Zondag 25/07/2021

‘Ik zei: drie ballen boven my eye, please’

Zonet is in aan de keukentafel van de Vlaemincks een aanbod van een Duitse televisieshow afgeslagen. Er werd 30.000 euro geboden voor een exclusief interview. “Die stonden snel terug buiten”, zegt opa Jean-Michel. “Alsof het ons om geld te doen is. We hebben het geopenbaard omdat we iets duidelijk willen maken.”Kimberley knikt. Ze heeft haar gelaat weggestopt in de capuchon van haar trui, een huilbui is niet veraf. “Dit heb ik echt niet gewild. Ik durf zelfs niet meer in de spiegel te kijken. Die sterren moeten er echt af. Ik zoek werk als kapster. Welke zaak gaat mij ooit aannemen met zo’n gezicht?“Eerst wou ik me gewoon verstoppen, maar opa had gelijk. Dit mag met geen enkel ander meisje meer gebeuren.”

‘MIJN EERSTE TATTOO’

Het had allemaal anders kunnen gaan als Vaderdag ten huize Vlaeminck in een pretpark was gefêteerd, of op een boot. Het was het idee van Diego, haar vader. Hij trakteerde op een winkeluitje in Kortrijk.Als Kimberley even treuzelt voor de etalage van de Tattoo Box aan de Steenpoort, stelt Diego voor om naar binnen te gaan om “die drie bolletjes eindelijk eens in inkt te laten vereeuwigen”. Vrijwel elk lid van de familie Vlaeminck is de trotse eigenaar van één of meerdere tatoeages. Kimberley kan niet achterblijven. Ze wil drie puntjes boven haar oog laten tatoeëren. Tot nu toe tekende ze die altijd met eyeliner op haar gezicht.Eigenaar Rouslain Toumaniantz begroet Kimberley van achter de toonbank. “Comment est-ce que je peux vous aider?” Ai, Kimberley spreekt geen woord Frans. “English?” Nope. Gebarentaal dan. Drie vingers gaan in de lucht. “Drie ballen boven my eye, please.” Toumaniantz pruttelt tegen. Wat heb je nu aan bolletjes? Sterren zijn mooier. Kimberley aarzelt even, maar bedenkt dan dat een van de personages uit haar favoriete Primeserie Miami Ink ook met sterretjes op haar gezicht rondloopt. “En haar vind ik wel schoon.” Drie sterretjes dus. Dat is dan vijftig euro.“Hoelang gaat dat hier duren?”, vraagt Diego. Toumaniantz schat drie kwartier. Misschien een uurtje. “Ga maar iets drinken in de straat.” Papa trekt met de kinderen op café. De tatoeëerder begint aan zijn papieren schets. De tekening wordt op Kimberleys gezicht geplakt. Dat wordt voor de helft bedekt met sterren. “Très belle”, besluit de tatoeëerder. Kimberley vindt het een beetje van het goede te veel. Wat gezichtsverfraaiing, oké, maar ze wil ook niet op een sterrenhemel lijken. Op haar voorhoofd en slaap mogen er best nog wat bij, maar daar moet het stoppen. “Anders kan ik ze niet meer bedekken met mijn haar.” Vriend Brian is het met haar eens. Het meisje voelt de kriebels in haar buik. “Mijn eerste tattoo. Spannend.”

Zondagmiddag twaalf uur. Dit is het punt waarop de versies zich van elkaar beginnen te verwijderen. Zeker is dat Kimberley en de gezichtskunstenaar minstens anderhalf uur lang alleen achterbleven in de werkkamer van Toumaniantz, achteraan in de rechthoekige studio. “Ik vroeg of mijn vriend erbij mocht blijven. Het was tenslotte mijn eerste tatoeage. Maar dat mocht niet.”Toumaniantz houdt het erop dat Brian de shop verliet voor hij aan het tatoeëren sloeg. “In het begin was ik er vrij gerust in”, zegt Kimberley. “Alles zag er professioneel en hygiënisch uit.” Dat de artiest zelf van kop tot teen volgetekend stond, was geen bezwaar. De stretchers die de gaten in zijn oor opvulden en de vele piercings door lippen, neus en wenkbrauwen vond ze best cool.De papieren schets gaat weer op het gezicht. De naald wordt in de inkt gesopt voor de eerste ster, vlak boven het linkeroog. “Oef, de pijn valt mee, dacht ik nog. Ik voelde het niet echt.” De tweede ster volgt. De derde, de vierde, de vijfde verschijnt op het voorhoofd. Voorbij de wenkbrauw richting slaap. En toen? “Black-out. Daarna weet ik niets meer. Toen ik wakker werd, stonden de zesenvijftig sterren al op mijn gezicht.”Toeval of niet, maar precies op dat moment wandelt vader Diego de shop binnen. Hij schrikt. “Je zag dat hij niet tevreden was”, vertelt Kimberley. “'Stop nu maar”, zegt hij. De tatoeëerder antwoordt dat hij de tattoos nog moet inkleuren, anders zal het niet mooi zijn. “Toen hij klaar was, nam hij mijn gezicht in zijn handen. ‘Je bent een knap meisje’, zei hij.”Over naar Versie B. “In slaap gevallen? Laat me niet lachen”, zegt Rouslain Toumaniantz. “Tatoeages worden voor alle duidelijkheid met naalden gezet. Dat doet pijn. Veel pijn. Zeker in het gezicht. Dan ga je echt niet even indommelen. Ze is de hele tijd wakker geweest. Op tijd en stond liep ze even naar de spiegel om de tatoeage te bewonderen. Op het einde mocht ik nog een foto van haar maken. Pas toen haar vader misnoegd reageerde, begon ze terug te krabbelen. Dat ik haar zonder toestemming 56 sterren heb ‘gegeven’ is een serieuze beschuldiging. Ik heb me misschien wat laten meeslepen tijdens het tatoeëren, maar ze was duidelijk akkoord. Ja is ja en nee is nee. Als ze alleen woonde, was er misschien geen hetze geweest. Dan was ze gewoon happy naar huis gegaan.”Gezocht en gevonden: een getuige. Julia (31) verklaarde aan de politie dat Kimberley eerst drie of vier sterretjes wilde, maar telkens akkoord ging als Toumaniantz voorstelde om de tattoo een beetje uit te breiden.“Ik kan u wel zeggen dat het meisje zeer ongelukkig was met de tatoeage”, luidt het proces-verbaal van haar verhoor. “De broer van het meisje vroeg waarom zij zoveel sterretjes had laten plaatsen. Zij antwoordde dat ze het niet durfde te zeggen aan de tatoeëerder. Uit schaamte.” Kimberley zegt nu dat ze ‘bewusteloos’ was tijdens het prikken. “Als de nervus vagus wordt geprikkeld door een bepaald gevoel of geur kan dit inderdaad een bloeddrukval als gevolg hebben”, zegt dokter Anne Leunens. “Ook als de pijndrempel wordt overschreden, kan iemand het bewustzijn verliezen. Alleen kan ik me moeilijk voorstellen dat iemand blijft tatoeëren nadat de klant is flauwgevallen. Zeker als het zolang duurt. Als een patiënt drie kwartier bewusteloos is, heb ik allang de mug opgebeld voor reanimatie. Het blijft een vreemd verhaal.”Kimberleys opa, bij wie het meisje inwoont, blijft in het verhaal van zijn kleindochter geloven. “Vaststaat dat die man misbruik heeft gemaakt van een jong meisje”, zegt Jean-Michel Devallé. “En dan nog durven te beweren dat dit goede reclame is voor zijn zaak. Mijn kleindochter zit in een zware depressie. We durven haar zelfs niet goed meer alleen laten. Bang dat ze zichzelf iets zal aandoen. Dat er zo met haar wordt gelachen duwt haar enkel nog dieper in de put.”Kimberley in maffiosokostuum met pistool in de hand en daarboven de kop Starface. Of wat dacht u van deze: een jongetje vraagt aan zijn vader of hij de Kleine Beer ziet door zijn telescoop. “Nee zoon, dat is Kimberley.” Net als Kimberleys verhaal gingen de moppen over haar tatoeage de wereld rond. Op het internet circuleert de Kimberlizer: een programma waarmee je jezelf Kimberleygewijs met sterretjes kunt beplakken. Zelfs de Flandriaboot ontsnapte niet aan een sterrenjasje.“Vrolijk word ik er niet van”, zucht de tiener. “Op straat roepen ze me verschrikkelijke dingen na of staren ze me aan alsof ik een freak ben. Gelukkig ben ik niet op mijn mondje gevallen. ‘Ja, kijk maar eens goed’, roep ik terug. Ik wil nu gewoon met rust gelaten worden.”Ze heeft de woorden nog maar net over de lippen, of er wordt gebeld. De zoveelste journalist. “BBC en de mensen van de Nederlandse show BNN zijn al langsgekomen, samen met alle nationale kranten en weekbladen”, zucht Jean-Michel. “Het is nu stilaan genoeg geweest.”Op de speelplaats is de hype alvast opgepikt. Tienermeisjes zeuren hun ouders de oren van het hoofd: “Mag ik ook een sterretje als ik een goed rapport heb?” De politici konden natuurlijk niet achterblijven. Parlementslid Katia della Faille (Open Vld) vroeg in de Kamer om een wettelijk verplichte bedenktijd van minstens twee dagen vooraleer een tatoeage kan worden aangebracht en kreeg volmondig gelijk van minister van Volksgezondheid Laurette Onkelinx (PS). CD&V-senatrice Sabine de Bethune pleit op haar beurt voor een week wachttijd. “Zeker als het om een gezichtstatoeage gaat”, klinkt het. Ook het ministerie van Volksgezondheid mengt zich nu in de debatten. Controleurs onderwierpen de shop van Toumaniantz gisteren aan een grondige inspectie. “Elke geregistreerde shop wordt sowieso jaarlijks gecontroleerd”, zegt woordvoerder Jan Eyckmans. “Maar dit is wel een heel bijzondere zaak, waarvan we de twee kanten van het verhaal grondig moeten checken.” Ook Kimberley kreeg gisteren bezoek van een controleur-geneesheer. De onderzoeksresulaten worden maandag aan het parket overgemaakt. Daar zal beslist worden of Tattoo Box al of niet de deuren moet sluiten.

BANG VOOR DE PIJN

Rouslain Toumaniantz snapt de heisa niet. “What’s the big deal? Binnen vijf à tien jaar zijn tatoeages in het aangezicht volledig aanvaard”, voorspelt hij. “In deze maatschappij heersen nog veel te veel vooroordelen. In Papoea-Nieuw-Guinea loopt bijna iedereen met gezichtsversiering rond. Iedereen die meerderjarig is, mag volgens de wet over zijn eigen lichaam beslissen. Ik ga echt niet de vader spelen van al mijn klanten.” Na een stormloop van kritiek uit de tattoowereld besliste de tatoeëerderKimberleys familie en advocaat willen de belofte zwart op wit. Kimberley zelf is vooral bang voor de pijnlijke behandeling. “Ze zeggen dat er vijftien sessies nodig zijn om alles weg te krijgen”, zegt ze. “Dat het voelt alsof ze je met een hamer kloppen. Bovendien moet ik nog afwachten of er geen littekens zullen achterblijven. Volgens de dermatoloog is hij op mijn voorhoofd tot twee centimeter diep gegaan met zijn naald. Ik ben zo stom geweest.”Hoewel ze eerst verkondigde dat ze nog met 25 sterretjes door het leven wou gaan, heeft Kimberley nu toch besloten om alles weg te laten halen. “Daarna wil ik er drie nieuwe laten zetten naast mijn oog. Door een andere tatoeëerder

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234