Zaterdag 23/01/2021

'Ik zou alles krek hetzelfde doen. Behalve dat roken'

Dries, Luc, Horst en Bart, doodgewone mannen met al wat jaren op de teller, turen in de achteruitkijkspiegel en delen de levenslessen die aan hen blijven plakken zijn. Waar hebben ze spijt van, waar zijn ze fier op?

'DE LIEFDE ZOU IK NIET VERKLOTEN. MIJN BESTE BESLISSING OOIT'

Dries Verstraete (42), galeriemedewerker en freelancer in de hedendaagse kunst

"Ik ben altijd een observator geweest. Een ziener, geen doener. Zo heb ik steeds keuzes uitgesteld en de werkelijkheid op afstand gehouden. Dat heeft geresulteerd in het feit dat ik heel veel kan, maar nergens echt in uitblink. Ik kan dat nu grif toegeven. Dat heeft niets met een zekere midlifecrisis te maken, het is altijd zo geweest. Ik heb mezelf of de wereld nooit ernstig genomen. Mensen die zeggen 'dit wil ik', daarvoor gaan en daar naartoe werken, die bewonder ik. Als ik mezelf één raad zou kunnen geven, is het deze: 'De tijd loopt, doe maar jongen, maar kies. Neem één van die talenten en doe er iets mee.'

"Vandaag weet ik ook dat het schrijven is, datgene dat ik graag verder had uitgepuurd. Ik heb me altijd een schrijver gevoeld, maar, daar hoor je me weeral komen, wel eentje die zichzelf niet ernstig nam. Zo ben ik dat talent uit het oog verloren. Dromen is gemakkelijk. Ik wil en zal mijn ei nog leggen. Ik wil een boek op tafel zien liggen dat van mij is.

"Vader worden, heeft iets met me gedaan. Plots besefte ik, 32 jaar, dat alles me altijd voor de wind was gegaan, dat ik altijd op mijn poten terecht was gekomen. En ik werd plots gewaar dat de speeltijd voorbij was. Misschien was ik beter eens op mijn bek gegaan... Voor jezelf zorgen, lukt met pakweg 100 euro. Een dochter grootbrengen, daar moet je je verantwoordelijkheid voor nemen. Niet dat ik daar bang voor was. Dat was wél een keuze. Ik heb nergens spijt van. Dat heb je zelf in de hand. Desillusie niet.

"De grootste teleurstelling in mijn leven kwam vroeg. Op mijn 12de, toen mijn ouders uit elkaar gingen. Toen bleek dat twee op zich fantastische mensen samen niet per se een droomduo vormden. Ze zagen elkaar niet graag.

"Die ontgoocheling is mijn grote redding geweest. Op dat moment heb ik beslist dat ik ze zou vinden, de liefde. Dat ik alles in het leven moeilijk kon maken, behalve dat. Dat zou ik niet verkloten. Dat bleek één van mijn beste beslissingen. Oké, dat is nadat ik enkele hartjes gebroken had. (schatert) Want wat doet het ertoe als de liefde niet goed zit?"

'IK HEB TE VEEL GEWERKT IN MIJN LEVEN. ECHTE VRIENDEN HEB IK NOOIT GEHAD'

Luc Cognie (63), huisschilder

"Ik heb de wereld afgereisd als schilder. Van Guadeloupe, Frans-Guyana, Parijs tot de Côte d'Azur. Ik heb alle Holiday Inns in België in de verf gezet, het kasteel van de barones van Kortrijk tot de vertrekken in het Koninklijk Paleis. Koning Albert kon het niet veel schelen welke kleuren de muren kregen, maar koningin Paola was nieuwsgierig. Zo gebeurde het dat ik plots aan de onderkant van haar rok hing. Zo niet was ze met haar tenue tegen de natte verf gelopen... Ze moest eens lachen. Allemaal exotisch, dat wel, maar het was vooral werken. Ik was chef en dus verantwoordelijk voor mijn mannen. Die wisten dat ze het niet te bont moesten maken op of naast de werkvloer met vrouwen of drank.

"Zelf ben ik getrouwd op mijn 23ste. Het huwelijk heeft twintig jaar standgehouden en we hebben samen vier kinderen gekregen. Dan is ze vertrokken. Voor iemand anders. We hebben daarover gepraat. Daarmee was het klaar. Daarna heb ik wel enkele vriendinnen gehad, maar een vrouw hoefde niet meer. Tot ik op een vrouw botste die ook geen man meer wilde. (lacht) Leentje en ik zijn intussen acht jaar samen. Van 's morgens tot 's avonds. We doen alles samen, vooral werken. Schilderen. Soms praten we, maar we gaan ook al eens samen dansen.

"Ik heb te veel gewerkt in mijn leven. Tijd voor ontspanning heb ik nooit gemaakt, echte vrienden heb ik nooit gehad. Dat bespaart je ontgoocheling.

"Als ik zou kunnen kiezen, zou ik mijn leven krek hetzelfde leiden. Behalve dan misschien nooit beginnen met roken. Ik zit aan twee pakjes per dag. Maar ik ben een tevreden man. Ik zal blijven schilderen tot ik erbij neerval. Het verschil is dat ik het nu samen met Leentje kan doen.

"Als klein jongetje moest ik biggetjes castreren en koeien helpen kalveren. Mijn zaterdagen bracht ik door in de strafstudie. Of ik nu gestraft was of niet. Ik zat er toch. Ik deed waar ik goesting in had en aanvaardde de gevolgen. Op een beslissing kom ik niet terug en sorry zeg ik nooit. Ik ben een koppigaard en doe altijd mijn gedacht.

"Mijn jongste dochter is ook een koppig spook. Daarom hebben we weinig contact. Ik vind dat jammer. Maar al bij al kan ik terugkijken op een mooi leven. Ik ben nooit ongelukkig geweest. Het allergelukkigst was ik in het begin met mijn eerste vrouw en nu, vandaag, met Leentje."

'VIETNAM HEEFT MIJN AMERICAN DREAM AAN FLARDEN GESCHOTEN'

Horst Fagoo (71), gepensioneerd vertegenwoordiger

"Op mijn 20ste zijn we met de hele familie naar Amerika vertrokken. The American Dream achterna. Op dat moment was ik al in kennis met mijn huidige vrouw. Die moest ik achterlaten. Ik heb toen gezegd: 'Geef me vijf jaar, dan kom ik u halen en gaan we samen terug'. Dat avontuur heeft zes maanden geduurd. Toen werd ik opgeroepen om in Vietnam te gaan vechten. Ik was snel terug in België. Tot grote vreugde van mijn verloofde, tiens. Dat pikt nog steeds. Ik had voor letterschilder gestudeerd en mocht beginnen bij Walt Disney. De oorlog heeft die droom aan flarden geschoten. Tot op vandaag vraag ik me af hoe het anders had kunnen lopen. In de plaats ben ik getrouwd in België. Een teken dat het zo moest zijn. Dan moet je dat ook kunnen loslaten.

"Met de leeftijd ben ik iets kalmer geworden, maar er hebben altijd wilde ideeën door mijn hoofd gespookt. Ik wilde bijvoorbeeld alles verkopen om een pannenkoekenhuisje op een of ander strand in Spanje te openen, of als eerste Ralph Lauren of McDonald's naar België te brengen. We waren de kosten en de winst van de broodjes en het gehakt al aan het berekenen. Stinkend rijk had ik kunnen worden. Maar Ginette, mijn vrouw, temperde mij. Het was nodig.

"Ik heb drie dochters en drie kleinkinderen. En op mijn leeftijd is angst onbestaande. Voor mezelf toch. Als ik me zorgen maak, is het over de wereld waarin mijn kleinkinderen moeten opgroeien.

"Spijt heb ik niet. Het leven is naar wens verlopen. Ik heb altijd gedaan wat ik graag deed. Als vertegenwoordiger was ik altijd op de baan en werd ik gerust gelaten. In mijn vrije tijd schilderde ik aquarellen. Nu ik dat hier vertel, besef ik dat ik er dringend opnieuw moet invliegen."

'IK HEB GELEERD OM MIJN TIJD TE VERDELEN ONDER DE MENSEN DIE HET WAARD ZIJN'

Bart Tailleu (55), restauranteigenaar

"Ik ben altijd al kok geweest. Bij mijn moeder stond ik op een stoel in de potten te loeren, later ben ik naar de hotelschool gegaan en heb ik mijn eigen zaak geopend.

"Ik heb vier kinderen en evenveel kleinkinderen. Op mijn 20ste ben ik voor de eerste keer getrouwd. Dan ben je echt nog een kieken, weet ik nu. 22 jaar zijn we samen geweest. We zijn anders geëvolueerd. Ik heb veel respect voor de moeder van mijn kinderen. Mijn werk en de bijkomende stress heeft me twee huwelijken gekost.

"Na mijn tweede huwelijk ben ik heel even mijn vertrouwen in de mensheid verloren. Ik zat op een berg wrok en degout. Dat vreet energie. Ik sta er zelf van versteld, na alles wat er gebeurd is, dat ik opnieuw een relatie heb kunnen aangaan en dat ik nog steeds overtuigd ben van de goedheid van de mens. Ik heb geleerd kritisch te zijn en mijn tijd en energie te verdelen onder de mensen die het waard zijn. Een evenwicht vinden in relaties, financiën, vrienden en werk is een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb.

"Kon ik opnieuw beginnen, ik pakte het toch iets anders aan. Dat besef is er gekomen toen mijn oudste zoon me vroeg om af te spreken. Ik had geen tijd. Hij zei: 'Dan zullen wij tijd maken wanneer je onder de grond ligt'. Keihard. Maar hij had gelijk. Ik heb mijn kinderen te weinig gezien vroeger. Die momenten krijg je nooit terug. Maar als je vooruit wil in het leven kun je niet anders. Denk je op dat moment. Je hangt vast aan leningen, wil je kinderen een goed leven geven... Voor alles in het leven heb je geld nodig. Maar ik zou het niet meer zo laten primeren.

"Vandaag kan ik dat inhalen met mijn kleinkinderen. Ik maak ook tijd voor mijn kinderen en ouders. Samen met Sofie, mijn nieuwe vriendin, ga ik terug naar de basis: koken, maar enkel op afspraak. Alle leningen zijn afbetaald. Gedaan met ons kapot te werken. Nu ga ik gitaar spelen en een beetje confituur maken. "

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234