Donderdag 28/10/2021

'Ik wilde mijn hele leven een 22-jarige lover blijven. En dat is me gelukt'

De man met de enorme witte kuif die in short en op pantoffels door de lobby van het Gentse hotel sloft, zou een doorsnee Amerikaanse gepensioneerde op doorreis kunnen zijn. Het type dat snel heeft geleefd maar toch veel geld overhield en waarbij ons filmbeelden over zonnig Miami voor de geest komen. Binnen de kortste keren laat 'de kuif' er echter geen twijfel over bestaan dat hij Hollywood-legende Tony Curtis is. Met een glas spuitwater in de hand blikt de 78-jarige acteur, die talloze huwelijken, ontwenningskuren en psychiaters overleefde, terug op zijn rijkgevulde carrière.

Gent

Eigen berichtgeving

Armand Plottier

Curtis was onlangs in België - "een fantastisch land" - om aan het slot van het 30ste filmfestival, in de Gentse Kinepolis een special Plateau award voor zijn hele oeuvre in ontvangst te nemen, een oeuvre dat meer dan 100 films omvat, waaronder klassiekers als Trapeze (1956), Sweet Smell Of Success (1957), Some Like It Hot (1959), Taras Bulba (1962) en The Boston Strangler (1968). The Defiant Ones (1958) leverde hem een Oscar-nominatie op. Met zijn witte handschoentjes heeft hij ook wel iets van een chirurg, en al met al is hij ook een doctor - de Williams-universiteit van Rhode Island verleende hem een ere-doctoraat - maar poespas is aan hem niet besteed: we mogen hem Tony noemen. "Ja ik ben doctor, maar ik ben ook (articuleert zorgvuldig) chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres in Frankrijk én ridder in Hongarije. (steekt de borst vooruit)"

Dr. Curtis, het lijkt wel de naam van een pikante televisieserie.

Curtis: "Mijn moeder zou doctor Bernie Schwartz nog leuker gevonden hebben (Curtis kwam in 1925 ter wereld als New Yorker Bernard Schwartz, zoon van Hongaarse immigranten, ArP)"

'Van al die duizenden films die ze in Hollywood gemaakt hebben, speelde ik zelf in een tiental die kwaliteit hadden', merkte u ooit op.

"Ja, en dat betekent zeer veel voor mij. Toen ik in de filmwereld stapte, had ik niet veel troeven in handen. Een dik New Yorks accent, en een mooie kuif, ja. Maar ik was vastbesloten om iemand te worden. Begrijp je dat, vriend? Mijn vader was een kleermaker - daar is overigens niets mis mee - en er was nooit geld in huis. Samen met hem, mijn moeder en een broer groeide ik op in de jungle van de stad. We woonden in een piepklein kamertje in de Bronx. Mijn ouders vonden nauwelijks de tijd om zich met ons bezig te houden. Achteraf besefte ik wel hoe moeilijk ze het toen hadden. En zie me hier nu zitten. Tegenwoordig geef ik interviews aan Belgische journalisten. (lacht) Ik heb me uiteindelijk met mezelf kunnen verzoenen."

Dat u in de geestigste film aller tijden, Some Like It Hot, meespeelde zal daarbij wel geholpen hebben, zeker?

"Ja, maar weet je, ik ken geen enkele acteur - je mag zo niet over jezelf praten, maar het kan mij niet bommen, ik wil dat je het opschrijft - die zoveel uiteenlopende rollen gespeeld heeft. Van The Boston Strangler tot Some Like It Hot."

'Tony Curtis was een van de moedigste acteurs uit de filmgeschiedenis, hij accepteerde rollen die anderen niet aandurfden, nam steeds nieuwe uitdagingen aan..."

"Dat is waar. Wie schreef dat?"

Het stond op een van uw eigen websites.

"O, is dat zo? (lacht)"

Spartacus, was in ieder geval een uitdaging. Na de première, in 1960, werd de film gecensureerd vanwege een verleidingsscène waarin Marcus Licinius Crassus (Laurence Olivier), Antonius (Tony Curtis) probeert te verleiden... Pas in 1991 werd dat stuk opnieuw toegevoegd.

"Die scène hadden ze in de film moeten laten. In de gecensureerde versie boet de film aan intensiteit in. Van dat homoseksuele liefdesverhaal had men op zich een mooie film kunnen maken. Antonius wordt door Crassus belaagd maar hij heeft enkel oog voor Spartacus. Herinner je je nog zijn, mijn dus, beroemd geworden regel: 'I love you like the father I never knew.'"

Die rol hield serieuze risico's in.

"Zeker, zoals ook mijn rol in The Boston Strangler, of die in Some Like It Hot risico's inhielden."

Men begon te suggereren dat u homo zou zijn.

"En dat maakte mij kwaad. Het vernederde mij vooral. Niet dat homo zijn een vernedering zou zijn - dat kan mij geen kloten schelen - maar het idee dat sommige journalisten mij de rekening wilden presenteren, dat ze me keer op keer te grazen wilden nemen verdroeg ik niet meer. Voortdurend werd ik neerbuigend behandeld en nog lang niet alle roddels verschenen in de media. De ene keer was Curtis een jood, dan weer had ik een verschrikkelijk New Yorks accent of was ik een vieze homo. Terwijl ik alleen acteur wilde zijn. Ik vond dat ik daar het talent voor had en wou dat ook tonen."

U had dan ook een kont die - toch zeker in een rok - beter presenteerde dan die van Marilyn Monroe.

"Zonder enige twijfel. Maar u weet toch wat Marilyn deed toen ze haar met die uitspraak confronteerden? Ze knoopte haar blouse los en antwoordde: 'Maar mijn tieten zien er veel beter uit dan die van Tony.' (kletst zich luidruchtig op de blote dijen)"

Nu we het over Marilyn hebben, u vond dat haar kussen hetzelfde was als Adolf Hitler kussen. Dat zal u eeuwig achtervolgen.

"Maar ik heb dat nooit gezegd. Die quote werd gelanceerd toen Marilyn problemen had met de studio, Universal Artists. Ze kwam altijd te laat op de set, daagde op sommige dagen zelfs helemaal niet op en maakte het iedereen bijzonder moeilijk, waarop Universal Artists besloot het haar ook niet makkelijk te maken. Ze strooiden dus verhalen rond over haar dronken gedrag, over haar ruzies met regisseur Billy Wilder en alsof dat nog niet genoeg was, legden ze die bewuste quote in mijn mond."

Het blijft een mooie....

"(onderbreekt) Onlangs schreef een columniste van The New York Post nog: 'Tony bedoelde waarschijnlijk niet Hitler maar Himmler.' (bulderlach) Ach, jongens, je kunt dat toch allemaal niet serieus nemen."

Van alle personen afgebeeld op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bent u de enige die ik ooit ben tegengekomen.

"Ja, ik hoorde vertellen: 'Hé, Tony, je staat op de hoes van de nieuwe Beatles. Het was een ongelofelijke verrassing voor mij."

Meent u dat?

"(met pretoogjes) Neen, natuurlijk niet. Ik was bevriend met Peter Blake (die de hoes maakte, ArP). Paul McCartney en Ringo Starr waren ook buddies. Ik ben wel trots op die foto. Meer dan waarschijnlijk ben ik de enige van die hele bende die nog in leven is."

Vorig jaar schreef een Britse tabloid dat u eindelijk, op uw 77ste, had toegegeven dat u een passionele relatie met Marilyn achter de rug had.

(Curtis reageert niet)

Bovendien zou u naar bed geweest zijn met alle belangrijke actrices die in uw omgeving kwamen: Lauren Bacall, Debbie Reynolds, Natalie Wood, Jean Simmons en Janet Leigh.

"(schudt meewarig het hoofd) Behalve met één: Jack Lemmon. (lacht)"

Mag ik u bij deze toch feliciteren.

"Dank u, dat is wel het minste dat u kunt doen."

En niemand minder dan Elvis was een grote fan van u.

"Op een dag werden we in zijn kleedkamer aan elkaar voorgesteld. Telkens als hij me aansprak, was het meneer Curtis dit en meneer Curtis dat. Vriendelijk verzocht ik hem om daarmee op te houden, waarop hij begon te blozen. Elvis was echt een charmante man, hoor. Ik stelde hem voor om mij met Tony aan te spreken. Toen ik hem op mijn beurt vroeg hoe hij aangesproken wilde worden, antwoordde hij zonder verpinken: noem mij maar meneer Presley. (lacht)"

Niet echt vriendelijk, toch?

"Het was een grap, man! Hij was dol op humor. Elvis was mijn vriend. We zagen elkaar niet vaak, maar toch. Ach, ik heb met zoveel fantastische mensen aangenaam samengewerkt: Burt Lancaster, Jack Lemmon, Cary Grant, Gregory Peck, Marilyn Monroe, Janet Leigh, een van mijn ex-vrouwen. Alleen Kirk Douglas deed wel eens moeilijk, misschien omdat hij privé-problemen had. In de filmwereld werk je ook zo nauw samen, hé. Je kunt toch moeilijk zeggen: 'Hé, Sylvia. Ik ben Tony, aangenaam. Spreid je benen maar, we gaan filmen."

U ging wel verder. U gaf jonge actrices kuslessen.

"Dat is waar. Ik toonde hen het verschil tussen 'kussen in het echt' en 'kussen voor de film'. Na afloop bleek het verschil voor hen nooit echt duidelijk te zijn. (lacht) Ja, het waren leuke tijden."

Welk verhaal over Some Like It Hot hebt u na al die jaren nog nooit verteld?

"Weet je, dat regisseur Billy Wilder Marilyn voor Some Like It Hot aantrok, was een gok. Dat wordt nu wel eens vergeten. In die tijd ging het namelijk helemaal niet goed met Marilyn. Een studio moest een opname annuleren vanwege haar wispelturige gedrag. Billy moest zijn draaiboek echt aanpassen om aan haar waanzin tegemoet te komen, en dat is niet onaardig jegens Marilyn bedoeld. Haar die rol geven was zeer verraderlijk, uiterst delicaat. En zodra de opnamen begonnen maakte ze het ons absoluut niet gemakkelijk. Voor die beroemde kusscène die ik met haar had, poetste ik ontelbare keren mijn tanden. Ik spoelde mijn mond met alle mogelijke producten, wilde absoluut beletten dat zij mij wandelen zou sturen omdat ik uit mijn bek stonk."

Vervolg op pagina 27

'Ik leerde jonge actrices het verschil tussen een echte kus en een filmkus. Het verschil bleek voor hen nooit echt duidelijk te zijn. Ja, het waren leuke tijden'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234