Zondag 05/04/2020

'Ik word van alles beschuldigd'

'Ik ga geen film maken als reactie op wat sommige mensen van mij denken'

Regisseur Spike Lee is weer helemaal terug met 'Inside Man'

Het was al een tijdje geleden dat de vaak controversiële Afro-Amerikaanse filmmaker Spike Lee (°1957), onder meer bekend van 'Do the Right Thing', 'Jungle Fever' en 'Malcolm X', nog eens een stevige bioscoophit had afgeleverd. Met 'Inside Man', onder meer met Denzel Washington en Jodie Foster, is hij weer helemaal terug en scoort hij in de box office. In de VS kwam hij helemaal bovenaan in de hitlijst binnen. Jan Temmerman mocht op audiëntie bij een van de controversieelste en boeiendste filmmakers van het ogenblik.

Op het eerste gezicht betreft het hier een echte genrefilm, maar Spike zou Spike niet zijn indien hij er niet in geslaagd was deze intense en spannende thriller in zijn thuisstad New York ook nog van de nodige sociale commentaar te voorzien.

Het verhaal draait rond een overval op een bank in het Wall Street-district. Meteen worden ook de aanwezige klanten gegijzeld. Uit zowat alles blijkt dat de vierkoppige bende, onder leiding van Dalton Russell (rol van Clive Owen), de kraak heel professioneel heeft voorbereid. De overvallers lijken alles voorzien te hebben, dus ook het feit dat de politie twee gijzelingsonderhandelaars naar de inmiddels zorgvuldig afgeschermde bank stuurt: het kat-en-muisspel kan beginnen. Maar dan krijgt onderhandelaar Keith Frazier (rol van Denzel Washington) het onaangename gevoel dat de overvallers/gijzelnemers niet echt in geld geïnteresseerd zijn. Op de koop toe krijgt hij van hogerhand de bijzonder zelfbewuste advocate Madeline White (rol van Jodie Foster) op zijn dak. Wat zijn haar bedoelingen? En waarom wil zij de onderhandelingen overnemen? Come and see...

Het interview met Spike Lee had plaats enkele weken voor Inside Man in de States in roulatie zou komen. Er waren dus nog geen Amerikaanse recensies verschenen - dat is inmiddels dus wél gebeurd en die waren overwegend positief tot zeer positief - en er was evenmin geweten hoe het grote publiek zou reageren op deze atypische Spike Leefilm. Dat is ondertussen óók geweten: met een recette van maar liefst 29 miljoen dollar tijdens het openingsweekend - het beste resultaat ooit voor een Spike Leefilm - stond Inside Man meteen helemaal bovenaan de box officelijst en na amper enkele weken is dit nu reeds Lee's commercieel meest succesvolle film geworden.

We hebben elkaar in de loop der jaren reeds verschillende keren ontmoet aan beide kanten van de Oceaan, zowel in zijn thuisbasis New York als op het Filmfestival van Cannes. De ontmoeting gaat deze keer door in Parijs. "Good to see you again", zeg ik bij wijze van begroeting. "Again", reageert hij en omdat het niet meteen duidelijk is of het hier om een bevestiging dan wel om een vraag gaat - de man praat jaarlijks met vele honderden journalisten - wil ik beginnen met uit te leggen waar en voor welke films we elkaar eerder gezien hebben. Dat blijkt niet nodig. Zijn "again" was wel degelijk een bevestiging. "I remember your face", grinnikt hij.

Spike Lee heeft de reputatie niet makkelijk te zijn tijdens een interview, maar dat is grotendeels een misvatting. Ik heb hem nog nooit een vraag horen weigeren. Het is wél zo dat hij op algemene vragen vaak ultrakorte antwoorden geeft, maar op precieze en gedetailleerde vragen wil hij meestal wel uitgebreid ingaan. En dan is er natuurlijk ook zijn typische blik. Spike Lee heeft grote oogleden, die vaak de indruk geven dat hij met een vermoeide, ietwat argwanende, geloken blik de wereld en in casu zijn gesprekspartner aankijkt. Maar ook dat is slechts schijn. Het afscheid is zowaar hartelijk. "Glad you liked the film", zegt Spike Lee terwijl hij mij de hand schudt. "Was het zo duidelijk?" grap ik terug. Hij grinnikt opnieuw.

Op allerlei filmsites werd al verbaasd gereageerd op de trailer van Inside Man.

SPIKE LEE: "Als je kijkt naar de negentien films die ik inmiddels heb gemaakt, dan zal je merken dat ik nooit eerder een genrefilm heb gedraaid. Ik begrijp die verbazing dus volkomen."

Toch is het geen voorspelbare of clichématige genrefilm geworden. Inside Man kan zeker niet formulaic genoemd worden.

SPIKE LEE: "Shoot me if you ever see me do a formulaic film." (lacht uitbundig)

Weet u nog wat u, na lectuur van het scenario van Russell Gewirtz, deed besluiten: "Dit wordt mijn volgende film?"

SPIKE LEE: "Laat mij de vraag een beetje corrigeren. Ik dacht: 'Ik hóóp dat dit mijn volgende film wordt.' (lacht) Het scenario was immers mijn eigendom niet, het was een project van producent Brian Grazer. Maar ik wist wél meteen dat dit zo'n goedgeschreven scenario was dat het geen enkele moeite zou kosten om een topcast te vinden. Elke acteur kan je vertellen hoeveel scenario's ze moeten lezen vooraleer ze iets uitzonderlijks als dit tegenkomen. En het bewijs is er: voor Inside Man hebben we Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster, Christopher Plummer, Chiwetel Ejiofor en Willem Dafoe bij elkaar gekregen. Denzel was de eerste die liet weten dat hij de film wou doen. We moesten enkel rekening houden met zijn planning."

Brian Grazer is een van de topproducers van Hollywood. Hij kreeg een Oscar voor A Beautiful Mind en is ook bekend van onder meer Apollo 13, Cinderella Man, de televisieserie 24 en natuurlijk ook van The Da Vinci Code. Volgens de persmap wilden jullie al een hele tijd samen iets doen. Waarom eigenlijk?

SPIKE LEE: "Ik zal u het échte verhaal vertellen. (ironische glimlach) Toen Russell Gewirtz het scenario van Inside Man had geschreven - het was zijn eerste scenario voor een bioscoopfilm - ontstond er een echte opbodoorlog die door Imagine Entertainment, het filmbedrijf van Brian Grazer en Ron Howard, werd gewonnen. Het was de bedoeling dat Ron Howard de film zou regisseren, maar terwijl hij met Gewirtz aan het scenario begon te werken, kwam Russell Crowe hem voorstellen eerst Cinderella Man te draaien. Brian Grazer moest dus op zoek naar een andere regisseur. Inmiddels waren ze ook al begonnen met het scenario te verknoeien. Grazer vond echter niemand die geschikt was en ondertussen had ik via via het scenario van Inside Man in handen gekregen. Er werd een meeting belegd met Brian Grazer en tijdens dat gesprek liet ik mij op een bepaald moment ontvallen: 'By the way... (lacht) Ik heb net een scenario gelezen waarvan jij de rechten bezit, namelijk Inside Man. En ik heb wel zin om die film te regisseren.' Zo is het dus echt gegaan. Brian Grazer is momenteel één van de succesrijkste en machtigste producers in Hollywood en dat heeft zo zijn voordelen. Zo iemand kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat een film bij zijn release de nodige visibility krijgt via grote advertentiecampagnes, televisiecommercials en dat soort stuff. Hij kan ook voor een stevig productiebudget zorgen: mensen zoals Denzel, Clive en Jodie zijn niet bepaald goedkoop. Ze worden goed betaald en zo hoort het ook, maar dan heb je wel een budget nodig om die mensen het salaris te kunnen betalen dat ze waard zijn."

Dit is, na Mo' Better Blues, Malcolm X en He Got Game, reeds uw vierde film met Denzel Washington. Dat moet de samenwerking een stuk makkelijker maken.

SPIKE LEE: "Ja, als regisseur moet je altijd vanalles uitleggen. Hoe minder je moet uitleggen en hoe sneller de mensen begrijpen wat er in je hoofd omgaat, hoe leuker het wordt om te regisseren." (lacht)

Was u zelf op zoek naar een dergelijk project, namelijk een echte genrefilm?

SPIKE LEE: "Helemaal niet. Iemand stuurde mij het scenario, ik las het en het beviel mij."

Vond u het een uitdaging?

SPIKE LEE: "Russell Gewirtz had een uitstekend scenario geschreven, dus de voornaamste uitdaging was in feite de uitvoering. We moesten proberen het publiek de hele tijd twee of drie stappen voor te blijven, zodat alles pas helemaal duidelijk zou worden bij de grote revelatie aan het einde van de film. Inside Man is in essentie een genrefilm, een thriller die helemaal draait rond een bankoverval, maar toch hadden we van in het begin het gevoel dat we er ook een soort sociale commentaar in konden stoppen zonder dat dit de film zou afremmen of het verhaal tot stilstand zou brengen. Een van de manieren om zoiets te doen, was in dit geval er bijvoorbeeld voor zorgen dat de gijzelaars een reflectie zouden vormen van de vele verschillende mensen waarmee we hier in New York samenleven."

Op een bepaald moment wordt een gijzelaar vrijgelaten, maar als de politie merkt dat hij een tulband draagt, roept iemand verschrikt "Fucking Arab!" en hij denkt meteen dat het om een gijzelnemer gaat.

SPIKE LEE: "Ik heb de scenarist gevraagd om te zorgen voor zo'n Sikhpersonage dat verward zou worden met een Arabier, want in Amerika kent men dat verschil niet eens. Voor veel Amerikanen zijn ze allemaal towelheads en zijn ze sowieso allemaal lid van de Taliban."

Heeft het gebruik van racistisch taalgebruik niet voor problemen gezorgd?

SPIKE LEE: "Helemaal niet, want dat zorgt juist voor een scherp kantje in de dialogen. Als je dat weghaalt, hou je nog wel een zeer goede film over, maar dan wordt het toch meteen een stuk conventioneler en dreigt het inderdaad formulaic te worden.

Ik kan me, na het zien van Inside Man, makkelijk voorstellen dat het scenario zich inderdaad liet lezen als een echte pageturner. De nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Men wil absoluut weten hoe dit zal aflopen.

SPIKE LEE: "Het scenario was heel goed geschreven; het was intelligent en ook geestig. Het maakte me inderdaad ook nieuwsgierig naar de afloop. Normaal weet ik al hoe een film zal eindigen voor het verhaal helemaal afgelopen is, maar bij dit scenario was dat niet mogelijk. Het zijn nochtans niet alleen de verrassingen, de twists and turns van het verhaal, die dit scenario zo goed maken, het zijn ook de dialogen en de structuur. Het verhaal wordt niet lineair verteld, het is opengebroken. Dat het verloop van de gijzeling afgewisseld, en dus onderbroken, zou worden met de verschillende ondervragingsscènes die eigenlijk pas na afloop gebeuren, stond bijvoorbeeld zo al in het scenario beschreven. Om het verschil voldoende duidelijk te maken had ik met mijn cameraman Matthew Libatique beslist die scènes op een ander soort pellicule te draaien, wat dus voor die gesatureerde kleuren moest zorgen."

De muur met de naar 9/11 verwijzende slogan 'We'll Never Forget' of de dialoog over kaartjes voor een basketbalwedstrijd van de Knicks: dat lijken mij typische toevoegingen van de New Yorker en Knicks-supporter Spike Lee.

SPIKE LEE: "Ja, dat zijn inderdaad dingetjes die ik zelf in de film heb gestopt. Maar Inside Man is toch vooral mijn film geworden door de manier waarop ik hem heb gecast, door de wijze waarop de film gemonteerd werd, door mijn samenwerking met Terence Blanchard voor de muziek enz. Als kunstenaar maak ik gewoon gebruik van alle werktuigen die een regisseur ter beschikking heeft. Het feit dat dit verhaal zich afspeelt in New York, was ook een pluspunt. Ik film bijzonder graag in New York, vooral in de zomer, en dat was de periode waarin we deze film gedraaid hebben."

U hebt voor deze film zowel op locatie gedraaid - onder meer in het hart van het Wall Street-district - maar ook in de nieuwe Steiner Studios in Brooklyn.

SPIKE LEE: "Ja, de scènes in de kelderverdieping van de bank waar de gijzelaars vastgehouden worden, hebben we bijvoorbeeld daar gedraaid. Production designer Wynn Thomas heeft daar opnieuw schitterend werk geleverd. Hij weet dat we graag met Steadicam werken en dus ruimte nodig hebben. En daar heeft hij voor gezorgd, bijvoorbeeld door ons kantoren ter beschikking te stellen die doorgang boden naar andere kantoorruimtes. Wynn en ik werken al twintig jaar samen. We zijn blij dat we hier nu ook goed uitgeruste en 'Hollywood-size' studioruimtes hebben. Men vindt altijd een pak redenen om niet in New York te komen draaien: het is er te druk, er is niet voldoende studioruimte, het kost te veel enz. Vaak komt men slechts enkele dagen naar New York om buitenopnamen te draaien en dan verhuist de productie bijvoorbeeld naar Toronto in Canada."

Hebt u bij Inside Man opnieuw met twee camera's gewerkt?

SPIKE LEE: "Ja, we hebben de hele film zo gedraaid en dat hebben we inderdaad reeds vaker gedaan. Acteurs zijn dol op deze manier van werken. Iedereen is altijd in beeld. Als een scène met twee camera's wordt gedraaid, moeten ze nooit off-screen voor tegenspel zorgen of buiten beeld hun dialogen herhalen. En als er iets geïmproviseerd wordt, is er altijd een camera die het heeft vastgelegd."

Tijdens de gijzeling zit Brian, een zwart jongetje, met een bijzonder gewelddadig en gruwelijk videogame te spelen dat Kill Dat Nigga blijkt te heten. Gijzelnemer Dalton Russell, zelf nochtans geen doetje, is geschokt en zegt dat hij Brians vader daarover eens zal aanspreken. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat dit videospelletje zo in het scenario beschreven stond?

SPIKE LEE: "Klopt, dat stond er niet in. Ik heb het trouwens speciaal voor de film laten maken. Ik hou niet van videogames. Ik vind het tijdverlies."

En even later citeert diezelfde Brian het bekende Get rich or die tryin'-motto van rapper 50 Cent.

SPIKE LEE: "Het zal inmiddels wel geweten zijn dat ik geen fan van 50 Cent ben. Ik ben ook geen voorstander van dat Get rich or die tryin'-gedoe, en het is spijtig dat jonge kids dat wél zijn. Wat ik van zijn film vind? Die heb ik niet gezien."

Nog een typische Spike Leetoevoeging lijkt mij ten slotte de ongebruikelijke eindgeneriek, waarbij de personages - en het zijn er nogal wat - nog eens met hun foto en naam in beeld verschijnen.

SPIKE LEE: "Voor een ensemblefilm als Inside Man, waarvoor we zo'n prachtige cast verzameld hebben, wou ik al die acteurs en actrices bedanken door hen nog een laatste keer in beeld te brengen, zo'n beetje zoals het hele toneelgezelschap komt groeten na een theatervoorstelling. Ik wil niet opscheppen, maar ik denk dat ik ook een van de weinige regisseurs ben die in de eindgeneriek de namen van alle muzikanten laat opnemen die aan de score hebben meegewerkt."

Waar kwam het idee vandaan om Indische filmmuziek te gebruiken in het begin en op het einde van de film?

SPIKE LEE: "Wel, dat is een van de dingen die ik zo prachtig vind aan New York: je kan er alle mogelijke soorten muziek horen. Ik zal je vertellen hoe het in dit geval gegaan is. Ik geef al acht jaar les aan de New York University; ik ben daar professor aan de Graduate Film School. Tijdens een bepaalde les hadden we het over musicals en een studente, een vrouw uit India, suggereerde dat ik misschien eens een paar Bollywood-films zou moeten bekijken. Ik wist wel wat dat was, maar ik had er nog nooit een gezien. De volgende keer bracht ze een dvd mee van Dil Se. Ik hield van die film en daarin zit onder meer dat liedje Chaiyya Chaiyya. Ik heb mij toen voorgenomen die song ooit te gebruiken in een film. Voor Inside Man heeft onze filmcomponist Terence Blanchard voor een orkestraal arrangement gezorgd en voor het einde van de film hebben we aan Panjabi MC gevraagd om er een rapversie van te maken."

U bent in de loop van uw carrière reeds van allerlei zaken beschuldigd. Van antisemitisme bijvoorbeeld, en ook van misogynie. Nu draait u een film die door een joods scenarist werd geschreven, met een van de sterkste Hollywoodvrouwen in de cast. Het lijkt wel een statement.

SPIKE LEE: "Je geeft me te veel krediet als je denkt dat ik dit opzettelijk heb gedaan." (lacht) "Ik ga geen film maken als reactie op wat sommige mensen van mij denken of over mij vertellen. Ik vertel de verhalen die ik wil vertellen; ik maak de films die ik wil maken. Dat ik van allerlei zaken beschuldigd word, klopt inderdaad, maar dat is dus niet de reden waarom ik deze film heb gedraaid."

Wat vond u van de Oscar voor Crash, een film waarin op een intelligente en confronterende manier met racistische vooroordelen wordt omgesprongen?

SPIKE LEE: "Volgens mij heeft Crash de Oscar voor de beste film gewonnen, omdat de Academy nog niet klaar was die prijs te geven aan een film over twee homoseksuele cowboys. Zo'n Oscar is tenslotte toch een belangrijk signaal. Het is een teken aan de wereld van: 'Dit is de film die het best vertegenwoordigt wat wij doen en waar wij voor staan.' Maar dat punt heeft de Academy nog niet bereikt."

Maar wat vond u zelf van Crash?

SPIKE LEE: "Wel, ik heb voor Munich gestemd." (lacht)

Klopt het verhaal dat u, als voorbereiding op Inside Man, een soort filmklas heeft georganiseerd voor de cast en crew?

SPIKE LEE: "Nee, dat was geen echte filmklas. (lacht) Er zijn tijdens de preproductie wel dagen geweest dat we overdag repeteerden en dan 's avonds bij elkaar kwamen om samen naar bepaalde films te kijken, maar dat waren dus meer sociale evenementen: de mensen bij elkaar brengen, samen iets drinken, elkaar wat beter leren kennen, praten over vanalles en nog wat. En samen wat films bekijken. Het was dus zeker niet zo dat Professor Spike Lee vooraan ging staan om zijn eigen filmlessen te doceren. De films die we toen samen hebben bekeken, waren bijvoorbeeld The Anderson Tapes, Serpico en Dog Day Afternoon van Sidney Lumet, Midnight Cowboy en Marathon Man van John Schlesinger, Taxi Driver van Martin Scorsese, The Getaway van Sam Peckinpah, The Thomas Crown Affair van Norman Jewison,en The Usual Suspects van Bryan Singer. Allemaal drama's of thrillers dus die zich in New York afspeelden, of zogenaamde 'heist films'. Dat wil niet zeggen dat ik Inside Man naar die films gemodelleerd heb, maar hier en daar zitten er wel kleine hommages in, aan Dog Day Afternoon bijvoorbeeld." n

'Spike Lee heeft een probleem'

In de film Jackie Brown van regisseur Quentin Tarantino uit 1997 wordt het woord 'nigger' (al dan niet uitgesproken als 'nigga') zo'n 38 keer gebruikt. Dat was indertijd alvast de telling van regisseur Spike Lee, en hij had het daar toen behoorlijk lastig mee. Het woord is een soort verbastering van 'negro' en werd in het verleden door blanke racisten veelal gebruikt als een bijzonder hatelijk scheldwoord. Dat is het nog steeds, maar inmiddels wordt 'nigger' binnen de zwarte gemeenschap zelf gebruikt als een soort geuzennaam. "Ik gebruik het ook", gaf Spike Lee toen trouwens toe," maar niet overdreven. Quentin Tarantino lijkt wel verliefd op dat woord."

"Spike Lee has a problem", was de snelle en duidelijke reactie van de zwarte actrice Pam Grier toen het 'nigger'-incident tijdens een interview met "De Morgen" ter sprake kwam. "Is Spike een politicus of een kunstenaar? Censureren kunstenaars andere kunstenaars? Het is alsof Robert Mapplethorpe de foto's van Bruce Weber of Annie Leibovitz zou censureren. Of Miró die Picasso zou censureren."

Ook Spike Lee's argument als zou Tarantino's dialooggebruik van het woord, net zoals zijn uitgesproken voorkeur voor allerlei elementen van de zwarte cultuur, alleen maar een poging zijn om een soort honorary black man te worden, maakte weinig indruk op Pam Grier, die in Jackie Brown het titelpersonage speelt: "Omdat een Japanner van klassieke muziek houdt en Mozart apprecieert, betekent dat nog niet dat hij Oostenrijker wil worden. Waarom zou Quentin Tarantino 'nigger' niet in zijn scenario mogen schrijven? Het woord wordt nu eenmaal gebruikt in de zwarte gemeenschap. Het kan zowel een koosnaam zijn als een uiting van woede. Het is dus een ongelooflijk krachtig woord. En dan zou Quentin dat woord niet mogen schrijven voor zijn zwarte personages? Gaan we regisseur Ang Lee verbieden om Emma Thompson te helpen bij de bewerking van Sense and Sensibility, omdat hij van Aziatische afkomst is? Krijgt hij als kunstenaar die toestemming niet? Spike Lee denkt niet goed na over wat hij daar zegt. Ik respecteer Spike Lee als kunstenaar, maar niet als politicus. Er zitten geen personages als veertigjarige zwarte vrouwen in zijn scenario's. Vrouwen zijn seksuele objecten in zijn films en hij heeft daarvoor al vaker op z'n donder gekregen."

Op het Filmfestival van Berlijn werd Samuel L. Jackson indertijd bekroond als Beste Acteur voor zijn vertolking van wapenhandelaar Ordell in Jackie Brown. Tijdens een eerdere persconferentie had de zwarte acteur, wiens personage het merendeel van de 'nigger'-dialoog voor zijn rekening neemt, ook al laten weten dat hij de kritiek van Spike Lee absurd vond. "Het woord is niet beledigend in de context van deze film. Spike Lee heeft er een probleem mee, daar zijn we het allemaal over eens. Maar hij gebruikt het woord zélf in zijn films. Spike moet ophouden zich zorgen te maken over het werk van anderen en moet zich concentreren op zijn eigen films. Sommige zwarte kunstenaars denken dat ze de enigen zijn die dat woord mogen gebruiken. Well, that's bullshit." Samuel L. Jackson liet ook horen dat hij het beu was dat Spike Lee zich gedraagt alsof hij verkozen is tot woordvoerder van de zwarte gemeenschap. "Ik heb in ieder geval de kans niet gehad om te stemmen in die verkiezing", aldus nog de acteur.

Spike Lee & de orkaan Katrina

Terwijl de wereldwijde bioscoopcarrière van Inside Man nog volop aan de gang is, is Spike Lee reeds bezig met de afwerking van zijn volgende project, een documentaire met als werktitel When The Levee Broke (Toen de dijk brak) over de overstroming van New Orleans die eind augustus vorig jaar door orkaan Katrina veroorzaakt werd.

Spike Lee: "We zitten met een deadline, want de film moet klaar zijn om eind augustus, naar aanleiding van de eerste verjaardag van Katrina, door de Amerikaanse kabelzender HBO uitgezonden te worden. Maar het probleem is dat dit verhaal bijna dagelijks verandert. Dit is geen documentaire over de Burgeroorlog of over Vietnam. Elke keer dat je nu een krant openslaat, staat er wel iets nieuws in over die overstroming. Amper enkele weken geleden is bijvoorbeeld die video opgedoken waaruit blijkt dat Bush wel degelijk geïnformeerd was over de nakende ramp."

Wat wordt de invalshoek?

Spike Lee: "Dat het nog nooit eerder in de geschiedenis van de Verenigde Staten gebeurd is dat de Amerikaanse regering haar eigen bevolking de rug heeft toegekeerd, en dat op Amerikaanse bodem."

U heeft zich al boos gemaakt over de vergelijking van de catastrofe in New Orleans met het 9/11-drama in uw thuisstad New York.

Spike Lee: "Omdat de catastrofe in New Orleans veel complexer is! Mensen zeggen nu: 'Indien Rudy Giuliani (burgemeester van New York ten tijde van 9/11, JT) daar geweest was, zou het wel anders verlopen zijn!' Die vergelijking gaat niet op. De vernietiging van het World Trade Center heeft het eiland Manhattan niet platgelegd, het heeft niet eens het hele Wall Street-district getroffen. Maar door orkaan Katrina is tachtig procent van New Orleans onder water gelopen. 9/11 heeft ook geen massale leegloop van de stad veroorzaakt. Beide situaties zijn dus totaal verschillend."

Eind vorig jaar, toen Spike Lee door CNN geïnterviewd werd naar aanleiding van zijn biografie That's My Story and I'm Sticking To It, had de filmmaker al laten weten dat hij van plan was de zogenaamde 'samenzweringstheorie' te onderzoeken die zegt dat de overstroming van de voornamelijk door zwarte Amerikanen bewoonde stadsdelen van New Orleans niet alleen voorzien kon worden, maar door de overheid zelfs bewust werd gepland. Spike Lee heeft al eerder een documentaire voor HBO gedraaid, namelijk 4 Little Girls, over de racistisch geïnspireerde bomaanslag in 1963 op een kerk in Birmingham, in de staat Alabama, waarbij vier zwarte kinderen om het leven kwamen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234