Donderdag 28/01/2021

'Ik wilde niet nog eens dezelfde kaskrakers'

Mick Jagger over No Security, het nieuwe live-album van de Stones

De nieuwe live-cd van de Rolling Stones is er. Een verplicht nummertje met een bloemlezing van Stones-kaskrakers is No Security niet geworden. Na hun vrij respectabele carrière verrassen de Stones met een werkstuk dat is opgehangen aan oude, vergeten nummers als 'Memory Motel', 'Sister Morphine' of 'The Last Time'. Op zakelijk vlak mag de wereldtournee Bridges to Babylon dan al de meest geslaagde ooit zijn, de Stones van orkestmeester Jagger zijn meer dan gehaaide zakenlui.

Jullie hebben zo lang jullie stempel op het rockmilieu gedrukt. Wat drijft jullie nog: geld, roem, ijdelheid? Of plezier misschien?

Jagger: "Al die dingen samen (lacht). Nee, ernstig. Ik doe nog altijd niks liever dan optreden. Heel mijn leven draait rond optreden en nog eens optreden. Na twee sabbatjaren werd het tijd om weer op het podium te klimmen. Een jaar lang rondreizen vreet natuurlijk aan je gestel, maar vandaag de dag zijn wereldtournees van zes maanden niet langer denkbaar. De wereld is een stuk groter geworden. In Europa bijvoorbeeld zijn, na de val van de Berlijnse Muur, alle grenzen verdwenen. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden dat we ooit steden als Tallin, Zagreb of Warschau zouden aandoen. Al verveel ik mij ook wel eens tijdens zo'n tournee. Dat is onvermijdelijk. Maar ik vind het nog steeds leuk om doen. Het enthousiasme dat op zulke momenten door je lijf stroomt, is met niks te vergelijken."

U droomt ervan op het podium te sterven?

"Toch niet. (lacht). Maar zo lang ik het fysiek aankan, wil ik dit bestaan volhouden. Ik heb met wat gezondheidskwaaltjes moeten afrekenen maar dat is normaal voor een man van mijn leeftijd. Ik verkeer nog altijd in een uitstekende conditie, dank u."

U straalt inderdaad nog steeds een verbazingwekkende vitaliteit uit .

"U flatteert me (lacht). Maar ik heb een goed lijf geërfd van mijn ouders, ja. Ik werk ook wel stevig aan mijn conditie, net als aan mijn mentale weerbaarheid. Optreden is twee uur keihard werken op de bühne. En bij zo'n omvangrijke wereldtournee laat je het best zo weinig mogelijk aan het toeval over."

U gebruikt geen drugs, drinkt niet, bent opgehouden met roken. Blijft er nog wel een ondeugd over?

"Nee, absoluut niet (lacht). Ik leef enkel en alleen voor mijn werk. Ach, ik drink wel eens een glas maar nooit tijdens een tournee. Hetzelfde geldt voor drugs. Werken doe ik het liefst met een heldere kop. Maar op andere momenten durf ook ik me wel eens laten gaan."

Tijdens het optreden in Parijs likte u de voeten van uw zangeres Lisa Fischer met de veelzeggende commentaar: "Hum, lekker". Een spontane opwelling?

"Absoluut (lacht). Op een gegeven moment voel je je echt thuis op een podium. En dan doe je wat er op dat moment in je hoofd opkomt."

Jullie hebben het Stade de France in Parijs ingespeeld in plaats van Johnny Hallyday. Het moet deugd gedaan hebben om hem wat op de zenuwen te werken?

"Bah, deugd... niet overdrijven. Prettig was het wel. Ik ken Johnny vrij goed en weet dat hij erop staat om alles in te wijden wat nieuw is. Bovendien was het stadion tijdens het wereldkampioenschap voetbal zowat het centrum van de wereld geworden. (...) De laatste keer dat ik hem zag was in Bercy, waar zijn show erg goed was. Hoe was zijn optreden in het stadion trouwens?"

Erg geïnspireerd door dat van de Stones .

"Dat verbaast me niks. Met z'n vijftienen zijn de mensen van zijn ploeg naar ons optreden afgezakt. In zijn plaats had ik net hetzelfde gedaan."

Een Franse krant startte een polemiek dat hij playback zingt. Ook de Stones zouden dat doen.

"Die journalist zal niet goed bij zijn hoofd zijn. Welke krant was het?"

De Parisien liber.

"Nooit van gehoord. Eén enkel stukje spelen we niet zelf: de percussie tijdens 'Sympathy for the Devil'. Die brengen we nu al negen jaar op die manier. Om een heel simpele reden: we hebben nu eenmaal geen dertig Braziliaanse conga's in ons bezit. Maar zingen? Nee, dat doe ik nooit playback. En dat hoor je ook, mag ik hopen. Drie jaar geleden gooiden ze ons die beschuldiging al eens in het gezicht. Een Duits tijdschrift was dat toen. Nu ja, we hebben goed verdiend aan het proces."

Via Internet mochten de cyberfans vóór elk concert een song aanvragen. Van wie kwam dat idee?

"Ik dacht eraan toen ik Elvis Costello ooit eens als een volslagen idioot met een rad van fortuin zag uitpakken Hij had net zo'n rad als op televisie, met alle titels van zijn songs erop. Een meisje draaide aan het wiel en Costello bracht de nummers die het selecteerde. Uiteraard kon ik dit idee niet zomaar overnemen. De mensen zouden trouwens denken dat het opgezet spel was. Maar met Internet is het onmogelijk om de keuze te manipuleren."

Was u verrast door de keuze van de fans?

"Soms wel. Maar ik besef dat de Internet-gebruiker tot een bijzonder volkje behoort. Trainspotters, zoals we ze in Engeland noemen. Met een obsessie voor details."

En jullie hebben de cyberstemming op geen enkel moment vervalst?

"Een enkele keer, toen de show gefilmd werd. Toen wilde ik zelf wat inspraak bij de keuze van de nummers. Maar die vervalsing, zoals u het noemt, bleef steeds binnen de perken. Anders had het initiatief weinig zin. De mensen die via Internet gestemd hadden, ondervonden er niet de minste hinder van."

Het lijkt erop dat u zich bij de samenstelling van de nieuwe cd vooral hebt laten drijven door die Internet-stemmers?

"Ja en nee. De grote moeilijkheid bij de samenstelling van een live-album is de keuze van de songs. En ik wilde niet nog eens dezelfde kaskrakers herhalen. Dus heb ik beslist om dingen te kiezen die nog niet op eerdere live-albums verschenen waren. Wat me uiteraard verplicht heeft om veel selectiever te werk te gaan. En ik wilde ook minder bekende songs op de cd. De meeste ervan kent de grote massa niet zo goed, op een uitzondering als 'Gimme Shelter' na. Nee, het album bevalt me wel."

Op 'Waiting on a friend' neemt Joshua Redman de blaaspartij voor zijn rekening. Ik herken hierin de hand van Charlie Watts.

"Ja, die verdienste mag Charlie helemaal op zijn conto schrijven. Hij is een onvoorwaardelijke fan van Joshua Redman, zonder twijfel een uitstekende saxofonist. Bovendien dacht Charlie dat het eens wat anders was om voor de gelegenheid een musicus uit te nodigen op tour. In plaats van de gebruikelijke zanger. Ook de originele versie van de song heeft een blazerarrangement en dat was een gedroomde mogelijkheid voor Joshua om te tonen wat hij kan. Het resultaat is niet minder dan briljant."

Het is ook nieuw om een gast aan te treffen op een live-album van de Stones.

"In de VS nodigen we voor televisieshows wel vaker mensen uit. Dat was bijvoorbeeld zo met Taj Mahal, met wie we lang gediscussieerd hebben over de keuze van het nummer dat we zouden brengen. Hij wilde niet weer zijn rolletje van doorgewinterde bluesman spelen. Toen hebben we gekozen voor 'Corinna', niet meteen een bluessong van het zuiverste water. Tijdens het eerste deel van onze vijf concerten in Nederland was trouwens ook Dave Matthews van de partij."

Nooit wisten jullie met een tournee zoveel volk op de been te brengen als nu. Betekent dat dat jullie rijpen als oude wijn? En steeds beter worden? Of is er simpelweg niemand om jullie op te volgen?

"De dag van vandaag treden jonge bands amper op in grote stadions. Heel bewust vaak. Alleen de Spice Girls doen het, en ik vertel niks opzienbarends als ik zeg dat zij niet meteen in het vaarwater van de Stones zitten. De Stones hebben een ander publiek."

Wat met uw solocarrière?

"Ik ben nu volop nieuwe nummers aan het schrijven. Ik denk dat de Stones nog tot minstens volgend jaar uit de studio wegblijven. Ik werk ook aan een script."

Met 'Ned Kelly' en 'Performance' startte uw acteurscarrière veelbelovend. Maar de bevestiging bleef uit.

"Mijn eerste pasjes als acteur vielen samen met het moment waarop de Stones weer intensief gingen toeren. En de goede rollen liggen ook niet voor het rapen. Op dit moment wijd ik mijn energie vooral aan het schrijven van scenario's. Ik heb twee projecten op stapel staan: een samenwerking met Martin Scorsese en een komedie."

U maakte een erg ontgoochelde indruk toen de Engelse ploeg van het toneel van het wereldkampioenschap voetbal verdween. Bent u kwaad op David Beckham?

"Ik denk wel dat we met Beckham erbij (die een te vermijden rode kaart kreeg, nvdr) de wedstrijd hadden gewonnen. En dat we dan de Nederlanders hadden geklopt, Brazilië hadden ingemaakt om uiteindelijk de Fransen op te peuzelen. Geen twijfel mogelijk... bijna geen twijfel toch."

Serge Loupien (© Libration)

De cd No Security is uit bij Virgin

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234