Woensdag 20/11/2019

'Ik zie mijn zwakte nu als een kracht'

Kevin Imbrechts, alias Illuminine, belandde met extreme angststoornissen in de geestelijke gezondheidszorg. Met de Nederlandstalige plaat Wij, Weg wil hij een gevoelig onderwerp bespreekbaar maken.

"Ik herinner me de nacht van 10 februari 2017 nog goed", zegt Kevin Imbrechts stil. "Ik speelde met Jan Swerts in Diksmuide en lag na afloop in bed. Het lukte me maar niet om te slapen. Later die nacht kreeg ik een zware aanval, alsof een storm van negatieve gedachten lelijk huishield. Ik ben volledig doorgedraaid."

Die bewuste nacht was voor de klankenfetisjist van Illuminine het begin van een nachtmerrie. Niet veel later, net na de release van zijn tweede plaat, #2, trok hij aan de alarmbel. "Ik was leeg. Er was maar één optie: hulp zoeken."

Het verdict van de specialisten was niet min: Imbrechts kampt met extreme angststoornissen, dwanggedachten en autistiforme kenmerken.

Vandaag kruipt de artiest stilaan uit het dal. En dat heeft hij in de eerste plaats te danken aan de kracht van de taal, zegt hij. Nadat hij in de geestelijke gezondheidszorg was beland, besloot Imbrechts in de pen te kruipen. Voor een keer vertaalde hij zijn gevoelens niet naar soundscapes, maar naar woorden.

Op Wij, Weg ploetert hij door de loopgraven van zijn ziel, al wil hij evenzeer een taboe rond psychische klachten doorbreken en de beperkingen van de Belgische gezondheidssector aankaarten. "Buiten mijn vriendin, familie en enkele goede vrienden weet niemand van mijn stoornissen. Het is nog steeds taboe en ik kan moeilijk uitleggen wat ik ervaar en hoe ik me voel. Het blijft een gevoelig onderwerp, en daarom wil ik dit verhaal vertellen", zegt Imbrechts over zijn keuze om het album uit te brengen.

Hij doet dat zonder marketingplan en zonder platenlabel. Wij, Weg is namelijk geen ordinaire schreeuw om aandacht, maar het audiodocument van een twintiger die een complexe knoop wil ontwarren.

Uitgeblust

Het duurde even voor Imbrechts besefte dat hij in de knoop lag. "De dag na mijn eerste zware aanval wist ik niet wat me was overkomen. Ik had wel vaker last van slapeloze nachten, maar die waren van een andere aard", blikt hij terug. "Er kwamen geleidelijk aan meer aanvallen. Ik heb lang gedacht dat zoiets iedereen overkomt. Toen mijn vriendin en mijn ouders me in mei uitgeblust aantroffen, vroegen ze me hulp te zoeken. Het heeft drie weken geduurd voor ik naar een dokter durfde te bellen. De moeilijkste stap was te erkennen dat er iets mis was."

Imbrechts is geen flapuit, "maar het deed deugd om erover te praten met een wildvreemde", gaat hij verder.

Zo leerde hij al snel over de complexiteit van zijn klachten. "Tijdens de sessies met mijn psycholoog kwam ik te weten dat ik in mijn eigen realiteit leef. De dissociatie tussen mijn ideeënwereld en de reële wereld is zo groot, dat mijn gedachten de werkelijkheid hebben beïnvloed. Wanneer ik bijvoorbeeld televisie kijk en iets over de dood zie, projecteer ik dat op mezelf. De kleinste impulsen wakkeren mijn donkere kant aan. Ik was zo angstig dat ik me isoleerde in mijn eigen wereld."

"Ik kreeg op Campus Gasthuisberg het advies van de psycholoog om mijn gevoelens naar buiten te brengen, door ze neer te schrijven."

Als Illuminine specialiseert Imbrechts zich vooral in sfeervolle instrumentale muziek uit de school van Sigur Rós. "Ik had nog nooit een tekst geschreven, maar het was het proberen waard. Ik heb me tien dagen in mijn kamer opgesloten, mijn gedachten opgeschreven en die aangevuld met muziek - heel spontaan, zonder erover na te denken. Toen ik 's avonds naar het resultaat luisterde, voelde ik me beter."

Wij, Weg is aangrijpend, alsof Illuminine een duet van Spinvis en Eefje de Visser onder handen neemt. "Door die oefening heb ik de kracht en de schoonheid van de taal ontdekt. Als het niet goed met me gaat, schrijf ik of lees ik een boek. Dan valt mijn onuitputtelijke gedachtemolen even stil."

Prestatiemaatschappij

"Ik was op een bepaald moment zo wanhopig dat mijn leven op instorten stond. Nu omarm ik mijn zwakte en beschouw ik ze als een kracht."

Sinds hij regelmatig met specialisten werkt, staat hij anders in het leven. "Ik werk aan mijn gezondheid en neem medicatie. Er zijn nog steeds aanvallen, maar die komen in golven. Vroeger waren er voortdurend negatieve pieken, nu is alles vlakker. In het verleden vocht ik ertegen tot ik eronder door ging, nu heb ik opnieuw controle over het stuur. Als er een storm aanbreekt, kan ik die meestal opvangen."

Imbrechts wenst andere mensen die met zichzelf worstelen ook een houvast toe, zoals hij dat in de taal vond. Hij hoopt ook dat Wij, Weg een aanzet is om taboes bespreekbaar te maken.

"Ik moet toegeven dat ik - naar het beeld van de media - een mening had over de geestelijke gezondheidssector. Maar een psychiatrisch centrum is allesbehalve de kille plek die je steeds op tv ziet. Integendeel: het is een aangename, rustgevende omgeving met warme contacten. Je merkt er nauwelijks een verschil tussen specialisten en patiënten."

Imbrechts zag tijdens de groepssessies dat in alle sectoren slachtoffers vallen. Ook in de muziekwereld. "Ik kom veel muzikanten tegen die bezwijken onder de druk. Je moet tegenwoordig op alle vlakken presteren - op én naast het podium."

Door de alomtegenwoordigheid van het internet en de sociale media neemt de druk van buitenaf alleen maar toe. Al betekent dat niet dat er meer begrip is als je onderuit gaat. Onlinefora zijn het beste bewijs dat mensen met gezondheidsproblemen nog te vaak het etiket 'aanstellers' opgekleefd krijgen.

"Buitenstaanders beschouwen iemand die uitvalt door ziekte als een zwakkeling. We leven in een vluchtige maatschappij. Je moet daarom nee durven te zeggen. Ik kan me inbeelden dat mensen daar moeite mee hebben, maar je moet jezelf rust dúrven te gunnen. Ik schaam me niet om mijn geest en lichaam een dag uit te schakelen."

Wachttijden

Imbrechts vindt de geestelijke gezondheidssector niet bereikbaar genoeg. "De wachttijden om een specialist te kunnen spreken, worden alsmaar langer. Er zijn geen middelen om iedereen naar behoren te kunnen behandelen."

Er is in België volgens hem nood aan een betere ondersteuning. En de drempel om over psychische stoornissen te praten moet naar omlaag. Als je je verhaal kwijt kunt, zet je een eerste stap in de goede richting, vindt hij. "Het doel van Wij, Weg is dat mensen met elkaar in dialoog durven te treden. Ik vertel mijn verhaal, hopelijk doen anderen dat ook."

Wij, Weg verschijnt op 26/1 in eigen beheer. wij-weg.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234