Zaterdag 31/07/2021
null

InterviewLust en liefde

‘Ik zou het meteen overdoen, huwelijk én affaire’

Beeld Getty Images

Misschien is Maartje (48) niet de enige vrouw die het zich afvraagt, na een lang huwelijk. Zou ze de vader van haar kinderen missen, moest het gedaan zijn? Alleszins, wat hij haar niet kan bieden, vond ze wel bij die ander. En daar voelt ze zich hoegenaamd niet schuldig over.

“Ik denk soms, als het nu gedaan zou zijn ­tussen ons, na samen drie kinderen te ­hebben opgevoed, hoezeer zou ik hem dan missen? Ik houd van hem. Toch zou ik weleens opnieuw willen voelen hoe het is om voor iemand te moeten vechten. Ik zou willen dat ik op feestjes jaloers word op vrouwen die met hem praten, maar mijn man houdt ­overduidelijk alleen van mij. Hij is geen flirt.

“Een half jaar nadat we getrouwd waren, twintig jaar geleden, ontmoette ik een andere man. Wel een flirt, wel een man die voortdurend complimenten maakte, wel een man voor wie ik moest vechten en tegen wie ik het gevecht verloor, want hij koos ervoor zonder mij verder te gaan. Ik werd weggewuifd. ‘Nee joh, tussen ons zou het nooit iets worden.’ Raar idee, want ik weet zeker dat ik meteen mijn prille huwelijk had ontbonden als hij ja had gezegd. Dan was mijn leven zoals ik het nu ken er niet geweest. Liefde is een keuze. Ik denk niet dat ik dan gelukkiger was geworden. Ik weet sowieso niet of geluk mijn thema is, eerder onrust en de behoefte erkend te worden, de wens echt gezien en geraakt te worden.

“In alle liefde die ik van mijn man ontvang, de onvoorwaardelijkheid, de totale vanzelfsprekendheid, zit ook iets kritiekloos. Iets wat juist het tegenovergestelde is van empathie, namelijk een onbewuste gemakzucht. Mijn man hecht aan voorspelbaarheid, aan regelmaat. Als hij ’s ochtends wakker wordt, vraagt hij: wat gaan we vandaag eten. Of als het weekend is: wat gaan we doen. Hij blijft lelies voor me kopen, ook al heb ik hem vaak gezegd dat ik meer van anemonen houd. Hij kookt voor me, maar wel wat hij lekker vindt. Na die eerste periode van vreemdgaan heb ik alles opgebiecht. Hij reageerde boos en daarna zijn we gewoon doorgegaan. Maar je kan niet blijven biechten. De keren die volgden, heb ik niks meer verteld.

“Die andere man is altijd een rol in mijn leven blijven spelen. Toen mijn oudste zoon vier­enhalf was, zochten we elkaar opnieuw op. Er ontstond een verhouding die driekwart jaar duurde, een klassieke buitenechtelijke relatie waarbij hij de stoere, onbevreesde man was die het hele land doorkruiste om een uur met mij te kunnen zijn, en ik de vrouw die zich, heel ­traditioneel, in zijn armen weer een meisje kon voelen. Een man die de kuiltjes in mijn wangen prees alsof hij ze voor het eerst zag. Een man die me liet voelen dat hij me lekker vond. Een man met wie ik stiekem de sterren van de hemel vrijde, waarna ik verrukt en opgeladen naar huis ging. Als hij toen met me verder had gewild, had ik misschien wel meteen ja gezegd. Maar hij wilde geen huwelijksbreker zijn. ‘Jij hoort bij je gezin.’

Net als gamen

“Nee, ik zie mijn man niet als tweede keuze, dat is een te snelle conclusie. Ik geloof dat ik ons hele huwelijk zou overdoen als ik nu zou ­moeten kiezen, maar dan het liefst inclusief de afleiding van de affaire. De twee mannen vullen elkaar aan, of beter gezegd: vullen mij aan op elk hun eigen manier. De een met zijn betrouwbaarheid, de ander met zijn bewondering. Daarbij: thuis ben ik degene die alles fikst, die de vakanties organiseert, de financiën en de ­kinderen regelt, en met die andere man is dat alles er even niet.

“Na die tweede periode volgde een derde, die nog steeds duurt en waarin we elkaar vaker en langer zien. Maar nu heeft hij een vriendin. Hij wil me nog wel ontmoeten, maar vrijen is er niet meer bij. Hij verkiest monogamie, zegt hij. Hilarisch, we zitten tegenover elkaar in een café en delen wat belevenissen uit, maar ik wil gewoon verdwijnen in die sterke armen. Precies zoals vroeger. Niet behoedzaam formuleren en manoeuvreren, dat doe ik thuis al.

“Nu die andere man fysiek niks meer met me wil, blijkt dat we elkaar eigenlijk bar weinig te vertellen hebben. Die twintig jaar verlangen was gebaseerd op seks, niet op een luchtbel, niet op een fantasie. Op seks en lust en misschien het allerbelangrijkst: op het verlangen verlangd te worden. Verbazingwekkend hoe sterk die behoefte aan overgave is, aan niet hoeven denken, alleen maar voelen. Mijn leven lang heb ik met vlagen gedacht dat deze andere man mijn grote liefde zou kunnen zijn, en nu het vrijen ophoudt, stopt de liefde. Het is vreemd gesteld met het gevoelsleven.

“Misschien kan je zeggen dat ik de dans ontsprongen ben. Het had niet veel gescheeld of ik had een punt gezet achter mijn huwelijk. En met mijn eigen man is het na twintig jaar nog steeds fijn, niet frictieloos, maar aangenaam en vertrouwd. Ik zal altijd een zwak houden voor al dan niet verboden romantiek, maar ik besef ook dat vreemdgaan is als gamen: op het moment dat je er middenin zit, slokt het alles op en als het voorbij is, blijkt het leeg en niet bestaand. Ja, als het gedaan zou zijn tussen mijn man en mij zou ik hem verschrikkelijk hard missen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234