Dinsdag 22/09/2020

'Ik zat zelf vol vooroordelen'

Binnenkort biedt VIER u een inkijk in het leven en de besognes van de Belgische voetbalvrouw. In de aanloop naar het EK voetbal volgt reporter Katrin Kerkhofs (27), zelf vrouw van een Rode Duivel, enkele lotgenoten. Hoe ervaart zij het zelf om in de spotlights én in de schaduw staan?

"Katrin Kerkhofs is in de eerste plaats de vriendin van Rode Duivel Dries Mertens. Een ideale voetbalvrouw." Zo wordt Kerkhofs woordelijk voorgesteld op de populaire webstek Showbizzsite.be. Herleid tot het aanhangsel van manlief. Maar dan wel een ideaal aanhangsel. Wat dat ook moge betekenen.

Bij het woord 'voetbalvrouw' komt meteen een hoop clichébeelden bovendrijven. Glitter en glamour, een makkelijk leven in het kielzog van. Allemaal zaken waarin Kerkhofs zich niet herkent. Jawel, ze volgde haar jeugdliefde in 2013 naar Italië toen hij voor Napels ging spelen. En ja, dat was ten koste van haar eigen job als televisieredacteur. Maar wat als ze ook zelf een carrière wil uitbouwen? Is voetbal nu het enige dat telt?

Als tv-maker zag Kerkhofs er een programma in. Ze zou de vragen waar ze zelf mee worstelde voorleggen aan collega-voetbalvrouwen. Ze wou uitzoeken hoe haar lotgenoten in het leven staan. Het resultaat wordt een voorlopige, nog titelloze reportagereeks op VIER, die ze samen met het productiehuis De chinezen maakt. Een portret dat de clichés overstijgt, maar ook haar eigen beeld grondig bijstuurde.

"Ik heb altijd gedacht dat ik geen typische voetbalvrouw was", vertelt ze. "Maar door dit programma heb ik gemerkt dat ik zelf vol vooroordelen zat. Ik ging er altijd vanuit dat ik anders was, dat ik er niet voor had gekozen om 'vrouw van' te worden. Maar dat was naïef, dat geldt voor de meesten onder ons. Er zijn veel atypische voetbalvrouwen."

Is dit programma er gekomen omdat u op zoek was naar antwoorden, of wou u iets om handen hebben in Napels?

Kerkhofs: "Het is een combinatie van beide. Dries en ik zijn al lang samen. Toen hij in 2006 in Nederland ging spelen, ben ik in Leuven gebleven om te studeren. Daarna ben ik beginnen werken voor het programma Dagelijkse kost. We hadden al die tijd een latrelatie, iets wat niet langer was vol te houden toen Dries naar Napels werd getransfereerd. Dus ben ik meegegaan.

"Het eerste jaar beviel dat me prima. Ik heb er Italiaanse les gevolgd, heb me aangepast aan een heel ander leven. Maar na een tijdje kwam ik in een impasse terecht. Wat wou ik zélf doen? Ik had vijf jaar gestudeerd, ik kon me niet inbeelden dat ik niets zou ondernomen. Mijn ouders hadden een zaak die muziekinstrumenten verhuurde. Mijn papa (Jokke Kerkhofs, RB) was daarnaast ook opnameleider voor televisie en heeft Marktrock mee uit de grond gestampt. Elf jaar geleden is hij overleden, maar hij zou het verschrikkelijk gevonden hebben als ik gewoon op mijn lui gat zou gaan zitten. (lacht) Ik kan het ook niet, gewoon de 'vrouw van' gaan spelen. Ik wil onze familienaam hooghouden en zelfs iets ondernemen. Al klinkt dat nu serieuzer dan ik het bedoel."

Hoe gaan andere voetbalvrouwen daarmee om?

"Zoals in de echte wereld. De ene is al wat carrièregerichter dan de andere, dat heeft niets met voetbal te maken. Ik merk dat de meesten proberen om er nu van te genieten, omdat ze weten dat er een houdbaarheidsdatum staat op de voetbalcarrière van hun man. Maar zelf maak ik me soms te veel zorgen. Stel dat het ooit gedaan zou zijn tussen Dries en mij, en ik moet op zoek naar een nieuwe job. Wat ga ik dan zeggen? Ik heb mijn man gevolgd en niks gedaan. Dat wou ik niet.

"Daarom hebben we ook nog geen kinderen gemaakt. Op dat vlak zijn wij uitzonderingen, maar het is een bewuste keuze. In de voetbalwereld is het de mode om er jong aan te beginnen. Logisch, want door met z'n tweeën naar het buitenland te verhuizen heb je op een erg jonge leeftijd al een heel stabiel en huiselijk leven. Die mannen kunnen niet elke zondag gaan feesten. Mensen denken misschien van wel, maar op dat hoge niveau is daar geen ruimte voor."

Een gezinsleven is dan niet te combineren met twee fulltime jobs?

"Het afgelopen half jaar zat ik de helft van de tijd in Leuven om aan het programma te werken. Ik heb er ook nood aan om af en toe in mijn biotoop te zitten, daarvoor keerde ik ook al minstens een keer in de maand terug naar huis. Dries heeft dat ook, ook hij vliegt graag terug om bij zijn familie en vrienden te zien. Wij zijn impulsief, reizen graag. Met kinderen erbij is dat minder evident.

"Ik wil ook zelf eerst iets uit de grond stampen, een project afwerken voor ik aan een gezin begin. En als ik mama word, wil ik ook mama zijn. Dan wil ik er zijn voor mijn kinderen, net zoals mijn moeder thuis heeft gewerkt toen wij klein waren. Mijn papa, aan de andere kant, was dan weer nooit thuis. (lacht) Hij was rock-'n-roll, een muzikant ook. Misschien heeft Dries die rock-'n-roll ook wat in zich zitten."

Waarom was het voor u zo belangrijk om te horen hoe andere voetbalvrouwen met de dingen des levens omgaan?

"Met mijn vriendinnen kan ik niet altijd over mijn besognes praten. Zij weten niet wat het is om te verhuizen voor je man. Of hoe ik moet reageren als Dries zich mentaal niet zo goed voelt na een match. Bij andere voetbalvrouwen merkte ik dat zij met net dezelfde dingen zaten.

"Tegelijk wil ik met dit programma tonen dat het allemaal niet zo eenvoudig is als het eruit ziet. Veel mensen denken dat dit een simpel bestaan is. Maar geloof me, niet eender welk dom wicht kan dit aan. Verhuizen naar het buitenland, altijd paraat staan om opnieuw te vertrekken bij transfers. Telkens opnieuw een leven opbouwen in een andere cultuur, zonder familie of vriendinnen. En je man is de helft van de avonden weg. Je zou eens moeten weten hoe saai ons leven soms kan zijn. Op vrijdagavond drinken wij thuis chocomelk, want zondag moet hij spelen. Dat kun je niet als je niet sterk in je schoenen staat."

Hoe staat u tegenover de term WAG, het populaire acroniem voor 'Wives and Girlfriends'?

"Ik vind het een vreselijke term. Natuurlijk ben ik trots dat ik de vrouw ben van Dries. Maar wanneer journalisten mij vragen stellen, ben ik plots een platform voor mijn man. Wie heeft daar nu een boodschap aan, denk ik dan. Als iemand iets over jou wil weten, gaat die dat toch ook niet aan je vrouw vragen?

"Daarnaast ben ik ook andere dingen, en dat belichaamt die term niet. Zeker die glamoureuze connotatie, die past niet bij mij. Maar de voetbalwereld houdt het WAG-gegeven ook in stand, vooral in het buitenland. In Engeland is het haast een glamoureuze job, hier is dat gelukkig minder."

Toch hebben wij iets als de Gouden Pump op het Gala van de Gouden Schoen.

"Zelf zou ik daar nooit aan deelnemen, maar ik kan snappen dat meisjes het tof vinden om op die manier eens in de kijker te staan. Het is ook makkelijk om daar denigrerend over te doen als dat het enige is wat mensen over voetbalvrouwen weten. Zulke gala- en rodeloperevenementen zijn hier zeldzaam. Voor mij is het zeker vijf jaar geleden dat ik zoiets heb meegemaakt."

Maar u bent wel een publiek figuur. Vorig jaar stonden de bladen vol met jullie huwelijk, of het huis dat jullie in je thuisstad Leuven kochten.

"Bij onze trouw hebben we de fotografen beloofd om hen vijf minuten te geven als ze ons eerst ons ding lieten doen. Dat hebben ze gerespecteerd. Dat de aankoop van ons huis zo werd uitgesmeerd, blijf ik raar vinden. Ik sus mezelf met de gedachte dat het toen komkommertijd was. (lacht)

"Maar eigenlijk hebben we niet te klagen. In Italië stond er de eerste week wel een paparazzo voor de deur. We waren net boodschappen gaan doen en ik had de kar meegenomen. Dat lijkt raar, maar alles kan en alles mag in Italië. Plots begint Dries me uit te lachen terwijl ik sta te sukkelen op de kasseien. Daar stond dus een fotograaf die me heeft vastgelegd als een megamongool met een kar. Die foto's zijn zelfs in de Belgische bladen verschenen, vreselijk! Maar verder laten ze ons gerust."

Ook de fans?

"Mensen weten intussen wel waar we wonen. Er staan soms fans van Dries voor de deur te roepen. Jong en oud leeft er voor voetbal, een oma van negentig zal hem herkennen op straat. Zotte toestanden soms, maar ik troostte me met het idee dat het in België allemaal zo erg niet was. En dan kwam het WK. Dries werd uitgeroepen tot hunk, de boy next door die het goed deed bij het publiek.

"Na ons verlovingsfeest gingen we een pintje drinken op de Oude Markt en hij werd overspoeld door studenten. Op ons feest, op 'onze' Oude Markt moeten vluchten. Dat vond ik niet meer leuk. Of mensen die ons storen op restaurant, daar kan ik echt grumpy van worden. Maar Dries kan daar goed mee om. Hij neemt liever meteen die selfie dan nee te zeggen, want dan duurt het meestal nog langer. Een oprecht lieve gast, hè."

Passeren er ook mannen de revue in uw programma?

"Het is eerder toeval dat er een voetballer in beeld loopt, maar Dries komt regelmatig aan bod. Ik wou mezelf in het programma stoppen, dat leek me maar fair tegenover de andere vrouwen die zich blootgeven. Dus koppel ik alle verhalen terug naar mijn eigen leven, al kon ik moeilijk mezelf gaan interviewen. Daarom had ik een sidekick nodig." (lacht)

U volgt de vrouwen in de aanloop naar het EK deze zomer. Wat daarna?

"Dan zou ik graag tv blijven maken, maar dan wil ik wel afstappen van het voetbal. Ik heb mijn connectie gebruikt om dit te kunnen maken. Het is ook een onderwerp dat me na aan het hart ligt, al is het niet mijn bedoeling daar eeuwig op te blijven teren. Maar first things first. Eerst het EK en dan zien we wel."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234