar de Tour laten komen, hem laten uitleggen hoe puur sport kan zijn - en dan... paf! gepakt. Dat doet dubbel pijn.

Ja, het relaas van de uitgelopen dopingcontrole in Saint-Etienne, dat is de 'achteraf-wetenschap'. Die telt niet, maar die bestaat wel. Als ontredderde Belgische collega's in Saint-Gaudens samen de film van de laatste weken terugdraaien, kunnen ze al meer verklaren. Het begon maandag na dat beruchte (of prachtige, maar hoe bekijk je dat nu nog?) nationale kampioenschap te Geraardsbergen. Twee journalisten van De Morgen, één collega van De Gazet van Antwerpen interviewen samen een van de betere Belgische profs, een jongen die bekendstaat om zijn voorzichtigheid, zijn beroepsernst, zijn degelijkheid. Laat net die renner uit een internationaal topteam duidelijk verstaan dat er iets niet klopt aan Dierckxsens' exploot. Hij gebruikt het woord 'doping' niet - een ernstig man beschuldigt niemand zonder feitelijke bewijzen - maar de spotlichtjes in zijn ogen, de intonatie in zijn stem, dat nauwelijks waarneembare lachje om zijn lippen, die woorden - "Als Ludo dat zelf zegt, zal dat zo wel zijn, dan was hij inderdaad heel, héél (nadrukkelijk) héééél sterk" - het spreekt boekdelen.

Als dat weekend de Tour begint en Ludo vanaf de eerste rit aan het demarreren slaat, proberen we, samen met een ervaren collega van Het Nieuwsblad en de oude grijze nestor van Het Laatste Nieuws, Dierckxsens te spreken. Dat lukt niet. De altijd zo joviale Ludo draait de rug, mijdt journalisten, sprint van mobilhome naar ploegwagen. Schichtig, jawel. Achteraf, in de auto, vragen de De Morgen-journalisten zich af of ze ooit negatief schreven over nationale Ludo. Ze herinneren zich niets, houden het dan maar bij een slecht humeur, hoofdpijn, maandstonden, wie weet. Voor de collega van Het Laatste Nieuws, tevens voorzitter van de Internationale Organisatie van Wielerjournalisten, is Dierckxsens' botheid de druppel die de emmer doet overlopen. Hij stapt naar Jean-Marie Leblanc, en de Tour-directeur vaardigt de avond van de tijdrit te Metz een officieel communiqué uit, met de dringende bede naar de renners om zich voor de start communicatiever op te stellen naar de pers.

Ludo doet dat ook, ná zijn ritzege, nádat hij wist dat een schorsing hem bedreigde. Hij babbelt zelfs lange tijd urenlang met de NOS. Zaterdag beschreven we die scène zo: "Nationale trui, daarboven Ludo's kop, versierd met de bekende oorbel en een gelukkig minder frequent gebezigde zonnebril." Toen schrapten we de opmerking dat die zwarte bril hem het uitzicht gaf 'half maffia, half Blues Brother'. Vandaag denken we oprecht: hij durfde niemand in de ogen zien. U weet wel: 'Ogen, spiegel van de ziel'.

Maar misschien geen veelzeggender getuigenis dan die van Edgar Sorgeloos, ooit de bekendste en beste wegkapitein van het internationale wielrennen, want de eerste adjudant van 'keizer' Rik Van Looy, een man die als geen ander de kleine kanten kent. Edgar Sorgeloos is in de Tour als chauffeur van de NOS-televisie en draait dus iedere aankomst rond het Tour-podium. In Saint-Gaudens kraaide hij het uit: "Ik hád het gedacht, ik héb het gezegd: dien Dierckxsens, die doet zo raar, die spreekt zo vreemd. (samenzweerderig) Ik riék dat, doping, ik riék dat..."

Waarom heeft De Morgen die beschuldigingen nooit geschreven, nooit een kleine hint gegeven? Wel, omdat bewijzen ontbraken, alsook ernstige, feitelijke aanwijzingen. Als een buitengewoon atletische prestatie op zich een verdachte prestatie is, dan kan de hele sportjournalistiek meteen inpakken. Dan was het legendarische wereldrecord verspringen van Bob Beamon in Mexico '68 (u weet wel: de legendarische 8 meter 90) meteen de duidelijkste dopingprestatie uit de geschiedenis. Dan zijn Merckx, Pele, Cruijff, Stenmark, Spitz of Lewis de eerste, de grootste en meest perfide dopingzondaars. En dat kunnen, willen en mogen we niet geloven - niet zomaar geloven. Dat heet niet het voordeel van de twijfel, dat is het oprechte en eerlijke vermoeden van onschuld, het geloof in goede trouw, het cement van iedere samenleving. Zonder kan niet.

En ja, soms barst dat vertrouwen, krijgt de trouw een knauw. Dan sta je daar. Machteloos, kwaad, soms droef, altijd ontredderd. Je verliest daarom geen naïviteit (die hadden we niet). Wel, en dat is veel erger, je geloof in de oprechte, eerlijke mens, in Ludo Dierckxsens, die sympathieke knul met de meest ontwapenende glimlach van het peloton. Je verhardt, je verkilt, je scheldt . Kut. Klote. Kaalkop. En je hoopt dat geen mens dat hoort.

Walter Pauli

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234