Vrijdag 23/04/2021

'Ik zal pas rust vinden als iedereen me heeft gehoord'

Bristol zal voor eeuwig en een dag verbonden blijven aan triphop. Maar de Britse stad is ook een draaischijf voor countrysoul. Voortrekker is Phantom Limb. Op The Pines lonkt de band schaamteloos naar Neil Young, The Band en Gillian Welch.

In Nederland loopt het alvast storm voor de groep. Na een opmerkelijke festivalshow op Lowlands verkocht Phantom Limb zelfs meer cd's dan headliners The Black Keys of Foo Fighters. Normaal gesproken zou de Bristolse groep volgende week ook koers zetten naar ons land, voor welgeteld drie concerten in de Arenbergschouwburg, de Botanique en de N9. Die werden gisteren op de laatste knip geannuleerd, omdat zangeres Yolanda Quartey te ziek blijkt om de tour af te werken. Wanneer de shows ingehaald zullen worden, is voorlopig nog niet bekend.

Nu, de kans is groot dat je een of meerdere groepsleden al eerder op een podium zag. "Volstrekt onbekend zijn we inderdaad niet", knikt frontvrouw Yolanda Quartey, de fenomenale strot van de groep, toen we haar een tijdje terug interviewden. "Ik toerde vier jaar geleden met Massive Attack. En ik was ook achtergrondzangeres voor Adele, Dizzee Rascal en Will Young. Daarvoor werkte ik aan muziek met Britse dansvloerwizards als Bugz in the Attic en Jazzanova." De overige muzikanten hebben dan weer een lange staat van dienst als huurlingen van Percy Sledge, Tom Jones, Dr. Feelgood of James Browns saxofonist Pee Wee Ellis. Allemaal zijn ze gepokt en gemazeld in de muziekindustrie.

Phantom Limb zélf bestaat overigens ook al zo'n acht jaar. "De groep ontstond per toeval, als kerstgeschenkje voor elkaar", grinnikt Quartey. "We waren eerst gewoon vrienden, en gaven elkaar één coupon voor wat opnametijd. De gezamenlijke jamsessies vielen toen zo goed mee, dat we een groep werden voor we het goed en wel beseften. Zo'n opmerkelijk verhaal is dat natuurlijk niet: in Bristol speelt iedereen voortdurend met elkaar. Er bestaan méér groepen dan pubs. (lacht)"

Gezegend

Ondanks de Britse roots klinkt Phantom Limb opvallend Amerikaans. "Het is een misverstand dat Bristol alleen de vruchtbare voedingsbodem is voor elektronische muziek", benadrukt de zangeres. "Er bestaat een levendige Brashville-scene (samentrekking van Bristol en Nashville, gva). Acht jaar geleden waren wij nog witte raven met die sound. Maar vandaag vind je op elke straathoek een groep die folk, blues, roots en country omarmt. Het maakt dan ook niet uit waar je geboren bent om van Neil Young, The Band of Gillian Welch te houden. Bij ons ligt die sound er alleen nog wat dikker op dankzij Marc Ford (Amerikaanse ex-gitarist van The Black Crowes). Die producete The Pines, en bracht ons in contact met andere Amerikaanse muzikanten zoals Jay Buchanan. Die zanger van Rival Sons hoor je trouwens ook zingen op de plaat."

Daar eindigt de namedropping trouwens niet. "We mochten al het voorprogramma verzorgen van Dr. John", glundert de zangeres. "En ook wijlen Solomon Burke nam ons onder de vleugels, net als Candi Staton. En op persoonlijk verzoek van Rumer gingen we ook met haar op tour. Die steun betekent veel voor je eigen bekendheid. We voelen ons dan ook gezegend."

Land van het Kwaad

Maar niet alleen die pleitbezorgers tekenden voor de opgang van Phantom Limb. De zangeres, die in een straatarm gezin opgroeide, beweert te barsten van ambitie. "Ik denk vaak dat ik pas rust vind als iedereen mijn stem heeft gehoord." Toch moet je er niet op rekenen dat ze zich in het stof zal wentelen voor die aandacht. "I don't wanna beg for your love... My knees aren't made for kneeling", zingt ze met een snik in 'Tumbling Down'. "Die songregel zegt veel over mijn persoonlijkheid", gelooft Quartey. "Ik weiger voor iemand te kruipen. Dat dank ik aan mijn harde opvoeding. Ik groeide op in een klein gehucht, net buiten Bristol. Daar kom je pardoes terecht in Mordor, Land van het Kwaad. (lacht) In dat Engeland vierde racisme lang hoogtij. Op mijn veertiende mocht ik niet eens shampoo kopen in de winkel waar al mijn vriendinnen heen gingen. De ergste verwijten kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd. Die tegenstand heeft me alleen meer vastberaden en onbuigbaar gemaakt. Mijn huidskleur heeft me nooit beknot in mijn ambities, of me ervan weerhouden om country te zingen, nochtans hét meest blanke genre ter wereld. (lacht) Voor mij zijn country en gospel in wezen hetzelfde: de zangers hebben gewoon een andere kleur. Als kind stond ik daar geen seconde bij stil. Ik zong zowel Dolly Parton als Aretha Franklin, zonder enige voorkeur. Dat idee mocht nooit veranderen. Geloof me: kiezen is verliezen."

The Pines is verschenen bij Naim Audio / V2.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234